Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 maart 2020, om 14:37 uur
Bekeken:
51 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
15 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“Ik ken geen beroemde kunstenaars,” zei ik waarheidsgetrouW"


“Ik ken geen beroemde kunstenaars,” zei ik waarheidsgetrouw,want ik kende eigenlijk helemaal geen kunstenaars,behalve dat zootje hypokriete tuig van die gereformeerde tekenleraren,die altijd rond hing en bij Hans “doktorandus” van S. maar dat waren alleen maar gemankeerde kunstenaars. Be roemde kunstenaars liep ik,in tegenstelling tot etser Sjoerd Bakker uit zelfrespekt niet achter na.Niet omdat ik een hekel aan ze had,maar ik was ze gewoonweg nooit tegen gekomen en er ook niet op zoek naar.Het kon me niets schelen om met be roemdheden om te gaan.Ik geilde niet zo op roem. Ik was ook veel te lui om me in te spannen om art vips in te palmen.De ijdele Sjoerd B.,die zich beroemd waande, kondigde zelfs zijn vakanties per advertentie aan in De Volkskrant.

“Beroemdheden gaan uitsluitend met beroemd heden om.Een wet van Meden en Perzen.Daar heb ben beroemdheden een scherpe neus voor,die voel en door hun beroemdheid al op een kilometer af stand aan wat voor vlees ze in de kuip hebben,dat zien ze gelijk aan de uitstraling.Jij hebt bij voor beeld helemaal geen artistieke uitstraling,dat ziet een beroemdheid zo al op een kilometer afstand.Ik ben persoonlijk altijd alleen verliefd geworden op kunstenaars  met een sterke artistieke uitstraling zo als Armando,” zei Eja.Misschien waren sommige kunstenaars van uitstraling niet sterk;in ieder geval roken ze sterk.Vooral als ze een week niet onder de duoche waren geweest.

“Dat zal dan allemaal wel,”zei ik.

“Dat zal zeker wel,” zei ze uit de hoogte.Het ge sprek stokte even.Ik wist nooit wat ik op dat tegen elkaar opbieden van het kennen van beroemdhe den,dat zo bon ton was in provinciale artistieke kringen, moest inbrengen.Ze noemde al gauw weer een andere beroemde naam om het gesprek op gang te houden.Haar echtgenoot schreef slijmerige brief jes aan befaamde internationale artiesten in de hoop een briefje terug te krijgen waar hij de handteke ning dan van uitscheurde  en in een plakboek plakte met gluton.Hij spaarde vroeger voetbalplaatjes.

“Ik heb van de week nog met Armando in een bus gezeten.Ik heb zo’n bewondering voor die man! Vanaf het begin heb ik hem bewonderd!Ik ben een echte fan van Armando!Hij zat daar maar achter in die bus broeierig te kijken of hij sliep!Alleen Armando kan zo broeierig kijken!”zei ze met een warme stem en een hete,doorweekte onderbroek.

“Ik niet,”zei ik.

“Wat bedoel je daarmee met: ik niet?Wat is dat voor lulligheid:ik niet?Natuurlijk heb jij als figura tief kunstenaar niet in de bus gezeten bij Armando!Jullie soort zal nooit een perecentage opdracht krijgen!Ik wel!En als ik;ik wel,zeg,dan is het ook ik wel!Armando is heel erg wereldberoemd, hoor.Nog beroemder dan Jan Cremer!Laatst stond hij nog in de NRC.Hij woont in Berlijn,daar is hij al jaren wereldberoemd,zeggen ze.Hij woont in Duits land omdat hij zo tegen de nazis is.Hij heeft de le ren zweep van een S.S.-er aangeraakt in een concen tratiekamp waar de Joden mee werden dood geran seld en kwam ter plekke klaar.Het moet heel opwindend zijn zo’n leren zweep,zeggen ze.Dat moet heel goed voelen!”

Ik was het weer eens met haar voor de volle 100 procent eens.Ik wist waar ze het over had.Wellicht waren we gevoelsgenoten wat de zweep betrof!Pijn was fijn en met leer meer sfeer!

”Een uitgelezen plek om juist in Berlijn te gaan wo nen als je anti Duits en tegen nazis bent,” smaalde ik.

“Je begrijpt het niet!Je begrijpt er niets van!Je kent de wereldgeschiedenis niet!Je mist de essentie van de fine fleur!Het gaat Armando juist om het ver driet van Duitsland!Het grote,stille verdriet!Het in steen gestolde verdriet van een trap van stenen en wolken,dat niemand kan vatten!Dat kun jij ook niet begrijpen!Jij kent als kunstenaar nog niet het grote verdriet!Daar ligt het allemaal aan!Jij kunt dat niet aanvoelen!Jij kent Berlijn niet!Armando is een heel gevoelig mens,die Berlijn kent en Berlijn kent hem! Die trap van stenen en wolken van Armando,dat is je reinste powezie, maar dan gestold in steen!Ik be wonder hem toch zo!Als ik Lode kon inwisselen voor Armando zou ik geen moment aarzelen!”(Dat kon ik me goed voorstellen.Iedere normale vrouw zou Lode voor willekeurig welke man of vrouw wil len inwisselen)

Ze ging maar door.Gelukkig was er genoeg te drinken,dat dempte mijn ergernis over dit artistieke peper en zoutstelletje genoeg om te blijven zitten.

“Sorry,maar ik vind helemaal niets aan die dingen van Armando.Ik kan het ook niet helpen.Smaken verschillen nu eenmaal.Die tekeningen van hem met dat timmermanspotlood;het is van die journa listen anekdotiek.Stedelijk Museum kunst.Niemand durft te zeggen dat het helemaal niks is,lijkt het wel,” zei ik licht geërgerd.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.