Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 november 2019, om 10:18 uur
Bekeken:
7 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En dan komt dominee, die rechtschapen man van huis uit."


En dan komt dominee, die rechtschapen man van huis uit. En horen wij weer wat een ongenietelijk schorum wij eigenlijk zijn in het diepst van onze gedachten en daden. En nadat een ieder twee uur lang aan één stuk figuurlijk rechtstandig de grond is in geheid door de voorganger, word ik tijdens de koffie in de consistorie kamer om bij te komen altijd weer uitgenodigd vanwege mijn sympatieke voorkomen en lange meidenhaar bij de mensen thuis in de eigen leefomgeving waar het op zondag goed toeven is in de opkamer te Schubbekuttennijeveen en het zo zwaar naar kamfer ruikt. Dan ga ik met zo’n uitgebreide griffermeerde familie mee in de oto van Ome Murk of Oomzegger Lubbert, hetzij achternicht Liekele Helaholahalleluja., die maar één nier heeft, een gele gelaatskleur maar toch ondanks alles zijn lul niet met pissen alleen heeft versleten, want stel je voor dat er geen griffermeerd naaktgeslacht was gekomen, zoeven we naar zo’n kraakheldere boerenbehuizing waar een electronisch orgel met wel zes klavieren uit de jaren zestig de hele salon in beslag neemt, want we zullen weten dat we de Heer moeten loven en prijzen, ja, dan blijft er weinig ruimte over voor iets anders dan dat, niet waar. En dan snuif ik de vertrouwde geur van boenwas en Sunlight weer op, gemixed met de ontsmettende chlorophyllucht uitwasemend van een hatelijk uitgstoken groene, vilten tong die een decimeter uit een groene fles steekt, hoe dichte gaswolken zich verbreiden uit de bij elkaar geknepen bilpartijen, geuren die je naar je strot doen grijpen, ja, dan moet ik een brok weg slikken, want dan denk ik weer aan de fijn gereformeerde familie Deutekom van het Mariotteplein 17 te Amsterdam met dat lekke traporgel (waar boven dat eigenhandig met een soldeerbout ingebrande geverniste perenhouten schildje met de tekst “Looft den Heer, keer op keer, op een orgel van Johannes de Heer”), die eerbiedig de psalmenpomp werd genoemd. Dan zie ik weer de griffermeerde, tyrannieke vader D., die vertegenwoordiger in mierzoete limonadesiropen van de CP fabrieken onder de verschroeide stoffen, eigenhandig in de twintiger jaren gefi guurzaagde lamp, met zijn vroeg kalende karpatenkop zitten boven de tafel die midden in de kamer is gezet waaromheen het eerlijk eikenhouten brons groene klop-klop-klop Oisterwijk meubilair. De beperkte ruimte vol gepropt met tafels met gehaakte witte kleden, hier en daar zijn er door gestoei en de tand des tijds wat gaten in gevallen, maar dat geeft niks want daar staan de reusachtige oorstoelen en crapauds met antimakassars waar de dochter des hui zes, de wulpse Els breed uit zit en net haar aantekening nuttige handwerken haalde op de gereformeerde kweekschool. Wat haar ogen zien maakten haar handen altoos klip en klaar en dat heeft Fred van der Wal enkele jaren persoonlijk aan den lijve gevoeld. Het ware gristelijke leven. Niet te kort! Dan schiet mij weer te binnen hoe ik tesamen met Els in de lage crapauds tegenover elkaar voor de suizende gashaard gezeten mijn suède schoenen, echte bruine Clarks met spekzolen, de bordeelsluipers behoedzaam uit deed en mijn klamme rechtervoet onder haar Mary Quant rok liet verdwijnen om met mijn regelmatig geoefende geperveteerde grote teen haar …(drieletterwoord; plat voor opgezwollen, nat vrouwelijk geslachtsdeel) te stimuleren en hoe zij dan pioenrood werd, haar brilleglazen besloegen,  en haar half geloken blauwgrijze ogen iets mistigs en voldaans kregen, zo getroost voelde zij zich als ik haar clitoris midden in de roos van vlees raakte. Ik stemde met mijn voeten. Lekker soppen geblazen, want een gereformeerde meisje heeft haar tumtummetje niet voor niets gekregen.En nat dat ’t mens was; ik globberde gewoon van mijn poten af, natte voeten gaven duidelijk afdruken op het linoleum, maar dan zag ik onder mijn liefdewerk oud papier onschuldig op naar dat gehaakte kleedje in de achterkamer van de Deutekommetjes waar een loeier van een fel paarse begonia de toon zette en daar is de koffie al weer met zoals altijd veel te veel melk en suiker en dan wordt de eerste uren de preek nog eens zin voor zin door genomen en duchtig aan de Schrift getoetst. En dan voel ik mij staan in de grote, kritische traditie van Calvijn en zijn som’bre nazaten voor wie het enige geluk in andermans ongeluk lijkt te liggen. Is er iets mooiers? Welnéé! En zoals ik al zei; ik heb in ’96 al die calvinisten de toegang tot mijn huis ontzegd, maar als ik bij die van gotvergeten mensen ben heb ik in al mijn vergevingsgezindheid veel meer de behoefte om te kijken naar wat ons bindt dan wat ons scheidt, want zij staan er voor en gaan als het moet door roeien en door ruiten zonder het eigen lijfsbehoud voorop te stellen. En dat alles vind ik zó ontzettend uniek! De Bijbel bij voorbeeld heeft niets te maken met cultuur, daarom zijn gristenen ongeïnteresseerd in cultuur, nee, zelfs cultuurvijandig! Je hoeft als beeldend kunstenaar echt niet een evangelische of charismatische gemeente binnen te komen want je wordt er zo weer uit geknikkerd. Ik zal met een gristen uit discretie en voorzorg dan ook nooit praten over mijn beeldend werk of het geen mij innerlijk be-roert, want zij weten het altijd beter. Gristenen en cultuur zijn erfvijanden. Met politiek heeft de Heilige Schrift ook al niets van doen. Op het moment dat de Gristen Democraten van het CDA het heft in handen krijgen worden minvermogende mensen in de bijstand gepakt en liefst dubbel gepakt! Je moest eens horen wat mijn echtgenote voor bakken stront van gristenen over zich heen heeft gekregen toen ze werkeloos werd in 1977, verwijten juist van griffermeerden en evangelische tiepes! Niet te kort! Op het zelfde moment dat christelijke partijen politieke verantwoordelijkheid krijgen gaat het mis dan is er geen kubieke millimeter verschil met de Nazis.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.