Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 januari 2020, om 17:39 uur
Bekeken:
11 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Maar was het nou echt nodig om zo diep te gaan? Ja, dat was het."


Maar was het nou echt nodig om zo diep te gaan?

Ja, dat was het. Ik doe alles tot in het extreme. Toen ik op die vreselijke opleiding voor onderwijzer zat was ik op de gezond- heidstoer onder invloed van mijn streng gereformeerde vrien- din, die het altijd weer had over dat zij zo “natuurlijk mogelijk wilde leven, want alles duurde maar even”.

Het betekende: géén jarretelgordels meer, géén behas met een roosje tussen de cups, géén geile slipjes met speel ope- ningen uit Parijs, géén bloesjes met roesjes en geile nylons, maar wollen maillots, roze of witte katoenen opoe onderbroek- en met een versteld groen en geel uitgeslagen kruis, hoog gesloten witte bloesjes met een parelketting, Schotse rokken tot over de knie, witte sokken en sandalen, terneer geslagen ogen uit zedigheid. Birkenstokkers met klepperende houten sandalen. Als ze de trap op ging zei ik altijd: ‘Zachtjes gaan de paardenvoetjes’.

Toen ze een vooroologs gezondheidszadel wilde met een gleuf er in voor de doorluchtigheid van haar rood aangelopen schaamlippen had ik er plotseling geen zin meer in en dacht hang jij je poesje maar in de wilgen.

Ik vond dat allemaal pure shit als dameszadelsnifter, maar voor de ware liefde heb je heel wat over. Ik zei tegen haar dat ze beter een koe kon worden als ze zo natuurlijk wilde leven. Toen het uit ging met deze nymfomane jonge vrouw was ik nog net geen drieëntwintig en dacht; ik heb jaren lang mijn tijd zitten te verdoen met een religieuze fanate en haar onaange- name stijl gereformeerde familie.

Ik begon die gristelijke kweekschool en alles wat daar mee te maken had te haten. Ik wist; er is meer, dit is niet alles, dit is absolute bull shit. Ik heb stof nodig om te schrijven en te schil- deren. Ik kan niet fantaseren, daar ben ik niet romantisch ge- noeg voor, weet je. Ik heb de realiteit nodig en de realiteit heeft mij nodig. Het is een en al symbiose. Ik heb het echte leven nodig. Als je een kunstenaar wilt zijn leef dan als een kunstenaar en speel niet de gereformeerde boerenlul die niet verder komt dan zijn knauwerige dialekt en zijn lul lang is.

En waar vond je het ware artiestendom in the silver sixties?

Juist: In Amsterdam en niet ergens in Rotterdam, Groningen of Friesland bij die boertjes. Amsterdam was tien jaar lang het kolkende, kokende centrum van kunst, vrijheid en allerlei subculturen en daar hoorde ongebreidelde sex in alle varia- ties ook bij. Voor mij lagen daar de onderwerpen voor mijn verhalen en schilderijen voor het op rapen. In 1996 heb ik al die gereformeerde klootzakkies de deur uit getrapt en daar- mee ook hun schijnheilige gristelijke smoesjes. De nacht van de lange lullen, noemde ik dat, naar analogie van de nacht van de lange messen. Met mij is de S.S. de kunst binnen gemarcheerd hebben ze wel eens gezegd bij de linkse kliek, maar daar lach ik om.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.