Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 oktober 2019, om 13:35 uur
Bekeken:
3 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn werk en persoon roepen vaak grote agressie op "


Mijn werk en persoon roepen vaak grote agressie op bij minder getalenteerden, losers, misfits en displace persons, voornamelijk in Friesland, Groningen en Drenthe Kut met krenten, maar ook in Limburg en Noord-Holland. Zo weet ik bijvoorbeeld dat mijn   werk nooit genade zal vinden in de ogen van de bekende Friese kunstenaar Lollepot Lokkebeer uit Lutjelollum, Paeke Potlacher uut Pingjum of Henk Holysloot in Westeremden, die mij met zijn galeriehouder Loek Brons en manager drs, Hans van Seventer ooit eens verdacht van het stelen van tientallen van Helmantels schilderijen.

Wat willen we ook?

Helmantel en van Seventer twee stijl gereformeerden en Loek Brons een ex-Jezuïetische monnik. Zijn wijf Miep Brons handelaarster in pornografie waarmee zij de kunsthandel van haar man financierde.

Remco Ekkers is een heel vriendelijke Neerlandicus/dichter, de bekende schrijver van het in de literatuur kritiek geprezen kinderboek Kipje Tok en Deel 2: Kipje Tok legt een ei en deel 3. Kipje Tok zit op eieren.

Als ik fysische geografie had gestudeerd en voor mijn lol geschilderd en geschreven, was ik gelukkiger geweest, zou genieten van algemeen respect en had ik heel wat vrijetijds critici een slecht geweten bespaard. Niet voor niets haal ik de slogan van multi miljonair Bob Zimmermann graag aan: there’s no succes like failure and failure is no success at all. Deze po-weet van het protest bezit 16 huizen en dat zegt mij wel genoeg.

Kun je je plaats beschrijven in het Nederlandse kunstenaarsplantsoen?

Ik héb daar geen plaats in. Ik was in Kennemerland rond de mid sixties een hele tijd iemand die er nog moest komen en door Haarlemse kunstenaars èn ambtenaren cultuurzaken plus huisvesting zo veel mogelijk ben tegen gewerkt   en toen ging ik in 1967 terug naar Amsterdam en ineens was ik iemand waar van tijd tot tijd tegen aan moest worden geschopt door dezelfde collegaaatjes.

Er is een tussenfase overgeslagen en misschien is dat in mijn hele leven wel zo. Ik ben altijd gelijk in het diepe gegooid of vrijwillig gegaan. Dat vormt je tot een sterke persoonlijkheid waar niemand om heen kan. Een monument. Een enorme steen des aanstoots die de volkeren moeten heffen doch zich deerlijk aan zullen verwonden.Om in topografische termen te blijven; ik zie het toch bij mijn collegaatjes, de grond is schraal en de scherpe rotspunten steken door het zand. Mumbo Jumbo and a lot of debris.

Je schrijft: Wij zijn – vergoord   en vergeild het gelaat doorgroefd door jaren kunste-naarsleed en generaties miskenning, het vlees gemarineerd in de sterke drank. Het neus tussenschot door gerot door de coke. Hoe oud vóél je eigenlijk als vieze oude man?

Ik vermoed dat ik nog steeds stil sta op zeventienjarige leeftijd en dat is de enige garantie voor het kunstenaarschap. Een andere is er namelijk niet. Het eeuwige, jolige studen-tengevoel is er nog steeds. Breekfeest. Onder-tafel revoluties. Elkaar bepotelen. Dijen opvrijen. Uitgenodigd worden door aantrekkelijke paren, de heer des huizes dronken voeren en in me-kaar rammen, zijn portefeuille rollen, antieke tafeltjes  met een karate schop door midden slaan, in de open haard of de piano gaan staan pissen tot het vuur sissend uit gaat, de vrouw des huizes voorover douwen op de glazen salontafel, met haar kop in de houten bak zoute pindas, de dochters naaien en zoonlief de geneugten van de tegennatuurlijke wijze van om-gaan via achterwaartse achteruit oefeningen in de mannenkut doen sma-ken -zet ‘m effe in zijn achteruit-, weer terug naar mevroj het zout van haar huid likken, wezenloos buitengaats binnenwaarts beffen tot ze ma-teloos begint te miauwen en dan de beuk er in, de stormram naar binnen, de genotsroede, de vleestoren van Babel, de lust springveer, waardoor je ze laat miauwen in een onverstaanbare taal vol geile klaarkom keelklank-en die van onderen uit hun k*t lijken op te wellen, esoterisch gewauwel dat klinkt als Aaaaarggghhh…grrrrrr…. rabierelull! Maak daar maar eens sjokola van met je woordenboek. Ik ben daarom chaotisch. Zelfs de in-richting van mijn ateliers wijst daar nog op. Allemaal boeken, papieren, slordig neergekwakte materialen.

Ik vind dat je zó van tussen de klamme zure lappen in je kamizooltje ach-ter je werktafel moet kunnen stappen. Wat een kamizooltje is? Vraagt u dat mij? Nu? Kledingstuk voor vrouwen.  Verg. Engels, camisole, a  loose jacket worn by women dressed in negligée. Iemand over de kamizool kappen of trekken. Afrossen dus. Dat is wel zo makkelijk wanneer je bezoek hebt met wie je iets tezamen zou willen doen op welk vlak dan ook en dan heb ik het vooral over Pim Pam Pet of Mens erger je niet. Anders wordt het gauw te nadrukkelijk als je meteen een dame bij haaar borsten grijpt en recht op de bek pakt. Moet je weer helemaal je verzameling sadomasochistische fotos te berde brengen. Vreselijk toch. Dat ik binnenkort zeven en zeventig ben, vind ik volstrekt onwaarschijnlijk. Ik ben mij heel lang de jongste blijven voelen in ieder gezelschap terwijl dat al lang niet meer het geval is. De kans om jong te sterven, is inmiddels verkeken.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.