Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 december 2019, om 17:53 uur
Bekeken:
5 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"gekweld kijkende kunstenaar met zijn boze oog "


JA, OBER, IK ZIE U ECHT WEL HEEL WAT BETER NA HET POLIEREN VAN DE GLAZEN ALS IK MIJN LEESBRIL MET GLAZEN TER DIKTE VAN COLAFLESBODEMS EVEN AF ZET TIJDENS DE KEURINGSDIENST VAN WAREN EN WAARDEN. ALS U DAT MAAR WEET!
GLAZEN OGEN 

Herschreven nov. 2013 en deze keer voor de allerlaatste keer Unabridged Full Text Version For Professionals uit de files van Dept. “Artistieke herinneringen & Ander ongenoegen”

Fred van der Wal, sept. 2008, COULOUTRE

Wij zien hier de doorgaans innerlijk en uiterlijk zo altoos gekweld kijkende kunstenaar met zijn boze oog in één van zijn weinige waarlijk ontspannen momenten, doch niet gesitueerd voor de deur van zijn kapitale longère in Frankrijk- alleen het snoeien van de begroeiïng van de voorgevel, 30 x 6 meter doet ons self proclaimed genie een week over omdat de Blauwe Regen, de Klimrozen en de Druiven niet in te dammen zijn en elk seizoen dwars door de dakgoot en pannen zich een weg boren naar binnen waar hij helemaal niet blij van wordt aan de ene kant om uren op een ladder zes meter boven de grond te staan tot de kramp in zijn welgevormde kuiten hem bijkans naar beneden doet storten,doch hier in de Coupole te Parijs betrapt door de digitale camera van zijn toenmalige metgezellin – nee, namen noemen we verdeurie nu eens niet om geen reputaties te beschadigen- waar de kunstartiest niet van terug had.
En wel als held achter de kunstenaar en daar weer de mens achter opduikend als Jungiaanse schaduw die ook niet terug deinst voor gevaren in zijn zwarte denimbroek van 8 euro.

Let ook eens op het rode brillenkoordje van zijn leesbril als U hem tegen komt en de veel zeggende strohoed à la hoerenloper Van Gogh, de joyeus opgezette kraag die vanuit zijn ongeschoren artiestennek een penetrante geur van hoofdkaaas, okselbaai, billensjuu en tenenkaas een ongedwongen artistieke vrijheid verspreidt, alsmede het goedkope bezwete Zeeman T shirt onder het streepjesoverhemd met verborgen sluiting zoals veel verborgen tijdens zijn te korte leven leek bij onze ontwapenende kunstartiest met zijn melancholische grijsblauwe kijkers alhoewel volgens sommigen de chagrijn er van uit straalde.
Blikken die een ijsprinses doen smelten.
Let vooral op de degelijke zipper van de Fleece overgooier, als jumpertje uitermate geslaagd om de winter mee door te komen.
Affijn, affijn, een kut is geen konijn en de olijke kunstartiest zal ook deze winter wel weer over leven zonder zijn misjpoge of ernstige lichamelijke klachten.
Een vis op het droge? Hebben we het dáár soms over?
Welneen!
Een van der walvis met kleine rode oogjes dankzij de Lumigan drups 0,1 op een warme stoof?
Wij zien op een enkele foto overduidelijk de ten hemel geheven verlichte zalvende dorps pastoorsblik hoe onze man het beste verwacht van omhoog en niet van omlaag en al helemaal niet van de o zo gevoelige geachte collegaatjes, want dat zijn allemaal hoerenlopers, kloot zakkies en venerische kolerelijers.
Teveel soul en te weinig body.
Dat kunnen rooie rakkers, sterrenwichelaars of van hun geloof gevallen tofelemonen en rand debiele oud griffermeerden niet hebben, dat die Fred van der Wal zo hemels kijkt op zijn tijd, die willen het liefst ons Vaderland zo snel mogelijk naar de sodommieter hebben en overleveren aan vreemde goden en uitheemse volkeren uit Verweggistan.
Wij weten uit het O.T. wat een land dan staat te wachten als het de Heire Heire der Heirscharen verlaat in het alom geprezen autonome mensbeeld.
Nooddruft en arremoede. Net goed ook.
Honger, gekeutel en gesleutel aaan zesdehands otomobielen op straat. Gerinkel van vallend gereedschap.
Gevloek.
De vrouwtjes sliploos naar de buurt super en maar bukken bij het pak ken van de hamburgers om villa schoonzicht te verschaffen aan de passerende man en vrouw voor de schappen, want mevroj lust beide categorieën om op klaar te komen.

Het otomobiel tunen op straat. Ordi gedoe voor ongeletterden. Keiharde popmuziek uit de draag bare radio. Zo nu en dan schiet een geheel ver gaan barrel van zijn krik- echoot een techno lustkreet door de straat- en verplettert de behaarde borstkas van de een of andere driedeurs klerenkast die nog net “Zeg eens Aaaaaah” kan roepen.
Ik sta erbij en kijk ernaar.
Overlopend van voldoening dat Hij die het al bestiert afdoende oordeelt over den ander. De molens van de Heire Heire der Heirscharen malen langzaam maar zij malen tenminste. Gerechtigheid geschiede.
Haal bij het aanschouwen van het bloederige tafereeltje mijn schouders op en roep naar het slachtoffer bij wie de dunne stront en het paarse sap uit zijn melik al uit zijn gigantisch lijf uit alle gaten en hoeken loopt dat ie aan het lawaaje gaan is en voeg hem toe: “Sliep uit met je roestbak!
Ga toch pinnen!
Hondenlul!”
Gods malen langzaam maar zij malen en wie tussen de molen stenen beland kan gaan hemelen met zijn poesje.
Als ik die verkeerd uitgepakte gehaktbal Sharon Dijksma met die poppenstem op het pvda congres triomfantelijk hoor kraaien “Yes we can” in navolging van de goed willende charisma tische president Oboema bekruipt mij een groot gevoel van ergernis.
Nederland gaat een ramp tegemoet.
Hoe kunnen we daar aan mee helpen?
Door Sharon op te dienen als Die Flambierte Frau?
Bien cuit?
Well done?
Je moet toch ergens beginnen! Nou, de mazzel en Mahlzeit dan!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.