Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 januari 2020, om 15:32 uur
Bekeken:
56 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
23 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nou had ik toch al weinig bemoeienis met de buren..."


Nou had ik toch al weinig bemoeienis met de buren en dat wilde ik voor de zekerheid zo houden ook.

De ene buuf was een vet wijf met een Mercedes sport die een bordeel hield, aan de andere kant een rumoerige aannemer, die snoeihard het Ne- derlandse genre draaide dus hoorde je twintig maal op een avond: “Als het gras twee kontjes hoog is, ja wat dan, ja wat dan!”

Ik had er geen antwoord op. Ik keek wel uit om in mijn blote reet in het gras te gaan liggen, voor je het weet heb je een teek aan je ballen en de ziekte van Lyme op Prime Time.

En dan had je bij mij in de buurt ook nog Eddie Hoekema, die in verzeke- ringen deed en een stiekeme nicht was die niet voor zijn afwijking durfde uit te komen tegenover de aannemer en zijn vrouw, want dat waren door- gewinterde heteros, die stonden elke avond vrolijk te dansen op tafel in een café aan de Reguliersbreestraat, daar ben ik wel eens met ze naar toe geweest.

Ik wist dat die Eddie mij wilde neuken, maar ik kan niet iedereen zo maar in mijn doos laten kijken voor een uur achterwaartse achteruitoefeningen, daar begin ik niet aan, dan vat ik nog kou op mijn bruinpaarse roos van vlees.

Bovendien was ik in die tijd nog een blauwe maandag getrouwd en ik ging daarom niet met iedereen vreemd. Het moest wel de moeite waard zijn.

Je begrijpt dat ik geen woord over mijn dealerschap los liet. Voor de bu- ren had ik gewoon een atelier in de tweede Nassaustraat, vrat als maffe kunstenaar van de contraprestatie, keek expres een beetje wazig uit mijn ogen omdat ’t bij het beroep van kunstartiest hoort, zei zo nu en dan kwasi diepzinnige dingen, zoals: kunst is oorlog en maakte zogenaamd schilde- rijen waar ik flink mee verdiende, want ze zagen natuurlijk wel dat het een luukse bedoening was in ons huis.

Als ze door vroegen repte ik langs mijn neus weg over dure contracten met chique galeries in Berlijn, Parijs en het Moma in New York, dan hiel- den ze al gauw hun mond omdat ze van die handel helemaal geen sjoege hadden.

Ik kende daar inderdaad een kunstschilder. Sidney Groszsnickel, die vlak bij het Central Park woonde.

En verder gedroeg ik mij onopvallend, geen grote Turkenbak voor de deur, geen sportwagen, zelfs geen verchroomde racefiets met twintig ver- snellingen wat toen erg in was onder die kunstmafketels  en ook geen ex- clusieve merk kleding of andere uitspattingen.

Ik ging gewoon elke ochtend naar mijn atelier in oud west met lijn negen en stapte over op lijn tien tot de tweede Nassaustraat. Niks op aan te merken toch? Een keurige burgerman.

 

Ik verkocht veel aan Amerikanen die in Duitsland gelegerd waren, die hadden weinig om handen dan hasj te roken, omdat de Russen steeds maar niet kwamen, dus verveelden ze zich te pletter.

Hasj en hoeren waren hun voornaamste belangstelling. Ze waren verder half analfabeet. Die Amerikanen kwamen dan half lazerus in een gehuur- de Amerikaanse slee een paar kilootjes halen en die verkochten dat weer in onsjes aan mensen die het weer verder in kleine stukjes verkochten.

Dat was een soort piramide constructie met als consequentie dat het lone ly aan de top is zoals Randy Newman zingt.

De boys die aan mij leverden keken wel goed uit met wie ze in zee gingen en eisten van mij dat ik ook betrouwbare kopers aan trok, dus liever geen labiele kunstenmakers, links draaiende, melkzure, verpolitiekte, wazige Volkskrantlezers of stomdronken Amerikanen, waar je alles van kon ver- wachten.

Ik heb ’t meegemaakt in het ateliergebouw aan de tweede Nassaustraat dat een junkie een beeldhouwer een mes in zijn rug stak. Een heroine ver-slaafde liep schietend door de gang.

Zwartjoekels uit een Surinamers café stonden in de gangen tegen elkaar op te neuken.

Die heroïne junk heeft zich later nog dood gespoten.

Ik heb er geen mede- lijden mee. Als ik die stories aan een Groningse of Friese kunstenaar ver tel denken ze dat ik zit te liegen, omdat die provin- ciaaltjes nooit iets mee maken, behalve meneer de dominee, die zijn lul in een allochtone los lopende loopse dame stopt. Die mensen zijn van nature toch voor een pijp drop te neuken.

Ik ging dus alleen in zee met betrouwbare lui. Ik kon mij geen vergissing permitteren, want dat kost je zo  je kop.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.