Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 november 2019, om 16:37 uur
Bekeken:
4 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Brief van Simon Vinkenoog aan Reve van 29 juli 1965: "


Brief van Simon Vinkenoog aan Reve van 29 juli 1965: 

In deze brief laat het gedrogeerde Leidseplein orakel Vinkenoog weten dat Reve Thommy Gerrard na diens dood in de steek had gelaten, door over hem te schrijven, zonder enig begrip voor zijn kunst.

Volgens Reve had het Leidsepleingepeupel ten onrechte de indruk gekregen dat hij in de reisbrief Gerrard had willen ridiculiseren.

Bronnen over het korte leven van Thom Gerrard(s):

Hans van Straten, “Jong gestorven Thom Gerrards herdacht met expositie” in Het Vrije Volk”van 16 jan. 1965

Esteban Lopez, “Dood van een Ephebe” in “Als broer en zuster” 1970

Dirk Ayelt Kooiman, “Montyn”. Amsterdam 1982.


Fred van der Wal: Vanochtend (zaterdag 21 mei) raadpleegde ik om 11 uur des ochtends in de bibliotheek van Leeuwarden de biografie van Montyn, die merkwaardig onder de kasten met romans was gerangschikt, terwijl het werk thuis hoort bij de biogra fieën van 20-e eeuwse kunstenaars. Het kostte mij dus een kwartier om het werk te vinden. 
Duidelijk is in het boek beschreven hoe Montyn met de zeer jonge Thommy een sexuele relatie aan gaat die enkele jaren duurt. 
In de documentatie van Galerie Mokum kwam ik in 1967 in artikelen over het eerste jaar van het bestaan van Galerie Mokum de naam van Thommy G. tegen. Hij had geëxposeerd op een groepstentoonstelling in de galerie toen eigenaresse Dieuwke Bakker nog niet voor het realisme had gekozen. 
Dieuwke Bakker haatte homosexuelen en beweerde dat Montyn Thommy tot homo had gemaakt. Hetgeen ontkend wordt door zijn jeugdvriendin Elsje S. die mij toe vertrouwde dat Thom altijd al homo was geweest. 
De myhe dat Galerie Mokum is opgericht om tegen de abstracte post-Cobra kunst te strijden is een achteraf verhaal, geconstrueerd ter meerdere eer en glorie van de galeriehoudster om haar een profetische allure te geven. 
Dieuwke Bakker had een liaison met een Belgische surrealistische schilder rond 1962-1963 die haar op het spoor van de post-surrealisten zette. In 1964 formeerde Dieuwke Bakker en Michael Podulke, vennoten van Galerie Mokum pas een figuratieve groep die de naam Nieuwe Figuratieven zou krijgen en een nieuwe peeriode inluidd ein de na oorlogse kunst. Ik maakte deel uit van deze groep van 1967-1973.

Uit het boek "Montyn" nav een groot feest in het atelier gebouw aan de Kolk:

"Een van de aanwezigen was een jongen, niet ouder dan een jaar of achttien, die binnen gekomen was in het gezelschap van twee mannen die ik niet kende. Hij fascineerde me, terwijl ik hem van een afstand gade sloeg. Hij was uitgelaten, een charmeur, hij palmde iedereen, man of vrouw, voor zich in en intussen voeld eik dat hij langs de rand van een afgrond balanceerde. Ik hoord ehem alchen, het hoofd in de nek en ik wist dta het lachen elk ogenblik kon omslaan in een bodemloos verdriet. Ik kwam te weten dat hij Thom heette en weg gelopen uit een opvoedingsgesticht. Hij sprak me aan, Thom. Woorden die me altjd na zouden blijven klinken in mijn oren:

"Zijn dat jouw schilderijen?"

Thom blijft op de avond van het Oudejaarsfeest 1960 bij Jan Montyn en barst onmiddellijk in tranen uit. Fysiek was hij in slechte staat. broodmager, lijkbleek, bevend. 
Thom was Joods, zijn ouders waren in de dertiger jaren naar Nederland gevlucht. Hij was in 1942 geboren en als baby ondergebracht bij zijn latere voogd, een Haagse advocaat. 
De ouders waren geestelijke en fysiek geknakt uit het concentratiekamp terug gekomen. Jaren later pas namen zijn ouders de opvoeding ter hand en vertelden hem zijn afkomst. 
Het gevolg was dat hij steeds onhandelbaarder werd, onder voogdij geplaatst en in een gesticht opgesloten. Diverse malen was hij er weg gelopen. Hij  dreigde voortdurend met zelfmoord. Hij voelde zich misplaatst en miskend. 

Weken lang zit hij onder gedoken in De Kolk omdat hij op de politie telex stond als gezocht. Montyn leert hem etsen. 
Onder druk van Montyn besluit de voogdijraad om de 18 jarige Thom bij de 36 jarige bisexuele ex-psychiatrische patiënt Montyn te laten. Geen goede beslissing. 
Montyn noemt Thom briljant en uitdagend.

Montyn:

Op een oudejaarsfeest was Thom in mijn leven gekomen, op net zo’n oude jaarsfeest, drie jaar later, zou ik hem voor het laatst zien. (…) 
Hij stoof op me af. 
"We hebben het gemaakt, Jan!" 
(…) Hij had net een overheidsbeurs gekregn om een jaar te gaan werken in Parijs en New York. Binnen een paar dagen zou hij vertrekken. 
Hij was eenentwintig. Twee dagen later was hij dood. 
Ze hadden hem aangetroffen. Het gas stond open. Thom was dood.Maar de vragen blijven, tot op de huidige dag omdat er nooit een antwoord komt. En alter zou het tergende vermoeden volgen dat hij het gered zou hebben wan neer hij het een paar jaar langer volgehouden had. (…)

Het atelier aan de Kolk werd opgedoekt. Weg uit Amsterdam, dat opeens door een sinistere golf van zelfmoorden werd overspoeld.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog
1
reacties

Fred van der Wal 21-05-2011 21:15
Voor er weer verontruste commentaren komen op de spelling van de naam van Tommie Gerrard;
in diverse publicaties wordt zijn naam geschreven als Thommy Gerrards. Tommie Gerrards, Tommie Gerrards en Thom Gerrard.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.