Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 januari 2020, om 16:17 uur
Bekeken:
61 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
29 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb daarna toen mijn werkterrein verlegd"


Ik heb daarna toen mijn werkterrein verlegd. Contacten gezocht in Marokko. Ik had vanuit Amsterdam instructies gekregen om de piloot Youssef Ben Maf Maf –ook zo’n licht getint Noord-Afrikaans tiepe- die nergens in Nederland bij een solide bedrijf aan bod kwam voor nomaal werk voor onze organisatie zou gaan vliegen te doublechecken en als het niet goed zat af te schieten of door anderen uit de weg te laten ruimen.
Het was het een of het ander.
Hij had een privé vliegtuig omdat hij vroeger voor de MAF vloog, een fundamentalistische christelijke zendingsorganisatie in Afrika waar hij uit getrapt was omdat hij het met de inlandse vrouwtjes niet zo nauw nam en het evangelie liever via zijn dikke lul probeerde te slijten, dan via de Bijbel, zoals zo veel van die blikken dominees.
Daar waren die evangeliekikkers niet zo blij mee, dus werd het ontslag op staande voet.
Toen heeft hij dat vliegtuig uit wraak mee genomen. De vogel was gevlogen en om geen slechte publiciteit te krijgen heeft de directie van die club het er toen maar bij laten zitten.
Via collectes in kerken en een larmoyant verhaal dat de duivel ze te pakken had genomen kwamen de miljoenen toch wel binnen, dan konden ze met hun ontuchtige, vette directeursreten op het pluche blijven zitten, want daar gaat het toch om.
Hij had al een aantal keren voor ons heen en weer naar Nederland gevlogen maar was nog nooit met een gram hasj terug gekomen, dus ging ik ter controle maar eens een keer met hem mee als duo passagier. Hij zegt ’s avonds tegen mij: “De hele handel staat klaar. Alles is ingeladen. Morgen is de take off! Don’t worry, be happy!”
Hij loog dat hij barstte. Er stond dus helemaal niks klaar. Het ruim was leeg. Natúúrlijk lag het niet aan hem. Die Arabieren hadden hem zogenaamd weer eens belazerd met hun cous cous snorren, maar volgens mij was hij een schij terd, anders had hij ook niet bij die christelijke organisatie gewerkt, daar barst het van de halve zolen en de stukken frustraat.
Ik kende een directeursechtpaar Rita en Rokus, van een Rotterdamse fijn christelijke kunst organisatie.
Zelfde laken en pak. Vrome smoesjes van hoor wel naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden. Volkomen onbetrouwbaar. Ze lulden maar raak. Over alles lag zo’n moralis tisch, fijn christelijk sausje.
Pappen en nat houden. Toen ik liet merken dat ik ze al lang door had lieten ze het af weten. Nooit meer iets van vernomen. Het gewone patroon onder die zeveraars. Misschien zijn ze onderdehand ook wel de pijp uit.
Die piloot wilde heel graag vliegen op andermans kosten en daarvoor dik be taald worden, maar als er gesmokkeld moest worden dan was ie veel te schij terig om het te doen.
Ik kwam daar in Marokko met een paar heel gevaarlijke jongens in contact. Die piloot had ze ook met hun handel laten zitten en was zijn afspraak niet nagekomen.
De jongens zeiden: “Sorry, hoor, maar hij gaat er aan, dit gaat zo niet langer met die klootzak. We dumpen ‘m in zee”.
Het was al drie keer gebeurd dat er een paar honderd kilo hasj klaar stond en dan moest opstijgen nam hij het niet mee. Was ie het vergeten. Ik vond die piloot ook wel een grote lul, maar had geen zin om ‘m persoonlijk af te schieten. Ik heb genoeg bloed aan mijn handen van schuldigen en onschul digen. Soms bega je een misrekening. Sindsdien ben ik voorzichtiger geworden met likwidaties.
Ik denk dat het komt door mijn calvinistische achtergrond, dat geeft je toch altijd het idee dat er iemand van omhoog over je schouder mee kijkt. Niet dat ik een dominee ben. Leven en laten leven was mijn devies.
Het liep hoog op tussen die piloot en die dealers; ze stonden al te zwaaien me hun pistolen, maar ik sus de rel en zeg: ”Luister nou even, voor je iets doet waar je later misschien spijt van krijgt: ik heb iemand die alles wil kopen wat jullie hier hebben, dat kan een heel interessante deal worden voor alle partijen en dan hoeven er geen doden te vallen en nu ik erbij ben zorg ik er ook voor dat het sowieso door gaat, eventueel met een pistool tegen zijn slaap, maar vliegen zal die klootzak en wel met de shit of jullie mogen ‘m gelijk de zee in sodemieteren, dan heb ik daar geen problemen mee, want zaken zijn zaken”. Dat maakte wel indruk. We laadden de pakken hasj dus met zijn vieren in bij veertig graden in de schaduw, we roken echt niet helemaal fris meer en die piloot was toch al een zenuwelijer, maar toen ik ‘m vertelde dat hij zou vlieg en of in zee zou worden gesodommieterd kreeg hij helemaal een toeval.
Hij deed het letterlijk in zijn broek. De dunne stront liep zijn witte sokken in, dat vond ik wel een feestelijk gezicht.
Daarna begon hij te janken. Jammeren over zijn vrouw en zes kinderen. Zijn moeder lag net toevallig op sterven en zijn vader was een week geleden lawaaje gegaan, zijn zuster had een miskraam, zijn hondje was gisteren dood gegaan, zijn vrouw had kutkanker in de terminale fase, zelf was hij seroposi tief door die Afrikaanse teven, enfin, het hele smartlappen repertoire aan kut smoezen werd binnen een kwartier open getrokken.
Ik geloofde er geen reet van. Ik belde mijn opdrachtgever dat die hondenlul van generlei waarde was en dat wat mij betreft ze ‘m gelijk mochten dum pen, maar dat de contacten hier optimaal waren en de hele overheid zo lek en corrupt als een verroeste vergiet.
Nou daar hadden de Grote Bazen wel oren naar, want poen was poen. Binnen vieren twintig uur was mijn opdrachtgever naar Marokko gevlogen om per soonlijk te onderhandelen op hoog nivo met die lui. Een heel gemengd ge zelschap was dat.
Echte Arabische woestijnstampers, maar ook een luitenant-generaal van het leger was er bij betrokken. De politie salueerde voor die man terwijl zijn hele koffer ruimte vol hasj zat, die beriep zich op een diplomatieke status. Dat hele land van die kippenneukers daar is door en door corrupt van hoog tot laag. Ik ben toen zelf met het vliegtuig totaal clean terug gegaan en de lijn die we heb ben opgezet heeft tien tallen jaren probleemloos gefunctioneerd. Wij hebben na dat fiasco met die piloot van dat gestolen vliegtuig er toen van af gezien om het transport door de lucht te doen.
Het bleek te link en liep over te veel schijven op de lucht haven. Elke man meer die je een kluit toe moest stoppen was een extra risico.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.