Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 december 2019, om 18:27 uur
Bekeken:
3 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zomer 1967 trof ik Willink in het antiquariaat De Kring (deel 1)"


“Over kunstschilder Carel Willink”

Zomer 1967 trof ik Willink in het antiquariaat De Kring, Nieuwe Spiegelstraat 46. Hij kwam langs om een op d eveiling gekocht schilderij uit het interbellum te beoordelen.
We discussieerden over de schildertrant van een saai doorsnee impressionistisch schilderij, dat slechts in één laag geschilderd was waardoor het een vlakke indruk maakte.
Ik vind dat schilderijen tenminste in 3 of 4 lagen moeten worden geschilderd met tussenvernis tussen de lagen om een stralend effect te krijgen zoals de zestiende en zeventiende eeuwse schilderijen tonen. Tititiaan schilderde soms schilderijen met veertig glacislagen. het effect is er dan ook naar.
Aan de Rijksakademie leerden ze de leerlingen op de wijze van de impressionisten van honderd jaar geleden in één laag snel te schilderen. Een gebrek aan technisch kunnen dat vlakke, krijterige schilderijen op levert.
Willink zei over het schildderij dat we bepsraken iets van: “Ach, zo deden ze dat in die tijd”.
Ik vond dat die tijd dan niet deugde.
Het schilderij is verkocht aan het Arnhems Gemeentemuseum. Willink vertelde over eens schildderij dat van hem in het Arnhems Gemeentemuseum zou hangen en dat hij op een gegeven ogenblik bij het zien er van ontkende door hem te zijn geschilderd. Achteraf bleek het werk verdoekt waarbij door een onoordeelkundige restauratie het werk zo verknoeid was dat het niet meer als een Willink was te herkennen.

Ik woonde tussen 1967 en 1973 op twee hoog in de Nieuwe Spiegelstraat en zag Willink in de namiddag vaak wandelen met zijn vriendin Mathilde.
Zij waren beide in de zestiger jaaren gekleed in een onopvallende Engelse stijl. Een paar jaar later ging het paar over tot het dragen van extravagante kleding. Het was een anachronisme om de ernstige, humorloze, saaie, zeventigjarige burgerman Willink te zien in een hippe Carnaby stijl bloese.

De dure, barokke jurken van Fong Leng die Willink kocht voor een 35000 gulden jaarlijks waren doorgeborduurd op de prachtige flower power zestiger jaren ontwerpen van Marijke Koger (The hippest chick in town 1963) en Josje Leeger van The Fool. Barok alom.
Incidenteel mail ik nog wel eens met Marijke Koger die nu al weer 43 jaar in LA woont met haar echtgenoot. Onlangs mocht ik haar een Parijse Art Agency aanbevelen waar ik zelf niet mee ga werken. Delphi Legrain Lechrist promoot een typeerende kitsch stijl van schilderen, die in Parijs populair is.
Willink schuwde niet bepaald de publiciteit en gaf uitgebreide interviews o.a. aan Panorama. Minder bekend is dat Willink zoals zo veel schilders uit het realistische genre van fotos schilderde. Zijn belichte films bracht hij weg naaar een fotowinkel op de Spiegelgracht waar ik regelmatig kwam om mijn eigen 6 x 6 rolfilms weg te brengen en op vertrouwelijke voet stond met de eigenaar van de zaak.
Hij vertelde mij dat Willink geen verdere publiciteit aan wilde verlenen dat hij fotos gebruikte. Leken en ex-rijks akademieleerlingen menen in een romantische misvatting dat schilders geen fotos mogen gebruiken.
Ik hield dus ook mijn mond over Willink.
Enkele malen heb ik mijn werk op groepstentoonstellingen van realisten naast Willink en Pyke Koch mogen tentoonstellen, hetgeen weinig schilders mij na kunnen zeggen.
In 1976 was Mathilde aanwezig bij een opening van mijn tentoonstelling bij Galerie Bouma in de Runstraat, Amsterdam. Ik was gekleed in een driedelig streepjespak met bolhoed en zwarte paraplu als een figuur uit een schilderij van René Magritte tot afschuw van het in jeans geklede morsige publiek in post-provo kleding met het obligate pakkie sjek uit de kont- of borstzak, ronde Sjon Lennonbrilletjes en Frank Zappa sikken. Ze reden doorgaans in bont opgeverfde lelijke eenden (de beroemde 2 CV) met een daktuintje er boven op waar wedplanten wwerden geteeld. Not my cup of tea.
Mathilde gedroeg zich zo onwelvoeglijk en exhibitionistisch tov mij om mijn aandacht te trekken dat ik mij van haar af keerde. Ik heb hier al eens eerder over geschreven.
Ik houd er niet van op openingen van tentoonstellingen het midddelpunt van het gezelschap te zijn of opvallend mij te gedragen. Daarbij kwam ook nog dat zij zich bemoeide met de coke maffia en als ik ergens een hekel aan heb is het aan de drugs sien. In Amsterdam te vaak daar de gevolgen van gezien in de zestiger en zeventiger jaren.
Nu zal er wel weer op het VKblog een of andere kunstschilder zijn die Mathilde zogenaamd gekend heeft en onder haar staart gekeken bij het kuiken sexen, net zoals hij de overleden miskende poweet Arie Visser heeft “gekend en samen aan de horse en naar de hoeren is geweest”.

Mijn collega Teun Nijkamp drong zich in de zeventiger jaren op aan Willink en dacht daarmeee de nodige faaam te verwerven. Dat is niet gelukt. Hij beweerde in 1967 binnen 10 jaar in een kasteeltje aan de Loire te wonen, maar woont nu al jaren in een Zeeuws dorpje en werd voorzitter van de Zeeuwse provinciale kunstenaarsvereniging, een gezelschap waarin geen talenten vertegenwoordigd zijn. En ik woon in een Grande Maison. Ja hoor, U raaadt het al: niet ver van de Loire

reacties

Wim Duzijn

Ik vind het werk van CAREL WILLINK erg STATISCH – knap maar zonder veel beweging – een beetje HENK HELMANTEL-achtig. Zijn beslissing portretten van ‘the captains of industry’ ter schilderen was commercieel gezien een meesterzet.
Waarom je het vreemd vind dat hij hippe kleding ging dragen in de hippe jaren 60 begrijp ik niet. Jij droeg toch ook van die vreemde geitenleren jasjes met bizarre wollen mutsen daarbij die in tegenstelling tot de blouses van Willink heel erg anachronistisch waren, volstrekt niet pasten in een moderne tijd… “Long hair, like Jesus wore it, halleluja…” Dat is toch het jaar nul…?

Fred van der Wal

Reine, Het vroege werk van Willink is ook bezienswaardig

Fred van der Wal

Ik vind Willink een heel wat belangrijker, authentieker schilder dan Helmantel de kerkintereur/ en stilleven imitator stijl 17e eeuw Ik droeg een Afghaanse witte jas met bontkraag en een door mijn toenmalige adembenemend mooie vriendin Mila Hauser gehaakte muts. Niet bepaald anachronistisch. het was de mode onder de hippe kunstenaars.
Niet onder conventionele studentjes en jongeheertjes die bij banken werkten. Willink had niets met the sixties. Een achterhaald monument uit de tijd ter Braak en Du Perron leek Willink meer.

Kitty Schoenmakers

Fred van der Wal gekleed als Pan Tau. Dat spreekt tot de verbeelding Het lijkt me trouwens praktisch onmogelijk om zonder foto’s te werken als je dermate gedetailleerd schildert als Willink dat deed.

Fred van der Wal

Wie Pan Tau is weet ik niet. De onderkoning van de Cambodjanen?

View

@ Fred,
Zeer lezenswaardig. Ik had met opzet de Mathilde-story achterwege gelaten om meer aandacht te kunnen besteden aan Willink’s werk. Je anekdotische relaas heeft me vermaakt, alsook het gegeven dat je in die kleding (bolhoed e.d.) niet in het middelpunt van de belangstelling wilde staan….:-)

Zelfstandig journalist

Helaas kan ik niet zo’n uitgebreide reactie geven als Fred. Blog gelezen en gewaardeerd.

View

@ ZJ, Zo uitvoerig als Fred verwacht ik ook niet.

Fred van der Wal

Meneer opinie Willinks buurman heb ik goed gekend, de schilder Hans Engelman, die water en vuur was met Willink omdat laatst genoemde succes had en Engelman niet. De kunsthandelaren kwamen van uit Amerika over om Willink te vragen een tentoonstelling te verzorgen. Dan vertelde W. dat hij drie schilderijen per jaar maakte, één voor de belastingen,één ter verkoop en één om de rekeningen van Fong Leng te kunnen betalen. De opvolgster van Fong Leng Sylvia Quiel, door Hans Engelman, die domme kikkerkop genoemd, heb ik eens getroffen op het inlever adres BKR Amsterdam in de Lutmastraat toen ze nog van de contraprestatie vrat en van uit de hoogte het personeel van het inlever adres behandelde waarop ik haar aan sprak of ze een toontje lager wilde zingen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.