Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 januari 2020, om 15:34 uur
Bekeken:
15 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De grote jongens hielden tot op de cent bij wat ik verdiende"


De grote jongens hielden tot op de cent bij wat ik verdiende, die hadden een perfecte sluitende boekhouding.

Ik niet. Ik leefde er maar wat op los. Bij mij was de poen al vantevoren uit gegeven nog voor ik het verdiend had, bij wijze van spreken dan.

Het kwam bij bakken binnen, het ging bij bakken er weer uit.

Zo nu en dan hoorde ik wel eens dat ik in een half jaar een paar ton netto verdiend had, dat zou heel goed kunnen.

Ik weet het niet meer. Het ging allemaal buiten de belastingen om. Offici- eel verdiende ik niet meer dan het minimum loon via de contraprestatie.

Als ik weer eens een flinke kluit zwart had verdiend ging ik gewoon een half jaar in een lekker warm land op het strand liggen in het warme zand, dan was ik even uit het zicht en woonde in het duurste hotel in de beste kamer met uitzicht op zee.

Als de poen op was en ik met mijn kouwe kloten alleen nog maar in het natte zand van het Bloemendaalse strand zat te kutbikken en te klapper- tanden met een leuke vriendin, te blubberen en te bibberen van ellende, kwam ik wel weer terug en dan zeiden de grote jongens, die toch mijn op- drachtgevers en beschermers waren: “Dat kan je niet maken, klootzak. Wat ben je voor een hondenlul! Je kunt je klanten niet zomaar in de steek laten, dat is slecht voor de continuïteit van de handel. Heb je eigenlijk wel hersens in die maffe kunstkop van je? Je hebt met hele grote zakenjong- ens te maken die er achter zitten. De top van de grootste banken investeert honderden miljoenen in onze handel, die kun je maar beter niet laten zak- ken, want dan eindig je ook met een afgezaagde togus in een olievat, net als Ben Berenpoot. Het gaat om grote belangen, boy”.

Ze bedreigden me niet direct, maar waren wel ongerust voor mijn wel en wee. Ze wilden ook niet dat me wat over kwam.

Ik had nog altijd die ouwe hippe Leidseplein mentaliteit van geen verant- woordelijkheid nemen voor iets of voor iemand, dat hadden we allemaal bij die brillenkop Sartre en die zuipschuit Kerouac gelezen en dat volgde je blindelings.

Ik geloofde daar toen nog heilig in en zei: “Die klanten bekijken het maar. Als ik geen zin heb dan heb ik geen zin, weet je. Dan gaan ze maar naar een andere dealer. Stuff is stuff. Ik zie wel weer wanneer ik terug kom. Misschien wel nooit meer als ik een rijk wijf of een mooie  transsexueel met een mud poen in Thailand tref, dat ik er anders over ga denken”. Tegenwoordig zou je er aan toevoegen: als de aidstest tenminste negatief is, anders hoef ik niet zo nodig. Ik blijf liever rein van binnen en rein van buiten.

Kijk, ze liggen er niet echt wakker van als ik weg was, de zaken gingen toch wel door met of zonder mij, maar ze wisten wel dat ik betrouwbaar was tot op het bot en dat is een grote uitzondering in de sien. Ik maakte me verder geen illusies, haalde geen streken uit en had geen pretenties. Ik wilde ook niet hoger in de hierarchie door een Big Boss te liquideren of financieel te besodemieteren.

Nooit zou ik iemand verraden waarmee ik bevriend ben. Ik maak me geen illusies. In het sirkwie is niemand onmisbaar. Je bent altijd te vervangen. Ze peperden me ook in dat ze een lange arm hadden als het nodig was om mij te likwideren in Thailand. Alleen mochten ze mij ergens wel omdat ze wisten dat ik ze in principe niet zou belazeren met een grote partij of met de poen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.