Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 oktober 2019, om 15:16 uur
Bekeken:
2 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De verscheurden van hart"


Men zegt dat zij de bevalling van haar oudste zoon, gelijk al een knaap als een cana pé, reeds in de moederschoot een loeris van hebbik joudaar ter grootte van een driezitsbank, veel te zwaar bleek voor heur onaanzienlijk gestalte om te torsen en dat ze na die zware bevalling zo is uitgescheurd dat ze nooit meer normaal is geworden. Ze was gewoon weg niet meer dicht te naaien en kon niet meer lopen na afloop. Wie ben ik dat ik mijn moeder ga naaien? Zoiets kan toch allen die viezerik Sigmund Freud bedacht hebben! Zij zakte na die bevalling gewoon door d’r hoeven als een kreupel paard. De hele voering lag d’r uit. De kapselbanden hadden het met een knappend geluid begeven. Kon je zo naar de rommelmarkt of de Leger Des Heils Winkel brengen. Ze is toen krankzinnig geworden. Een gevaar voor zichzelf. Dat schijnt heel vaak voor te komen. Daar wordt geen ruchtbaarheid aan gegeven om erger te voor komen. Geeft niks! Als die groep namelijk ook de WAO in wil raakt het land nog failliet. Je hebt daar tehuizen voor. De verscheurden van hart. Huize “De grote Scheur” van de Zusters van Wederzijdse Bijstand en Mededogen Tot In Eeuwigheid in Schin op Geul is daar een sprekend voorbeeld van.

Hoe ik als oorlogskind geleden heb? Niet te kort! Ik weet dat ik als baby van een paar maanden werd rond gereden in een ruw houten sinaasappelkist op massieve rubberen autopedbanden. Een heel gehobbel waardoor ik aan wandelende nieren ging lijden, kruipknie en borstballen. Het was leven op de schobberdebonk, van jongs af aan en ploegen door zware klei. Mijn biologiese ouders gedroegen zich als loopse honden, die hadden namelijk aan vankelijk geen nagel om hun gat te krabben, dus stonken hun poten naar de stront. Zeep was schaars.

Mijn wiegje was een stijfselkistje. Vochtig. Oorlogsspul, hè. Ik ruik nog de geur van de citrusvruchten en de doorgeseken matras, want luiers kenden we niet, dat gaat schimmelen op de duur en de min vermogende babylul stond stijf van de eczeem. Ik herinner mij zelfs de bochten die de duwer van de kinderwagen nam als hij tersluiks afdaalde naar de Rijn om een wedstrijdje ver pissen aan te gaan met een hoogblonde dichter, die gefusilleerd is en waarmee hij iets moois zou hebben gehad volgens een buurman. Mijn vader was volgens niet nader te noemen bronnen uit Renkum een geheime homo. Het lijk van die poweet hebben ze joelend achter de Mercedes van Rauter aan gesleept door het dorp onder gejuich van de inwoners die als één blok achter de Wehrmacht stond. De Veluwe, hè. Gereformeerde glimpiepers, dus NSB-ers. Allemaal collaborateurs. En doorgewinterde homo haters die griffermeerden, dat is nog het ergste, want als de homos niet bestonden hadden ze ze moeten uitvinden, omdat ze duidelijk in een behoefte voorzien. Marktwerking, daar gaat ‘t om, van achteren en van voren. Als ik ze iets niet kwalijk neem…met het eigen geslacht in de hand komt men door het ganse land. Ik doe er niet altijd aan mee, want je kunt wel aan de gang blijven. Voor je het weet vat je kou op je blaas. Daarom sta ik ook niet vier kant achter dat fijne homohuwelijk.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.