Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 oktober 2019, om 16:17 uur
Bekeken:
2 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ze zal onderdehand wel lawaaje zijn "


Even later: Weet je trouwens dat mensen dat soms écht denken? Toen mijn eerste weblogs en daarna deelname aan bundels bij een Belgische Uitgever  verschenen, kreeg ik van mijn mij onbekende bejaarde moeder een haat brief met de woorden: Heb je zelf   niet door dat dit een noodkreet van een mislukte pychopathologische patates jongen van de kale vlakte is?

Volgens haar goot ik volgens deze tot de roomskatholieke dwaalleer be-keerde mevroj mijn existentiële nooddruft gelijk een trosje bittere drui-ven van de gramschap (hoe schoon gezegd, hoe juist gezien, hoe diep door leefd)   in een stuk proza, ging vervolgens als de vanger in het graan naar-stig op zoek naar publiek, dat er niet zou zijn, daarna naar een obscu-re uitgever, zond de first draft per poststuk in, corrigeerde het retour script, verbeterde de drukproeven met de hand, bracht veranderingen in de tekst aan en zond het vervolgens de wereld in. Zeg nou zelf met je kop onder lijn elf, dat is toch vrij omslachtig manier voor een noodsein dat op rood staat? Dan kun je beter voor de trein springen met een zak over je kop of opteren voor het serial killerschap.

Ik heb dat mens die zich mijn moeder noemt sinds 1944 niet meer gezien toen zij mij af stond aan de grootouders.

Ze zal onderdehand wel lawaaje zijn en de madeliefjes van uit haar kist naar omhoog drukken.

Een mens moet toch wat. Post mortem porno poetsen bakken. Nee, dan nog liever naar de poffertsjekraam in Groningen op de Grote Markt.

Gewoon jezelf bij je strot ophangen in het trapportaal aan een waslijn of een overdose nemen is aanmerkelijk eenvoudiger.

Geamuseerd: Nee, dat slaat geen moment op de verhalenbundel “Eigen brood boven al” van Rochul Wiegedoodt. Arme Reet Rochul met zijn on-zichtbare bochul, ik vind het adembenemend akelig om zijn weblog-bij-drages te lezen.

Het is zo armetierig. Zo bloedeloos. Humorloos. Politiek correct. De aan-hangers van die opvatting zijn saai en voorspelbaar.

We leven weliswaar in een cultuur waarin hele volksstammen volkomen onbenullige mensen met psychische problemen nog op hun sterfbed geïn-terviewd willen worden tot aan hun laatste snik als de brokken in hun keel steken en de ogen reeds breken, de kaarsjes aan het voeteneinde ontsto-ken, als het stevig gaat kieren, maar dit was toch wel erg zielig.

Ik heb schrijven nooit gezien als een vorm van zelfhulp voor de ranzige gulp. Schrijven is vooral een kwestie van vorm èn van inhoud. En van visie.

Ik geloof dat het een schrijver  was die zei: Die boerenlul die daar uit zijn elfde vinger staat te sijken in de plantenbak van Huize Hemelrijk, daar gaat misschien wel heel wat meer door heen dan er door Sartre gegaan is, maar Sartre schreef: De hel is de ander en die man komt na kantoor thuis en zegt tegen zijn vrouw: Wat een klotedag! Geef mij maar een keil, pop! En daarna geeft ie haar een pak ros omdat ie van de afdelings chef op zijn sodommieter heeft gehad en hij zich ergens op uit moet leven. Vrouwen die geslagen worden door hun mannen zijn gelukkige huisvrouwen. Je moet je per slot van rekening ergens op uit leven als gefrustreerde kantoor pik tot je laatste snik.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.