Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 december 2019, om 14:43 uur
Bekeken:
71 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
25 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Heel wat auteurs schrijven om hun demonen te bezweren"


Heel wat auteurs schrijven om hun demonen te bezweren. Is dat ook zo bij u?

Nee. Ik schrijf om de dingen een chronologische plaats te geven. Je maakt de gekste dingen mee. Een of andere Friese meneer die geen werk heeft en ’s nachts weblogs schrijft over mijn werk en persoon of waar ik woonde en waar niets van klopt. Zelfs de namen van de overburen vermeldde hij al of niet opzttelijk verkeerd.
Eigenlijk schrijf ik heel graag en er spoken altijd ideeën door mijn hoofd en dan denk ik ‘Hier wil ik iets over schrijven’.
Het kost mij geen enkele moeite. Ik schud het zo uit mijn mouw. Als een weblogger jaloerse opmerkingen maakt over mijn produktie aan boeiende artikelen publiceer ik er als antwoord wel even twintig op één dag. Moeiteloos.
Moet je zien hoe moeizaam ze zelf publiceren. Twee A- viertjes nog niet eens per twee weken of een paar regels en een lullig fotootje!
Als mijn kop zo barstensvol gedachten zit dan probeer ik door middel van het schrijven weer orde te scheppen.
Ik heb nooit een gebrek aan onderwerpen. De manier waaróp ik het zal schrijven, de stijl, dat vind ik niet het moeilijkste. Ik roffel het uit de toetsen. In het begin corrigeerde ik de tekst niet eens op spel- en stijlfouten, nu nog wel eens.
Ik weet het; dat is helemaal verkeerd.

Schreef u ook als adolescent?

We moesten op de kweekschool verhandelingen schrijven, soms over de meest onmogelijke onderwerpen. Ooit luidde de titel “Het land achter Gods rug”. Ik schreef toen enkel ‘Dat land bestaat niet’. Ik moet zeggen dat de directeur er nog vrij goed op gereageerd heeft. Wel kreeg ik een 1 voor de moeite.

Had u een gelukkige jeugd?

Absoluut niet. Veel huiselijk geweld, verwaarlozing. Ik was een bang kind. Terug getrokken, stil en verlegen. Ik heb dat ingehaald. Op de lagere school ging ik een half jaar niet naar school als 7 jarige en zwier door Amsterdam, langs de grachten en in de havens. Speelde met vriendjes op houtschepen, ging vissen aan de Oude Zijdsvoorburgwal, zwierf over de kermis op het Amstelveld hele dagen tot ’s avonds laat.

U praat in werkelijkheid in gezelschap niet graag meer over het verleden. Omdat die episode uit uw leven te pijnlijk is?

Ik vind: wie er iets over wil weten, moet mijn weblogs maar lezen. Ik houd niet van zelf beklag en vertel weinig over mijzelf

U bent sinds vier jaar de geliefde van kunstenares Isis Nedloni. Heeft zij een grote invloed op u?

Zeker. Vraag het haar maar. Vroeger was ik echt een wild beest. Een rauwdauw. Ik zou nu niet stellen dat ze me getemd heeft, soms kan ik nog wel eens losbarsten. De bittere druiven van de gramschap. Maar laat ons zeggen dat ik toch wat beheerster ben. Vroeger liep ik rond met Ibicenzer cowboylaarzen, een Afghaaanse jas, die ik voor 200 gulden kocht in 1967 bij Willem de Ridder, in de Alexander Boerstraat, waar het kantoor van Hitweek was gevestigd, Amsterdam zuid. Hij importeerde ze uit Afghanistan. Ik liep rond een gescheurde jeans of een strakke roze broek, ik dronk veel, zocht ruzie, vechtpartijen. Ik ging uitsluitend voor beeldende kunst, literatuur, bier en tieten. Dat is toch allemaal veranderd.

Zijn er zaken waarover u spijt hebt?

Nee, ik heb geen grein spijt. ‘I never apologize’, een credo dat ik onderschrijf. Spijt is wat de bok schijt. Ik kan ook niet tegen sentimentaliteit.
Mensen die voortdurend zichzelf beklagen en die verdrinken in zelfmedelijden: vreselijk.
Ik hoorde van een artiest die opgevoed is door vrouwen. De vader afwezig. Het verklaart zijn gebrek aan loyaliteit. Er is iets mis gegaan in het identificatie proces. Het heeft geresulteerd in een labiel, onbetrouw baar, jaloers, ontevreden, gluiperig karakter. Een mislukt mens. Daar wil ik niets mee te maken hebben. Ik ga voor winners, niet voor losers.
Ik denk dat een gebrek aan sentimentaliteit en een dosis praktisch verstand heel belangrijk zijn voor de gemoedsrust van een mens.
Ken je de boeken van Charles Bukowski? Schitterend, een geknipte handleiding voor het leven. Ik voel me aan deze auteur verwant.

Waarmee bent u nu bezig?

Ik ga een aantal boeken publiceren, volgend jaar komen er vier uit. En er zijn tentoonstelling en vast gelegd tot in 2014. Ik ben een zondagskind.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.