Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 april 2020, om 09:30 uur
Bekeken:
85 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
20 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nood- en rampen artiesten"


DE NOOD- EN RAMPEN ARTIEST(E) DIE NIETS TE ZEGGEN HEEFT IS GELUKKIG MET ELKE CALAMITEIT OM OVER TE LEUTEREN

 

Ergens een aardbeving of pandemie? Daar zijn ze weer! Overal gevoelige kunstartisten die zo graag de maatschappelijk bewogen bewegers/beweegsters spelen. Ze zijn tot tranen toe bewogen om het lot van de slachtoffers, bij voorkeur in Verweggistan, zo lang ze er zelf niets aan hoeven doen om de rampzalige situatie te verbeteren. Deze gevoelige tiepes zijn in werkelijkheid bewogen met hun eigen lot als middelmatig kunstartiesten en halen opgelucht adem dat ze bij naieve kunstliefhebbers/-hebsters even in the picture staan op facebook of de persoonlijke website.In 1966 stond een gedeelte van Florence onder water en daar ontsprong te Haarlem twee initiatieven om kunstenaars voor het nood- en rampen karretje te spannen en verkooptentoonstellingen ten behoeve van de slachtoffers die er niet waren. De vereniging Kunst Zij Ons Doel en De Groep organiseerden de exposities. Wat het bestuur van De Groep opzettelijk niet mede deelde was dat zij op dezelfde avond als Kunst Zij Ons Doel de tentoonstelling hielden om de andere groep dwars te zitten. Een tieperende move van de provinciale artistieke Haarlemmers om elkaar dwars te zitten. In 1966 ging ik als 23- jarige nog uit van de goede bedoelingen van de doorgaans goed lullende politiek linkse collegaatjes en leverde een van mijn werken in. Een zilver gespoten reliëf dat verkocht werd. Ik maakte me er verder niet druk om want in 1967 vertrok ik naar Amsterdam-C en werd vaste exposant bij de Galerie Mokum groep tot 1973. Als dank voor de humanitaire actie stelde een kunstenaarsvereniging in Florence in 1966 voor om de kunstenaars van Kunst Zij Ons Doel een expositie aan te bieden in Florence. Het bestuur van Kunst Zij Ons Doel verzweeg dat voor de leden om het bejaarde bestuurslid Freek Souwer de expositie te gunnen. Een jaar later kwam dat pas uit. Kenmerkend voor Haarlem waar een salon socialistische schreeuwer als de tekenleraar Gerrit van Dijk met zijn vriendjes graag de aandacht trokken met onzinnige ludieke acties om een stukje in het Haarlems Dagblad te krijgen. Tekenleraren in Kennemerland speelden voor de klas de grote kunstenaar en in de kunstenaars kroeg onder de subsidie artiesten in hun met verf besmeurde spijkerpakken de goed gesalarieerde ambtenaar.In 1972 werd ik lid van het roemruchte Arti et Amicitiae te Amsterdam en de BBK. Het jaar daar op organiseerde de vereniging een verkoop tentoonstelling ten behoeve van het Medisch Comité Vietnam. Ik verkocht er mijn ingeleverde zeefdrukken en stelde het hele bedrag ter beschikking van het comité. In de jaren tachtig kreeg ik in Friesland een arrogant briefje van de club Kiwanis om mijn werk ter beschikking te stellen voor een of ander goed doel. Ik weigerde uiteraard, want ik had mijn maatschappelijk bewogen collegae met hun Firma Eigenbelang onderdehand goed leren kennen. Het bestuur van Kiwanis stuurde ik een briefje met als aanhef: Kiwanis, stop je vinger in je eigen anus.Ik denk wel dat ze daar heel blij mee zijn geweest. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.