Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 december 2012, om 11:03 uur
Bekeken:
483 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
238 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wat is jouw, lantaarnpaal-gehalte?"


Zandvoort aan Zee


Gaaf stukje wie er met de trein heengaat. Langzamerhand wordt die reis mooier. De dennebomen, de duinegebieden... , daar wonen de mensen lekker. De zee was me te koud, nee niet om te zwemmen, maar aan het strand dan hè. Dus, voor de verandering ga je de woonwijken in. Eens kijken hoe de mensen leven, ja wat hun dagelijkse uitzicht nu werkelijk is, en niet vanuit 'tourist-view.'

 

 

Ik laat me dan expres verdwalen, dat vind ik leuk. Kan mij het schelen dat ik niet precies de weg naar het station terug weet. Helaas, weet ik dat instinktief dus ik houd mijzelf wat voor de gek. Wie doet dat niet? Oke, dus tijdens het wandelingetje, kwam ik op een stuk dat was schattig, allemaal kleine huisjes, in een dal. (het liep lager naar beneden). Met van die lage lantaarnpalen. Een verkabouterend effect. Dat was van het bungalowpark, en daar kon je een huisje huren.

Er stond een bord, "verboden voor onbevoegden", welke ik was, dus liep ik door, en stelde me eventjes voor hoe dat moest zijn daar in dat kleine minidorpje...
Een rotonde, aha!, eerste probleem in de keuzevrijheid. Welke kant op te gaan? De kant die er het vreemdst uitziet. De kant die naar de minste gezelligheid lonkt. De kant van rust en bezinning.

 

Vreemde lantaarnpalen weer, dit keer hoge met een spiraal erin. Het was een mooie lantaarnpaal, ik kon er geen plaatje van vinden. Pech voor jouw.
Waarom lantaarnpalen in deze tekst? Nou gewoon, omdat die dingen ook invloed op ons hebben, en laat ik er dan ook maar van genieten dat zo'n ding mooi kan zijn ;) Lantaarnpalen maken 0,000001% van mijn hele leven uit! Dat is het percentage 'Emil-lantaarnpaal esthetiek.' De verwezelijking van mijn lantaarnpaalgehalte, in uiteraard non-Freudiaanse zin!

 

 

Dus ik loop door, en geniet van de huisjes, en terwijl je lekker begint te dromen, over je toekomstige nieuwe leven, zeg maar gerust, je fictieve leven verwezenlijkt, ook wel inbeelden genaamd, loop je plotseling langs, jawel, een basisschool! Niets is zo sfeerverpestend als een basisschool. Een net leeggelopen school. De eenzaamheid en verlatenheid die dit uitstraalt!! En dan loop je door, en vergeet de tijd waarin je nog zat opgescheept met figuren die over jou beslisten, waar je nu om lacht, om huilt. Ik zie de stukjes denneboom!

 

Maar waar loop ik nu?, links van me die kleine huisjes weer. Ben aan de achterzijde van het mini huisjespark. Dit zijn de afgelegen huisjes, de huisjes waar het echte werk plaatsvindt. Niet die huisjes in het midden, waar gezinnen de schijn ophouden. Waar gemaakte vrede heerst, en irritaties zich opstapelen. Nee, deze huisjes zo schichtig verscholen aan de rand, waar een naakte slet in SM pak met roodgeslagen billen en een bal in d'r mond, op handen en knieen door de kamer gaat. Dit zijn de huisjes, waar je liever geen blacklight aanzet. Welk huisje zou je nemen? Die tussen de rest, waar vaders wachten tot iedereen slaapt, om de koelkast leeg te kunnen vreten, en het bier op te zuipen wat deze stiekem achter de groente had verstopt, speciaal voor dit soort gelegenheden?, of die achterste huisjes, waar elke spikkel in het tapijt, een herinnering is aan ruige feestjes, maar waar oprecht geleefd werd, waar mensen hun grenzen verkenden, waar alles tot volheid werd gebracht. De tijdgeest komt dan uit de muren, en maakt ook jouw leven tot een uitdaging. Hij zit verscholen achter het behang, en wacht tot het juiste moment. Dan zit je achter je krantje, en denkt ineens, "waar in 's hemelsnaam ben ik mee bezig?"
Dat is het effect, de uitkomst van de juiste keuzes! Of de akeligheid die je omringt, de eeuwig levende coma, waarin alles even beperkt lijkt, wanneer je tussen de gezinnen slaapt...

Nee, ik kies die achterste huisjes wel. Maar zou er nooit alleen slapen, nee ik neem dan een nette meid mee, en wacht geduldig af...

 

*********  ************  *******************  ***********  **********  ****


Eindnoot


Vraag jezelf eens af: "Wat is mijn lantaarnpaal-gehalte?" In hoeverre beïnvloedt een lantaarnpaal mijn levensvreugde?


Zou het niet beter zijn, als alle lantaarnpalen, ietsjes mooier waren? Dat er aandacht werd besteed aan het uiterlijk, van wat onze straten verlicht? Bij ons in de straat, was een stukje pikdonker. Zo van de bus naar de woonwijk. Het was altijd een eng stukje, en menigmaal zijn mensen zich daar aan elkaar een beroerte geschrokken. Zeker 30 meter stoep in 't pikkedonker! Dan liep er net iemand van de bushalte naar huis, en jij fietste zonder licht naar de weg... haha. En toen er op een geven moment een lantaarnpaal stond, moest ik hard lachen. Dat was het bewijs, en het resultaat van al die enge schrikmomenten! Daar was dan die grote verlosser! Jammer... Jammer dat al die mensen nu wel die veiligheid hebben. Veilg gevoel, want veilig was je al. Wat overblijft is ongedifferentieerde angst. Angst zonder waarheids gehalte. Een grap dus!

Zo zie je maar weer, je hebt er zonder dat je het weet, een hoop aan te danken. Dus ik herhaal mijn zin:

 

"Wat is jouw lantaarnpaal-gehalte?"

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.