Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 januari 2020, om 18:36 uur
Bekeken:
19 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"...op weg naar de voleinding. Het schiet al lekker op...."


11 okt. 2002

 

en op weg naar de voleinding. Het schiet al lekker op; 30 okt. word ik 60. Nog even en “When I’m sixty four” van The Beatles is van toepassing en een jaar later AOW. En bin-nenkort al 7 vrije treinreisdagen per jaar! Wat willen we nog meer?

 

Lieve Ria,

 

(bericht uit den vreemde van een licht immorele, redelijk stabiele, helaas zeer ongevaarlijke kunstartist, ex-dienstweigeraar en ex-pacifist, maar indertijd –kontradiktie- toch goed gekeurd voor de reserve officiers cursus & altijd in voor avonturen, mits de gevolgen te overzien zijn en geen blijvend groot letsel hetzij levenslange traumata veroorzaken. En voorts is mijn philosophie zoals Remco C. zei: “ Een klein geluk is geen geluk” . Small blijkt dus in deze niet beautifull.

Daar wil ik aan toevoegen;” Een ongeluk is ook een soort geluk”. Ik zit weer aardig te raaskallen, want waar slaat dit nu weer op? )

 

Maar even serieus!

Dank voor je brief en toegestuurd materiaal betreffende vakantiewoningruil. Hoe gaat het eigenlijk met Magiel? Dat speelt soms door mijn hoofd; vooral omdat hij talent heeft (dus ook een kollega is) hetgeen te zien was aan de fantasievolle ontwerpen. Dit ten eerste. Hoe doe ik dat met de twee boeken die je stuurde  en die nu apart liggen in de boeken kast om ze niet te verwarren met eigen boeken. Vanuit hier of van uit Holland opsturen of een keer-wanneer weet ik ook niet- overhandigen? Gedenkboek met een enorme vaart geschreven verslag over twee Bezige Bijtjes. Het lijkt me niet zo erg eenvoudig allemaal.

Zwaar bemoste pet af, bedremmeld voor de gulp houden, zoals het een ex/Amsterdamse-Friese provinciaal zoals ik ten diepste en breedste ben, betaamt, als we jullie wederom tegen komen en stamelend met opgeheven handen een lofzang in de beste evangeliese traditie aan heffen, alhoewel ik dan  een van mijn twee guitaren zal moeten mee nemen en dat maar liever niet! Die dingen kunnen als je 20 bent.

(Ben voorts altijd erg voorzichtig en zuinig op eigen en andermans boeken. Ik zie het bepaald niet als te konsumeren wegwerpmateriaal, maar als kleine objets d’ art. Een boek open vouw en en geopend omgekeerd neer leggen zul je mij nooit zien doen. Dat is vloeken in mijn kerk!  Mijn vader, die ik gotzijdank weinig heb mee gemaakt in mijn leven, had twee antiquariaten in Amsterdam, Nieuwe Spiegelstraat tot 1970. Misschien vanuit die hoek heb ik groot respekt voor alles wat gedrukt en grafies vorm gegeven wordt of werd. Ik houd van papier, de lucht van off set inkt, grafiese vormgeving en alles wat met het gedrukte woord te maken heeft. Dat zijn er wel meer, zul je zeggen en gelukkig maar!)

 

Eerste dagen was hier een puinhoopje om desperaat van te worden en onmiddellijk terug te willen als verwende, in- en ingevoelige kunstenaar.

Je moet hier erg op je qui vive zijn om niet te worden opgelicht of beduveld.

Waren bijv. van plan centrale verwarming via chauffage electrique te nemen,lieten firma ko men voor offerte, maar des avonds ging ik even het te transporteren elektriese vermogen na en bleek dat het elektriese systeem hier in huis daar totaal niet op berekend is. Dat zal zo’n firma je niet vertellen, want de kassa…je begrijpt het al! Nou houd ik zelf helemaal niet van halve verhalen of gebrekkige voorlichting, dus lichtelijk gepikeerd de zaak afgeblazen.

 

Het Engelse voorgangers echtpaar Trevor en Sue Brian van de Eglise Evangelique Protestante (ik kan geen accent aigus en accent graves met dit programma, of eigenlijk met deze toetsen bord indeling, invoegen, dus verschoon mij, dan maar zonder accenten) is geen doorsnee voor gangers echtpaar. We verstaan van de diensten echt nauwelijks iets! Een groot bezwaar. Soms zit je met vier mensen in de kerk. Nog groter bezwaar. De opwekkingssliedjes in het Frans zijn makkelijker mee te zingen en te begrijpen. De kommunikatie met Sue en Trevor in het Engels is gelukkig vlot. Ik spreek vloeiend Engels. Ahum!

Ik vind dat ondanks echt heel slechte, pijnlijke ervaringen met vertegenwoordigers van de evangeliese beweging in  de sixties tussen 1963 en 1966, waar ik heus nog wel eens last van heb, bij vlagen dan, dat we het niet moeten opgeven, vooral als ik kijk naar zo nu en dan de grote inzet waardoor evangeliese initiatieven worden gedragen hier. Resultaat is hier nihil, daar niet van. Een evangeliese kerk in Nevers is na dertien jaar werken door d evoorgangers zonder enig resultaat onlangs opgeheven. Ik heb zelf weinig hoop voor deze richting in Frankrijk en dat aan Sue ook gezegd. Ze is het (gelukkig) niet met mij eens.

Als we het opgeven heb ik het gevoel dat we op de een of andere manier ons zelf daar schade mee doen. Hoe weet ik ook niet. Er zijn ook perioden dat het me allemaal wat minder uit maakt. De mensch is toch veranderlijk? Tussen eb en vloed, maar nooit doodtij.

Ik ben niet erg opgeverig; niet in relaties en niet in werk.

 

De moeilijkheden voor evangeliese voorgangers zijn zo groot dat ik het al lang had opgege ven. Bijna geen Engelse voorganger houdt het hier uit of raakt overspannen. De omgangs kultuur hier is heel anders .Wat dat betreft staan Engelsen en Hollanders heel dicht bij elkaar; ook wat opvattingen over allerlei zaken betreffen.

Trevor heeft multiple sclerose en gaat als veertiger langzaam achteruit en dat is heel ernstig. De prognose is binnen vijf jaar in een rolstoel. Hun kinderen zijn tussen de 9 en 16. Ik vind het heel tragies en schrijnend om aan te zien.

Sue is een dame die haar mannetje/vrouwtje staat. Zangleiding in het kerkje, metselt thuis, schrijft artikelen en boeken, speelt in een Brass band en draait grotendeels op voor de opvoe ding volgend jaar daar Trevor voor zijn ziekte een jaar in Engeland is. We zijn zondag j.l. naar een uitvoering van de Brass band geweest waar Sue in speelt. Ik vind het afschuwelijke, banale muziek voor halluvve wilden, daar niet van, net zo min als ik van gospel en aanver wanten houd. Na afloop van het concert van twee uur getoeter beiden lichte hoofdpijn. Het kan allemaal niet gezond wezen.

 

Ik weet niet of ik het al heb verteld; maar de mensen ruiken hier niet erg fris. Maanden onge wassen trekken onder je neus voorbij. Toch- het schiet me net te binnen- gisteren schoonge wassen, Chanel geparfumeerde montere jonge Franse dame gezien in Cossne, mogelijk stu dente; tiepje van olala en ga maar na, trippelde op hoge poten zelf verzekerd en goed gekleed voorbij. Ook Ina viel het op. Prettig om te zien. Heb er niets op tegen.

 

met heel hartelijke groet,

ook aan je wettige wederhelft,

Fred van der Wal.

 

La Seigne de Pilles,

58220 COULOUTRE,

FRANKRIJK  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.