Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 april 2020, om 12:34 uur
Bekeken:
29 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
10 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een kunstenaar is geen edele wilde"


Met enige regelmaat krijg ik van zelf verklaarde, soms hoog geschoolde of academische “kunstliefhebbers” verwijten over polemische stukken die ik schreef over de beeldende kunst, de literatuur of de fotografie en hun beoefenaren.

Deze kunstminnaars zijn over het algemeen niet of  fragmentarisch geïnformeerd en  doorgaans aanhangers van het Rembandt-Vermeer-Van Gogh syndroom bij gebrek aan kennis van de kunsthistorie.

 De op school aangeleerde bewondering voor Rembrandt en van Gogh is een cultuurhistorisch-sociologische afwijking, bedacht door romantische kunsthistorici, goed gesalarieerde museumdirecteuren, half geïnformeerde journalisten, zolderkamerdichters en gevoed door teksten van het door ‘t fonds der letteren onderhouden staatssubsidie schrijvers.

Zoals wij al bij voorbaat kunnen bedenken niet de meest betrouwbare, onafhankelijke bron nen.

 In de literatuur vanaf de tachtigers met van Deyssel als  belangrijk voorman wat betreft het schrijven van ironische en scherpe (scheld) kritieken  is de trend van polemiseren over literatuur voor goed gezet, met als waardige erfgenamen Ter Braak/DuPerron en na de oorlog W F Hermans met vele jaren later als guitige offspring de neuzelende decadent Gerrit Komrij.

Merkwaardig genoeg is polemiek grotendeels beperkt gebleven tot  de literatuur en menen kunstminnaars en – minnaressen dat het verboden zou moeten worden om krities over beeldende kunst èn kunstenaars te schrijven door een kunstenaar als Fred van der Wal, menen een aantal ex- Vkbloggers, zoals wij weten niet het meest vredelievende soort dat op de aarde rond loopt.

Een provinciale opvatting om niet over kunst te mogen schrijven.

Het dictaat van de academisch geschoolde museum directies is hier mogelijk debet aan.

De Friese kunsthistoricus drs. Huub Mous, die nooit heeft kunnen promoveren, meent zelfs dat een beeldend kunstenaar een randdebiele, doofstomme, half- of ongeschoolde dient te zijn, omdat de partieel gestoorde beeldende kunstenaar slechts in beelden zou kunnen denken, net als de Neanderthaler.

Mous weet als half automaat waar hij over praat: menig halfgeschoolde randdebiele talentloze kunstenaar en kunstenares heeft op aanvraag een lovend stukje van onze Friese kunst historicus mogen ontvangen.

Nu zagen veel beeldende kunstenaars in de jaren zestig en zeventig er uit als analfabete holbewoners van de ijstijd in hun haveloze hippie outfits, met de verplichte haardracht van ongewassen baarden en haren tot op de billen, dus de veronderstelling ligt voor de hand.

De idee dat een kunstenaar als edele wilde en onbegrepen onge-schoolde moet worden gezien is een achterhaalde misvatting, alhoewel de kunstartiest K. Buikie Butthead een rond wandelend bewijs lijkt voor deze opvatting. Wie Bulkie is? Geen idee. Het is een metafoor voor...nou, wat denkt u lieve lezer en -es?

 

Vanaf 1968 sprak ik regelmatig museumdirecteuren, conservatoren, hoogleraren kunst historie, afgestudeerde kunsthistorici van de VU en de UVA, studenten kunsthistorie, dus enige ervaring met het academisch gevormde kunst tuig heb ik wel. In een van onze voorma lige huizen woont nu de gepensioneerde kunsthistoricus Dr. G. B., Jorn kenner, die tenmisnte één stuk grafiek van laatst genoemde in huis heeft hangen dat hoogst waarschijnlijk een vervalsing van de hand  van de charmante kunstvervalser G.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.