Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 oktober 2019, om 13:29 uur
Bekeken:
4 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Christenen zeulen historisch gezien een zware last met zich mee"


Christenen zeulen in historisch opzicht altijd een zware last met zich mee.

 

Ja, lik me reet; ik ook. Wie niet?  Ik denk dat al mijn spannende, rare afwijkingen, gekke gedragingen, sadomasochistische biseksjuwelen lingerie fetisisjistsche hang naar het bizarre en deelname aam merkwaardige ondernemingen daar mee te maken hebben.

Ik ben we een overlever als ik mijn zelf denkende behahaha aan heb, an-ders niet dan ben ik een saai mietje.

Het grootste compliment dat je mij kunt geven is zeggen dat ik Auschwitz zou overleven of zoals Isis zegt; met jou zou ik een wereldreis durven ma-ken. En met Isis zou ik dat ook aandurven.

Ik heb soms weleens het gevoel dat mijn blik van bevreemding die mij overal achter volgt steeds prangender wordt als ik in de spiegel kijk en mijn ogen sluit want dan ben ik er plotseling niet meer. 

Steeds vaker moet ik collegaatjes dingen uitleggen eer ik tot de kern van de zaak kan komen. Het is af en toe wel leuk om levenslessen en voorlich-ting over het kunstenaarsplantsoen te geven, maar het wordt stom verve-lend als je dat de hele dag moet doen.

Dat vinden ze ook al gauw arrogant en elitair. Maar doen alsof ik een gewone jongen ben, ligt me niet, want dat bén ik niet.

 

Hoe begint een gedicht of stuk proza voor jou? 

 

Soms alleen maar met een rock song. Als ik een regel heb, weet ik altijd meteen waar die zou moeten staan. Ik weet ook precies hoe het wordt. Ik denk nooit halverwege: het moet toch maar een natuur pannekoek met spekjes worden. Dat staaft mij ook in mijn al vaker geuite opmerking als huis- tuin- en keukengenie dat een kunstwerk eigenlijk al bestaat, dat ik er al eerder een glimp van heb opgevangen. Kosmisch dus. Plato. En zo. Ik maak vaak aantekeningen.

Pas als het gedicht of verhaal echt af is, ga ik achter het oesterbord…nee, toetensbord  van mijn laptop zitten en schrijf het achter elkaar op. Bloed op haar laptop. Blood on the tracks.

 

Geen schrift met driehonderd verschillende versies laat staan tientallen.

 

Nee, geen drie honderd en dat is maar goed ook. Hooguit een dozijn. Dat is interessant voor gepensioneerde gefrustreerde Neerlandici met hun ge-neuzel: die komma stond eerst hier, nu daar.

Ik hoef niet te weten dat een dichter ooit eerst heeft geschreven: a dirty mind is a joy for ever.

De uiteindelijke versie is aanzienlijk beter.

Al die energie die in corrigeren gaat zitten kunnen we beter besteden aan het fatsoenlijk verzorgen van ons kapsel. De ziekte van Hedel; meer haar op mijn lul dan op mijn schedel. Ja, dan maar op weg  naar de kutkapper die ook wel eens iets anders wil.

Scheiding in het midden. Middle of the road’.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.