Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 juli 2012, om 10:44 uur
Bekeken:
746 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
223 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Verdraagzaamheid"


"We moeten het maar verdragen"

         


 

Wat is dat, verdragen? Een stilzwijgende marteling!?


Ja als ik MTV langs zie komen, word ik meteen kwaad. Waarschijnlijk omdat ik in mijn gedachten een Utopia heb geschapen. (vandaar de naam) Ergens in mij zit een perfectionist. En alles wat van die perfecte wereld afwijkt, wordt onherroepelijk aangevallen. Dat is best een zwaar leven. 
Gelukkig ook wel grappig, want ik kom soms op dingen -de discrepantie die ontstaat tussen wat ik zou willen en wat ik zie-, daar kan geen tekenfilm tegenop! Maar ook onnozelheid, en altijd maar stilstaan, nooit vooruitkomen. De traagheid van de massa. Het genoegen willen nemen met te weinig weten, het bekommeren om het stompzinnige, het adoreren van het verwerpelijke, zijn allemaal dingen die ik verafschuw omdat ik ze niet en nooit begrijp. Misschien begrijp ik het wel, maar weiger dit te accepteren. Mijn opstand en verzet, zie ik dan ook als een knal, en dat kan alleen via de harde weg als een kerkklok die van dichtbij slaat. Zo wil ik de mensen treffen. 
Toch bespot ik mijn eigen hervormer, mijzelf.. Ook ik ben een onwetend mens en nietig ten aanzien van vele anderen. Godzijdank. God zij dank ben ik het voorbeeld niet! Nee, laat ieder lekker het zijne, dan ben ik ook tevreden. 
"En laat mij maar zeiken, ben voorlopig nog niet klaar..."

*********

 

Ik kwam er zojuist achter dat mijn verdraagzaamheid ten opzichte van dingen die ik verafschuw, 0,0 is!! Ik heb geen verdraagzaamheid. Ik word snel kwaad, dat scheelt irritaties. Meteen naar het doel zeg maar. In verdraagzaamheid stik ik. Het oogluikend toezien en ondertussen jezelf moeten inhouden, is iets wat ik niet kan, en bovenal, niet wil.

Ik wil me verzetten tegen alles wat mijn denken op zijn kop zet en mijn verbazing tart, omdat ik trefzeker geen uitdaging schuw. Wat anders is verbazing en irritatie dan een overrompeling van eigen waarden? Een herontdekking van het foute geprezene.

Alles lekker verdragen, is jezelf langzaam in de kiem smoren. Accepteren is dan ten onder gaan. Verzet, dient hier het zelfbehoud. En ik houd van mijzelf en vecht voor mijn waarden. Dat wil zeggen, daar maak ik zo'n beetje mijn levensdoel van. Mijzelf verbieden in opstand te komen, is dan gelijk aan leven ontkennen.

Ja ik irriteer me mateloos aan van alles en nog wat, en u ziet dat ongetwijfeld in mijn schrijven terug. Het vervelende is, dat hoogst waarschijnlijk ik af en toe elke keer weer op iemands staart trap. En dat, ja dat alleen is voor mij de enige drempel het te laten. Dus in mijn oordeel te stikken. Want zoals ik het mijne lief heb, zo ook is mijn respect en waardering groot voor dat wat jij liefhebt.

Hier is een grens die ik moelijk voorbij kan. Ik wil in opstand komen voor het spel, en in het spel van rede geven. Niet eens met grote ernst, kijk ik tegen mijn frustraties aan. Juist niet, zolang ik ze blijf uiten, gaat het me weinig aan het hart. Daarom hoop ik ook, dat niemand mijn felheid persoonlijk tot zich richt. (behalve dan wanneer je mij de les leest, dan is het te laat) Zie het maar als een spel, en een uitaatklep. Schrijven zelf is geen uitlaatklep, dat kan het worden. Dus houdt een beetje afstand, rook inademen is ongezond!

 

~

 

 


 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Gandhi:<br />
"De mens is dan pas mens als hij tot zelfbeheersing in staat is en eigenlijk pas dan wanneer hij haar in praktijk brengt".<br />
"Het is onwijs al te zeker te zijn van je eigen wijsheid. Zelfs de sterkste mensen kunnen verzwakken en de wijste mensen kunnen dwalen".<br />
"Woede en intolerantie zijn de vijanden van goed begrip."

Geplaatst op: 2012-07-08 19:29:53 uur