Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 oktober 2019, om 15:59 uur
Bekeken:
36 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"The Post On Line: Jaeger expliciet: ‘Het is dan ook niet..."


The Post On Line:

Jaeger expliciet: ‘Het is dan ook niet onredelijk wanneer schrijvers als Seierstadt nog flink wat boetes gaan betalen. Boetes voor gebruik van andere culturen voor eigen gewin.

Harm van der Meulen (The Post On Line) :

Ik durf te beweren dat geen enkel opiniestuk in een Nederlandse krant in 2010 blijk geeft van meer paternalistisch cultuurrelativisme dan Toef Jaeger in deze twee zinnen.

Een nuchtere constatering van Harm van der Meulen.

De biografie Koning Eenoog van Toef Jaeger heeft als ondertitel Leven en werk van Henk van Woerden(1947-2005), de schilder en schrijver, die van zijn negende tot zijn twintigste in Kaapstad woonde, een periode die een grote invloed op zijn leven had.

Brands toont een fragment waarin Van Woerden een verhaal voorleest uit zijn eerste boek

Brands geeft een korte schets van Van Woerden als eeuwig zoekende en vraagt Jaeger wat voor man hij was.
Jaeger vond hem een ‘grote, leuke man’ die haar anders naar schilderijen liet kijken. Hij had een dwarse kijk, was moeilijk voor anderen en ook voor zichzelf. Het archetype van de moderne kunstenaar.

Henk maakte de middelbare school af (uitzonderlijk?) en ging naar de kunstaca demie. Omdat hij dacht dat hij in Nederland betere kansen had en slecht met zijn schoonouders over weg kon, keerde hij in 1969 terug naar zijn geboorteland.
Hij werd echter niet met open armen ontvangen. Meneer had gedacht als genie te worden binnen gehaald.
De biografe vergeet te vertellen dat Henk een minder dan middelmatige schilder was dus al snel leraar aan de AKI, de kunstakademie te Enschede. Het overgrote meren deel van de akademie- en tekenleraren geven les in een vak dat zij zelf niet be heersen, maar daar de schoorsteen moet roken benoemt het ene stuk onbenul het andere als vriendschappelijke geste van gezworen artistieke kameraden onderling.
De beeldende kwaliteiten van Henk van Woerden zijn mij in elk geval niet opgevallen.

Later verbleef Henk op Kreta vanwege een beter klimaat voor de gevoelige artiest dan het koude Nederlandse.
Verre reizen genereren veel lulverhalen. De artistieke horizon moet bij voorkeur voor de artiest verbreed worden gefinancierd door de ruime staatssubsidies en genoten in warme landen waar het leven goedkoop is en meneer als vorst kan leven.
Drie keer gehuwd was Henk want als ware kunstliefhebber hield meneer klaarblijke lijk wel van de jacht op toegankelijk kutspek.

De vader van Henk was ‘fout’ geweest in de oorlog.

Brands vraagt als amateur psycho-analyticus welke betekenis het voor Henk had dat zijn vader bij de NSB was geweest. Een duidelijk antwoord wordt niet gegeven in de VPRO uitzending. Henk wist het waarschijnlijk zelf niet.

Veel kinderen van NSB-ers blijken nog steeds probleemgevallen of beroeps kwerulanten en vaste klant bij de psychiater, hoorde ik onlangs nog een ken ner van deze soort verklaren.

Van Woerden overleed in Minneapolis, waar hij Writer in Residence was aan de universiteit van Michigan. Jaeger noemt Van Woerden een echte Amsterdammer (hoe is dat mogelijk voor iemand die zeker tot in zijn adolescentie weinig tot niets met Amsterdam te maken had) maar ook een migrant. Eene chte Amsterdammer? Wat betekent dat in een stad die bevolkt wordt door meer dan de helft uit Westerse en niet-Westerse allochtonen die geen enkele binding met de stad hebben net zo min als ‘migarnt’van Woerden. De pretentieuze visie op van Woerden door Jaeger bevestigt zij door de slecht schilderende auteur/akademieleraar neer te zetten als een treurig, miskend talent.

Er is geen enkel bezwaar om een biografie over een kwalitatief slechte schilder te schrijven, dus waarom niet over Henk van Woerden. Over de befaamde hoerenloper Van Gogh en oplichter Rembrandt -de cultuur helden van orthodox christelijk Nederland- is per slot van rekening ook heel wat in boekvorm afgeleuterd.
De suggestie dat van Woerden miskend zou zijn als beeldend kunstenaar berust nergens op. Integendeel.
Vanaf 1987 was van Woerden docent aan de AKI academie te Enschede of all places. Het kunstacademie lerarenbestand is de modderige poel waarin het goed vriendjes kweken is. Een gerieflijk, goed betaalde baan en er valt nog wel eens via via een opdrachtje of aankoop te scoren.

Hij ontving een aantal prijzen:

Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst (1980)
Geertjan Lubberhuizenprijs, 1993 (literatuur)
Frans Kellendonk-prijs, 2003 (literatuur)

Exposeerde zijn werk regelmatig bij Galerie Espace

CV exposities:

1980

XIe Biennale de Paris (Musee d’Art Moderne de la Ville de Paris )

1982

Junge Kunst aus den Niederlanden, Art 13 ’82, Basel, Zwitserland
Gemeentemuseum, Den Haag

1984

20 jaar verzamelen, Stedelijk Museum, Amsterdam

1987
Staatsaankopen, RBK, Den Haag
Nieuwe aankopen, Frans Hals Museum, Haarlem

1989

Vijf jaar aanwinsten, Gemeentemuseum Arnhem
Standplaats, Rijksmuseum Twenthe, Enschede
Pictorale, RBK, Noordbrabants Museum, ‘s-Hertogenbosch

2001

Vaarwel Paradijs, overzicht schilderijen en tekeningen, Frans Hals Museum (Vleeshal)
De volgende musea/instellingen hebben werk in hun collectie:
Stedelijk Museum Schiedam, Schiedam
Vertegenwoordigd in de volgende bedrijfscollecties:
AMC Brummelkamp Galerie en AMC-vitrines, Amsterdam
Bouwfonds Kunstcollectie van de Rabo Vastgoedgroep, Hoevelaken

Bibliografie

1993 Moenie kyk nie (roman)
1996 Tikoes (roman)
1998 Een mond vol glas (roman)
2002 Notities van een luchtfietser (notities)
2005 Ultramarijn (roman)

Slechts 5 boeken als totale oeuvre

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.