Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 januari 2020, om 20:31 uur
Bekeken:
80 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
39 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een opgewonden telefoongesprek"


FRED VAN DER WAL : ‘DE MEESTE MENSEN WETEN NIET EENS HOE ONGELUKKIG ZE ZIJN ! ZE DENKEN DAT HET GEWOON ZO HOORT ! IS ME DAT EVEN EEN MERKWAARDIGE MISVATTING ? OOK MIJ IS MENIG TELEURSTELLING OVERKOMEN, BREEK ME DE BEK NIET OPEN, MAAR DAT HOORT BIJ HET LEVEN, DAT DUURT TOCH MAAR EVEN, DUS WAAR MAKEN WE ONS DRUK OM ! HET IS ALLEMAAL IN EEN VLOEK EN EEN ZUCHT VOORBIJ…MAAR WAT IK ONLANGS NOG MEEMAAKTE OP MIJN LEEFTIJD, KRISTENEZIEL EN NOG AN TOE! NEEM NOU DIE LANDELIJKE KENNEMER OPSTELWEDSTRIJD VOOR DEBUTANTEN VAN DE BLOEMENDAALSE COURANT BIJVOORBEELD, DAAR DOE IK OOK NOOIT MEER AAN MEE !’ Aldus Fred van der Wal in een opgewonden telefoongesprek. Hij stuurde ons eerder een verontwaardigd kaartje nadat hij in de Bloemendaalse Courant had gelezen slechts honderdvijfde te zijn geworden in de Landelijke Kennemer Opstelwedstrijd onder de titel “Moedertjelief! Gotsalmebeware in den Hoge!” omdat hij zich volgens de jury niet aan de opdracht zou hebben gehouden. En er waren maar honderdvijf inzendingen, dat kwam er ook nog eens bij !Hij schreef verontwaardigd het liefst niet één, maar wel alle vijf de door de jury verplicht gestelde titels gekombineerd te hebben in één opstel. Dus meende hij van zelfsprekend ex aequo ook recht te hebben op niet één, maar minstens twee, doch bij voorkeur echter wel vijftien boekenbonnen, zeker omdat hij binnenkort nog jarig zou worden ook, Sinterklaas en kerstmis, maar ook oud en nieuw hand in hand voor de deur stonden, bovendien een strenge winter was aange kondigd door die misselijk makende weerman met zijn grote witte jatten, de belasting inspecteur steeds maar dringende aanmaningen om te betalen stuurde, waar hij vliegtuigjes van vouwde, die regelrecht in de ooen haard verdwenen als een Boeing door de Twin Towers, terwijl hij onderdehand tot overmaat van ramp een bedlegerige vrouw en demente schoonmoeder moest verzorgen van top tot teen, inclusief bewas sing, verschoning en drie maal daags een warme maaltijd, want het zijn me een mensen met hun mensen wensen in zijn familie waar het altijd bal is! Uw verslaggeefster heeft echter een en andre bij de buren gecheckt en kwam tot opzienbarende conclusies ! Allemaal Leugens! Meneer van der Wal valt toevallig, net als W.F. Hermans, onder het agressieve sterren beeld van de Scorpio en heeft helemaal geen vrouw of schoonmoeder die verzorgd moet of wil worden, want mevrouw van der Wal is heel goed in staat voor zichzelf te zorgen met haar topbaan en met zijn demente, incontinente, orthodox rooms katholieke schoonmoeder wil hij al jaren niets te maken hebben, want dan gaat het zo ruiken in het kot als hij haar op de koffie vraagt, zo vernamen wij van ingewijden. Dank U wel-Alsteblieft! Niks jarig. Niks vrouw te verzorgen! Niks geen schoonmoeders die hem het leven zuur maken ! Tijd om deze eigenwijze, zeer interessante, erudiete, soms wat leugenachtige, onmoge lijke, wispelturige, artistieke, ogenschijnlijk zo zelfverzekerde, door en door immorele man eens stevig met een kromme naald aan de braak liggende tand zenuw te voelen. Voorlopig is slechts één snij tand van hem gebroken! We spreken om goed te beginnen af in de hall van het Hilton Hotel in Amster dam, want voor Fred van der Wal geldt het motto: Never a dull moment, zoals een streng gereformeerde Groningse vage kennis (drs. H.) met ernstige prostaaat klachten uit de Vrijgemaakte art. 31 Kerk buiten verband al eens over hem zei. Zijn openingszin hakt er meteen al aardig in: “Er zijn slaven en Meesters in het leven en ik ben een Meester. Een Grootmeester zelfs en dat heeft niets met schaken of dammen te maken, want daar verlies ik altijd weer mee, vooral van Wim Koster in slechts drie zetten, maar die heeft er ook een oog voor. Weet U wel wat dat betekent die GrootMeesterstitel? Nee? Dan zal ik U dat eens vertellen: on der de kollegaatjes straal ik een natuurlijke superioriteit uit. Ik ben kwa talenten voor direkteur in de wieg gelegd en niet voor jongste bediende, maar daarom hoef ik nog niet de underdog positie te versmaden als het tot een seksjuweel treffen in een doordrenkt al of niet echtelijk bed komt. Ik ken als mijn briekzak hele hordes hoge militairen en in driedelig grijs geklede werknemers uit de hogere echelons van het industri ëel-militaire complex en wie liggen d’r minstens één keer per week voor een paar ruggen per consult in lingerie in de boeien bij Meesteres Silky Samantha Super Star, die befaamde zweep- en naaldkunstenares, annex boeienkoningin in Den Haag? De beroemde vrouwelijke Houdini. Wat zeggen we daarvan? ”. Waarvan akte. Ik besluit de one liner te negeren, want wat valt er tegen in te brengen? Het Hilton Hotel? Bent u daar dan bekend? Ja, daar logeer ik regelmatig als ik van uit Frankrijk in dit kale kouwe kalvinistische kikkerland mijn zaken regel en we weer eens met de boys een mud aan psychedelische versnaperingen hebben weg gezet en door gestoten naar de detaillist, die ik de streetcornerworkers noem. De waterdragers of ook wel zak kenwassers genaamd door de criminele top waar ik nog steeds geen deel van uit maak, maar ik maak vor deringen. U moet dat niet door vertellen anders eindigt U naar adem happend met de voeten in een blok snelbeton gegoten rechtop staand op de bodem van het Noordzeekanaal, het scheepvaartverkeer van onder op te regelen en de scholen vissen aan te sturen, plus de kwallen de juiste weg te wijzen naar zee, onderde hand tevergeefs naar omhoog blikkend om hulp, de handen vanzelfsprekend op de rug geboeid, want aan gespartel hebben we niets, dat geeft alleen maar kringen in het water en die krijg je er met geen vlekken water uit. Als informant van een niet nader te noemen geheime dienst heb ik mijn handen vrij en net als mijn goede vriend James B. zelfs een voor lopige license to kill, dus opgepast, want er staan tientallen na men in mijn Zwartboek op de dodenlijst. Lachend hebben we heel wat konkurrenten met een blok beton aan het been het Noordzee kanaal ingejonast. Echt van één-twee-drie in Gotsnaam! Ze deden het uren vantevoren al in hun broek voordat het moment suprème was aangebroken, dat is geen frisse bedoening. Aan de andere kant heb ik er begrip voor. . en ik ben wel wat gewend van huis uit! Daar zaten ze dan vast gebonden, geblinddoekt en met een prop in de mond op een stoel, met de achterpoten in een teil snelhar dend cement van de Gamma en ze wisten waar het op uit zou draaien, want dat deel je ze fijntjes glim lachend van tevoren mee, terwijl je onder dehand de brandende Benson en Hedges uitdrukt op de gepoli toerde salontafel en deze keer niet op hun tepels andesr krijg je heel Amnesty International achter je aan. Een laatste sigaret konden ze krijgen, maar geen slaap- of kalmeringsmiddelen want ze moesten heel bewust hun dood mee maken, anders is het geen straf maar meisjesgenade. Ze zeggen dat je een orgasme krijgt op het ogenblik dat je de pijp aan Maarten geeft. Mannen die zijn dood geschoten of opgehang en hebben altijd een erectie, heb ik van WO II veteranen gehoord. Een natuurlijk refleks. Sex en dood zijn synoniemen en voor de rest bemoei ik me alleen nog maar met Heisse Nächte und Schwarze Nylons. En dat heeft met het homo huwelijk of hete nichten in zwarte nylons toevallig niets te maken. Het is gewoon een neven acti viteit voor nichten. Kom; zie ik zo bleek? Ik heb dertig jaar lang gewoond in Amsterdam, dus overnacht ik ook in Amsterdam. Of in Tjaardastate, Oranjewoud, waar dat die apeltjes van Oranje een paar optrekjes hebben op kosten van de belasting beta ler. Daar voel ik mij echt thuis onder Ons Soort Mensen. Als Uw verslaggeefster het Hilton barretje binnen loopt ontdekt zij twee dingen: er bestaan redelijk veel mensen die daar logeren en Fred van der Wal in zijn leren jasje, 1.84, atleties, een dure Ray Ban zonnebril dragende ex-karateka en gewoon om met zijn glazen kin wild rond zich heen te maaien als amateur bokser, goed thuis in het hoofdstedelijke krimi nele en geweld dadige circuit (heeft Haring Arie, de Amerikaanse ex-paratrooper/ kunsthandelaar Michael Podulke en Raymond Westerling nog gekend en regelmatig mee in de kroeg gezeten), fors gebouwd, leef tijd van mijn vader, lacht breeduit!!! Gelukkig. Een hele opluchting! Eigenwijs mag hij zijn, maar het is hem toch niet hele maal vierkant in de bol geslagen. Ik geef hem de uitslag van de jury. “Een 9 voor grammatica, een 10 voor stilistische bekwaamheden op het platte vlak, want papier is geduldig en een 10 voor de originele thematiek! Zelfs geen paar kromme zinnen of een fout in de interpunktie! Nou, nou, nou… het kan niet op!”, roept hij gespeeld verontwaardigd uit, maar vooral bulderend van het lachen. Hij vergeeft het de jury dat ze een en ander over het hoofd hebben gezien en zegt: “Ocharme, ze zijn nog zo verschrikkelijk jong en moet en nog zo ontzettend veel leren, die generatie van nix! Ze zien vanzelfspre kend van alles nog over het lege hoofdje! Wat weten ze als microcefaaltjes nou eigenlijk van het leven en het ritme van de taal waar de aimabele acteur Eric Schneider zo’n liefhebber van is? 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.