Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 oktober 2019, om 16:35 uur
Bekeken:
108 keer
Aantal reacties:
0

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Eert Uw vader en Uw moeder !"


 

 

EERT UW VADER EN UW MOEDER !

 

Dat staat ergens in de bijbel. Ik weet niet waar precies en ik ga het ook niet opzoeken. Ik heb namelijk niet zoveel met de bijbel of andere zogenaamde heilige boeken die op straffe van, voorschrijven hoe we het allemaal moeten doen en om niet in de hel te belanden. Een ding weet ik wel ! Je moet van hele goede huize komen om het ouderschap op je te nemen in deze wereld want je doet het namelijk nooit goed. De schade die je te vaak en ook vaak onbedoeld aanricht in een kinderleven is voor dat kind in een volwassen leven daarna nauwelijks meer te herstellen en draagt het altijd met zich mee. Die ellende geeft dat kind dan weer ongewild door als het zelf aan de beurt komt en zo is de bal rond. Een van de redenen waarom ik nooit de moed heb gehad om eraan te beginnen...

 

Een filosofie of overlevering die vaak door mijn hoofd spookt, vertelt dat je in een andere dimensie je vader en je moeder uitzoekt of een beschikbaar lichaam met jouw ziel inneemt. In die astrale dimensie heb je dan grote plannen waar meestal niets van terecht komt omdat de een of andere duistere macht je van de herinneringen aan die plannen door volledige amnesie ontnomen heeft op het moment dat je weer op de aarde komt. Ook wordt beweerd dat het dezelfde duistere macht is die je belet terug te keren naar je huis ster waar je oorspronkelijk vandaan komt als je opnieuw je lichaam verlaat. Ik heb vaak gedacht dat ik hoe dan ook de verkeerde afslag heb genomen op weg naar het ondermaanse daar de waanzin op deze planeet mij al snel met afschuw vervulde. Ik zal niet de enige zijn !

 

Dus beste mensen opgelet: Als de tijd komt om te vertrekken, trap dan niet in de val van het witte licht, de tunnel en de geliefden die jou liefdevol zouden begroeten om je verder te leiden. Je trapt dan weer in de val van Samsara de eeuwige caroussel van de wedergeboorte.

 

Ik zou zeggen: Dank U wel ! Ik ben al duizenden keren geweest en als ik het nu nog niet weet dan leer ik het nooit. Ik ga liever linksaf  om als vrije ziel het universum te onderzoeken en daar aan te kloppen waar ik echt welkom ben zoals bedoeld. Met andere woorden: Ik wil na dit moeizame avontuur eindelijk naar huis !

 

MIJN MOEDER...

 

Clara Lucy Wilhelmina Christina. Een van de vijf zusters en een broer uit een gezin met wortels in Friesland maar opgegroeid in Leiden. Een keer heb ik een foto gezien van mijn oma die voor mijn geboorte is overleden en schrok van die wrede harde kop van deze vrouw die ooit tegen haar kinderen zou hebben gezegd: Jullie krijgen allemaal een fiets. Vandaag niet, morgen niet en nooit !

Op zijn zachts gezegd een misselijke rot streek waarmee voor mij enigszins duidelijk werd in wat voor zieke sfeer de jeugd van mijn moeder en de andere kinderen moet hebben plaatsgevonden. Daarbij waren ze Luthers en het antisemitisme  van deze Luther moet er ergens goed ingeprent zijn hetgeen in mijn opvoeding regelmatig boven kwam drijven. Oma moet ook een soort harde  en uitgekookte koppelaarster zijn geweest want alle zusters zijn getrouwd met in haar ogen respectabele kandidaten  en  studenten die er in Leiden natuurlijk te kust en te keur waren en de deur plat liepen. De mindere kandidaten en niet studenten werden dan ook genadeloos afgevoerd en lieten het blijkbaar uit hun hoofd om het nog eens te proberen.

Vooral mijn moeder was geliefd en populair en de mooiste van de vijf meiden en kon die luxe naar verluid en later bleek maar moeilijk dragen. Ze was niet de slimste en waar ik later en veel te laat achter kwam, is dat zij op geestelijk en moreel niveau ergens op haar zestiende /zeventiende jaar is blijven steken. Het kindvrouwtje die sommige dingen zeer goed doorhad betreffend de omgang met mannen maar niet goed begreep waar de grenzen lagen. De kritiek die ze daar al jong op kreeg begreep ze al helemaal niet met uiteindelijk alle gevolgen van dien in haar latere leven. Als ik alle vreemde en hardvochtige trekjes van mijn moeder zou optellen dan zou ik met de kennis van nu bij extreem narcisme en  borderline kunnen uitkomen. Op een gegeven moment vond zij ook dat haar naam Clara te boertig klonk en wilde alleen nog maar Clairy genoemd worden...

Mag ik dit en alles wat nog komt allemaal over mijn eigen moeder zeggen ? De tijd zal het leren als ik zelf ter verantwoording word geroepen maar voor nu moet ik het gewoon eens helemaal kwijt. Want elke keer als ik denk van nu moet het maar eens over zijn, schrik ik weer wakker na de meest bizarre nachtmerries waarmee ik geen kant uit kan. Een fenomeen dat met een hogere leeftijd en na een roerig leven blijkbaar niet afneemt.

 

Ik heb natuurlijk al in de diverse verhalen het een en ander over mijn moeder verteld. De ransel partijen met de mattenklopper, het opsluiten in het kolenhok midden in de winter dat bijna mijn leven heeft gekost. De satanische ruzies met haar gestoorde tweede echtgenoot onder invloed van alcohol waar wij als kinderen werden bij gehaald omdat ze bang was om vermoord te worden als die echtgenoot weer helemaal over de rooie ging. Etc. etc. Allemaal vormen van terreur waar vele kinderen van toen en tot mijn spijt ook nu nog mee te maken hebben en nog veel erger. Ik ga het ook allemaal niet te veel herhalen maar het zal wel in flarden in dit verhaal terug komen daar de impact op mijn hele leven te groot blijft.

 

Mijn moeder is in haar eerste huwelijk verkracht, aangerand, misbruikt of heeft zich door de collega van haar eerste man gewoon laten pakken. Te weten door Mr. Dr. Carel Anton Lion Cachet: Mijn biologische vader !

 

Een intelligente Joodse Meneer die het op alle vlakken net even beter deed dan haar wettelijke echtgenoot  waarmee zij op haar negentiende jaar was getrouwd en zij kort daarna met deze pas afgestudeerde Jurist naar Indië vertrok. Een uit de klei getrokken Zeeuw met ambitie die nog dacht met de aangeleerde Leidse arrogantie de Koloniën te kunnen redden die de laatste fase van overheersing ingingen toen hij aantrad. Ik denk en weet eigenlijk wel zeker dat mijn moeder en de meeste Nederlanders in die tijd weinig of niets begrepen van Indië en de Stille Kracht die vooral Couperus op een bijna onnavolgbare wijze heeft beschreven en waarvan ook nog een indrukwekkende TV serie is gemaakt met o.a. Pleuni Touw in de rol van mijn moeder. ( Ook de moeder van Charlie Harper in Two and a Half Man lijkt sprekend op mijn moeder. Letterlijk en figuurlijk maar om deze personage kan ik gelukkig hartelijk lachen...)

 

Er bestaat ook nog een Journaal Filmpje van de Conferentie van Malino in 1946. Deze conferentie was bedoeld om de naoorlogse verhouding tussen Indonesië en Nederland te bespreken. In dat filmpje zie je nota bene Lion Cachet en Corstiaan Cornelis samen driftig heen en weer lopen als mede organisatoren van deze naar later bleek façade van wereldformaat ! Gezien de datering van dat filmpje was ik toen twee maanden oud...

 

Volgens iemand die, die periode van dichtbij heeft meegemaakt zou deze Lion Cachet een rusteloze man zijn geweest. Een roofdier, een gekooide leeuw ?! Mijn moeder moet hem achteraf gehaat hebben en dat werd dan zonder uitleg op mij afgereageerd met vaak losse opmerkingen van: Hij heeft wel een grote ( Joden ?) neus. Die zelfde meisjesogen ! Zoenlippen, vrouwen billen etc. Zijn ogen zijn gelukkig wel blauw. Later was het van: Hij lijkt nu gelukkig wel op een echte Hollandse jongen etc. Ik had geen idee waar dat allemaal vandaan kwam. Ook zou ik er de oorzaak van zijn en was ik schuldig aan het feit dat zij het zo moeilijk had. Was jij maar niet geboren etc. Het heeft mij jarenlang diep bedroefd en heeft de basis gelegd voor mijn gevoel van onwaardig zijn voor wat dan ook. Toen de wettige echtgenote van mijn biologische vader nog eens op bezoek kwam om gezellig herinneringen op te halen, verklapte mijn moeder het geheim en mocht deze vrouw mij gratis meenemen als verrassing voor haar man.

Dat dit allemaal een verwoestende invloed heeft gehad op mijn vroegste ontwikkeling is duidelijk maar er is meer. Ook een van mijn (half) zusjes wist van de hoed en de rand: Mijn papa betaalt niet voor jou. Jij bent geen echt broertje. Jij bent een Koekoeksjong, een opvreter. Een Jood ! Het komt door jou dat wij arm zijn... Later was zij stinkend jaloers op mijn uiterlijke ontwikkeling en bleef zij achter als een grof en dikkig trollenkind dat berucht werd op het hockeyveld omdat zij de tegenstanders ongenadig en onreglementair van het veld sloeg en letterlijk van haar af beet als een wild dier. Met alle tellen van dien . In de tussentijd heeft zij mij regelmatig aangerand en wilde vieze spelletjes doen want ik was toch maar een onecht broertje. Ze wist ook precies wat mama en bedvriend aan het doen waren als wij op zondagmorgen op onze kamer moesten blijven. Had ook iets te maken met vieze spelletjes en dat werd duidelijk toen ik toch een keer in de badkamer was en mijn moeder binnen kwam stormen, mij ruw opzij duwde en driftig in de weer ging met slangen en een fles Azijn. Ook de jongste van mijn twee halfbroers  was de mening toegedaan dat hij alles met mij kon uithalen en heeft mij dingen laten doen die mij nog spontaan doen overgeven. Hij is gelukkig snel uit mijn jeugd verdwenen en naar Australië geëmigreerd en naar ik hoop hebben de Dingo's hem opgevreten. Door mijn uitzonderlijk goed geheugen kan ik er over schrijven en vaak is dat ook goed. Maar mede ook de oorzaak van mijn vaak zelfvernietigend en onverantwoordelijk gedrag geweest omdat ik het niet uit mijn hoofd kon krijgen.  Ik heb lange tijd gehoopt voor mijn dertigste te mogen sterven maar dat is er dus niet van gekomen.

 

De periode tussen de uiteindelijke scheiding van mijn moeder van haar wettige echtgenoot en de datum van hertrouwen met de volgende psychopaat moet een voor haar zeer onzekere en financieel instabiele tijd zijn geweest. Wij woonden toen al op de van Hogenhoucklaan in Den Haag en ik moet tussen de vier en vijf jaar zijn geweest toen ik in de gaten kreeg dat er wel veel ooms over de vloer kwamen die allemaal even naar boven moesten. Na een tijdje moet ik iets gevoeld hebben en overviel mij een onbeschrijfelijke angst toen de zoveelste oom de trap opging. Ik heb toen staan krijsen als dat jongetje uit de film: Die Blechtrommel met het gevolg dat de laatste oom haastig de trap af kwam gestrompeld met zijn broek nog half op zijn knieën. Ook de melkboer kwam een keer met het opschrijfboekje aan het einde van de week om de rekening vereffenen. Ik zie de man nog met een rood hoofd weer naar buiten komen waar ik bij de voordeur stond met mijn stepje. Hij liet mij toen weten dat mijn moeder een hele slechte vrouw was... Een van onze directe buren bestond uit een tandarts familie. Een keurig gezin met twee leuke dochters en een oppassende zoon die later ook tandarts is geworden. Die zoon had een motorfiets en ik mocht een keertje mee achterop om een rondje te rijden. We reden tot in de buurt waar ik later mijn duiven zou kopen en toen pas begreep wat die dames achter de ramen deden. Ik hoor die nette buurjongen nog zeggen: Misschien zit hier wel iemand die je kent... Een andere buurjongen die zogenaamd klusjes voor haar deed heb ik ook nog een keer betrapt. In die tijd verdwenen er regelmatig spullen uit mijn kamer die tot de militaire uitrusting van mijn vader had behoort ? Die jongen is later een antieke meubelzaak begonnen in de stad. Een keer ben ik bij hem langs gegaan. Hij verstijfde toen hij mij ontwaarde en ik hem toefluisterde dat hij wel veel uiterst brandbare spullen in zijn toko had staan.

 

Op zoek naar naar liefde en genegenheid ben ik door de jaren heen nog vaak afgedwaald haar deze sferen in de hoop iets te vinden dat in ieder geval niet mijn hart zou breken.

 

Toen ik naar de kleuterschool moest liet mijn moeder mij de eerste schooldag alleen gaan en kon ik niet uitleggen aan de verbaasde en geschokte kleuterjuf waar ik vandaan kwam. Die kleuterjuf was Juffrouw Katuin en ik hoop dat ik haar naam goed schrijf want zonder haar had ik het toen niet gered. Op mijn verjaardag kreeg ik de eerste jaren van de kleuterschool geen snoepjes mee om te trakteren en kreeg ik het predicaat gierig opgespeld. Daardoor werd ik door niemand uitgenodigd op verjaardagsfeestjes en mocht ik zelf ook nooit een feestje geven waardoor iedereen weer dacht dat wij te arm waren. Toen mijn moeder eindelijk doorhad wat zij mij aandeed, kreeg ik snoepjes mee maar vaak te weinig waardoor het drama nog groter werd. Juffrouw Katuin kocht dan de snoepjes die ik tekort kwam van haar eigen geld zodat toch iedereen wat kreeg. Een keer mocht ik dan eindelijk een feestje geven. De gestoorde echtgenoot van mama dacht echter grappig te zijn door op de gang te gaan staan blaffen als een valse hond. Paniek alom en de kinderen mochten nu zelfs niet meer komen om gewoon te spelen als er geen verjaardag was. Meerdere jaren werd mijn verjaardag gewoon vergeten en soms kreeg ik nog op het laatste moment nog wat haastig gekocht speelgoed. Armzalige rotzooi waar de armoede en vooral de liefdeloosheid van af straalde. Maar op mijn achtste verjaardag kreeg ik het astronomische bedrag van tachtig gulden van de persoon waarvan ik toen nog dacht dat hij mijn echte vader was. Mijn moeder zou wel iets voor mij kopen. Ze kwam terug uit de stad samen met haar toenmalige echtgenoot met een lullig boekenplankje en een drankkegel waar je tegenaan kon leunen. Ze hadden het maar even genomen van mijn centen en ik kon het verder bekijken. Verjaardagen en feestdagen in het algemeen heb ik in mijn latere leven altijd gehaat als de pest en waren altijd een bron van ruzie, spanningen en toestanden met te veel drank op. Jarenlang heb ik mij afgesloten gedurende de feestdagen met de deur op slot en een drankvoorraad die een olifant had kunnen vellen. In ieder geval heb ik daar niemand mee beschadigd behalve mijzelf natuurlijk.

 

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen mijn moeder in mijn beleving voor het eerst mijn bedje controleerde dat al jaren volledig was doorgezakt door de kapotte en halflege kapokmatras. Een plank onder die matras moest uitkomst bieden maar de volgende nacht moest ik op de grond slapen in de slaapkamer van mijn moeder en haar toenmalige echtgenoot. Die kamer was boven de woonkamer waar die avond een feest gegeven zou worden. Door dat ik letterlijk op de kale grond moest slapen kon ik alles horen en het feest meemaken. Een hoop hitsig gegiegel en gejoel waardoor ik klaarwakker was toen er plotseling een vreemde man en vrouw de kamer binnenkwamen en ik van schrik rechtop die kale vloer zat. Ik hoor de vrouw nog roepen: Nee, nee hier ligt een jongetje ! De man vond het kennelijk geen bezwaar en wilde alsnog met die vrouw aan de slag... Pas veel later begreep ik dat mijn moeder een partnerruil party had georganiseerd in een periode dat dit blijkbaar tot de mogelijkheden behoorde bij bepaalde moderne mensen. Moraal van dit verhaal ? Geen dus !  Volledig van de pot gerukt !

 

Een ander hoogtepunt uit mijn vroege jeugd is dat mijn moeder die vaak hysterische scenes opvoerde in relatie tot de zieke verhouding die zij had met haar echtvriend van toen op een kwade dag alle gaskranen open zette en ik gealarmeerd door de gaslucht de tuin in ben gevlucht. Daar heb ik achter een struik met gele rozen jammerend en met dikke tranen gewacht op wat er komen zou. Toen uiteindelijk de tuindeuren toch nog openzwaaiden zag ik in mijn verbeelding naar gas stinkende demonen naar buiten vliegen die in de avondlucht oplosten...

 

Gele Gele Rozen en de stank van gas hebben mij jarenlang doen huiveren bij de gedachte aan die gebeurtenis.

 

Ook was er gedurende mijn lagere schooltijd zogenaamd geen geld voor het jaarlijkse schoolreisje terwijl de kast van mijn moeder uitpuilde van de dure schoenen en bontjassen en ook de drankkast volstond met Jenever en Whiskey. Ik heb dat heel lang verdrongen maar het afschuwelijke gevoel ook hier weer van buitengesloten te zijn, is voor een kind met geen pen te beschrijven. Als mijn moeder weer eens de zoveelste ruzie uitlokte werd er niet gekookt om bijvoorbeeld te demonstreren dat zij te weinig huishoudgeld kreeg. Dat wij dan als kinderen puur door de honger niet functioneerden kwam in haar gestoorde brein niet op. Jullie weten niet wat honger is ! Jullie hebben de oorlog niet meegemaakt etc. Ik moest dan in opdracht van mijn zusje in het holst van de nacht naar beneden sluipen om de laatste beschimmelde korst brood uit de broodtrommel te jatten in de hoop dat de muizen mij niet voor waren geweest. In de tijd dat er nog schoolmelk op de lagere school werd uitgedeeld, bleef ik altijd in de buurt van kinderen waarvan ik hoopte dat ze niet van melk hielden. Voor dat de juffrouw het in de gaten kreeg, klokte ik de melk dan gulzig naar binnen voor dat het kartonnetje werd afgenomen en ik een knal voor mijn kop kreeg. Ik had het er graag voor over en pijn voelde ik toen al lang niet meer. Later als ik in het nauw gedreven werd bij vechtpartijtjes op school of in de beurt wachtte ik altijd af in de hoop dat ik pijn voelde om er vervolgens ongenadig op los te beuken met bloed op de stoep, losse tanden en gekneusde ribben om vervolgens de schuld te krijgen van agressief gedrag en buitensporig geweld. Voordeel was wel dat ik een reputatie kreeg waar niet mee te spotten viel en weer een tijdje met rust gelaten werd. Ook in militaire dienst en later op hoge leeftijd heb ik nog liggen matten met de politie die dachten dat ze die slome ouwe vent wel even konden vloeren...

 

Ik denk dat ik in de vierde klas zat van de lagere school toen mijn systeem er de brui aan gaf. Ik was volkomen uitgeput en kon niet meer voor of achteruit. Ik kon niet meer nadenken en voor mij mocht het afgelopen zijn en deed ook geen enkele moeite om het te begrijpen wat mij was overkomen. Ik wilde slapen en niet meer wakker worden. De oorzaak van dit alles heb ik later geformuleerd door zelf onderzoek en conclusies waar niemand meer omheen kon die maar iets begrijpt van hoe ingrijpend de ervaringen zijn in de eerste fase van je leven: Je jeugd ! Geestelijke en lichamelijke verwaarlozing en mishandeling. Gebrek aan enige vorm van liefde en genegenheid. Verstoting, angst, terreur en het constante gevoel nergens veilig te zijn. Schreeuwend om hulp door atypisch gedrag om nergens maar dan ook nergens serieus genomen te worden. Als een kind alleen in de oorlog in vijandelijk gebied.

 

De door een voor mij onbekende gealarmeerde huisarts en later een psychiater die mij onderzocht hebben, moeten een hartig woordje met mijn moeder gesproken hebben. Die het mij dan vervolgens weer kwalijk nam dat ik mijn mond had opengedaan. De huisarts constateerde ondervoeding, bloedarmoede, lintwormen, ernstig ondergewicht en zodanig vervuilde oren zodat ik half doof was en daardoor ongenadig slaag kreeg omdat ik zogenaamd niet luisterde. Toen ik al in de dertig was, zag ik een keer een nuffige kakmadam die haar zoontje aan het afrossen was. Het werd op dat moment rood voor mijn ogen en het heeft niet veel gescheeld of ik had dat mens een doodschop verkocht. Ik heb haar nog wel voorspeld dat op een dag etc. etc.

 

Toen ik uiteindelijk ook nog naar een specialist werd gestuurd constateerde die zwaar ontstoken amandelen en moest ik na genezing naar het Juliana Kinderziekenhuis om die amandelen eruit te laten halen. De eerste nacht in het ziekenhuis voor de operatie heb ik in doodsnood verkeert omdat ik er van overtuigd was dat mijn moeder mij had achtergelaten dan wel verkocht. Zij had mij al bijna een keer bijna meegegeven aan de wettelijke echtgenoot van mijn biologische vader toen die totaal onbewust van de situatie een keertje gezellig langs kwam om herinneringen uit Indië op te halen.

Gedurende de verdoving met lachgas voor de operatie heb ik griezelige Wajangpoppen gezien die mij probeerden te ontvoeren. Iets uit mijn babytijd of was ik zodanig de weg kwijt dat ik overal spoken zag ?

 

In ieder geval begon ik langzaam en met tegenzin te beseffen dat mijn moeder zwaar gestoord was en als ik toen had mogen oordelen dan had ik haar opgesloten en de sleutel weggegooid. Maar je bent nog een kind en de aandacht die ik plotseling kreeg gedurende die crisis brachten een verandering in mijn leven die ik niet voor mogelijk had gehouden. Na enige gesprekken constateerde de psychiater zelfs dat ik een heel slim jongetje was en helemaal niet dom zoals ik altijd moest geloven van mijn moeder en de feeksen op de lagere school. Ruim acht weken ben ik thuis gebleven en van mijn schoolklas kreeg ik zelfs een mooi boek over Ridders uit de Riddertijd met achterin de namen van mijn klasgenootjes. De kinderen hebben zelfs nog een lied gezongen onder mijn raam. Ik kan er nu nog of weer spontaan om janken wat ik dan ook doe...

 

Ook nog een bijzonder aspect was dat onze huisarts een knappe vent was. Althans dat vond mijn moeder die op een zelf voor mij uiterst gênante manier de aandacht van deze man probeerde op te te eisen als een behaagzieke nymphomane. De man wist gelukkig beter en bleef de aardige huisarts aan wie ik alles kon vertellen.

 

Na deze lange periode van crisis kreeg ik zelfs een hond en mocht ik op paardrijden en kreeg ik een echte fiets. Niet te geloven allemaal maar het heeft wel mijn hele leven een andere wending gegeven en werd het mij duidelijk dat er ook nog leuke dingen waren om voor te gaan. Niet dat mijn moeder nu plotseling was genezen en dat die vent van haar ooit normaal zou worden maar ik kon er nu beter mee omgaan. Niet alleen in positieve zin want ik leerde ook hoe ik mijn moeder kon chanteren en op de momenten dat het mij uitkwam liet ik haar vaker weten dat mij niets maar dan ook niets was ontgaan van haar bizarre strapatsen. De laatste keer dat mijn moeder mij in een vlaag van blinde drift wilde aframmelen heb ik haar bij haar polsen gegrepen en haar op haar knieën gedwongen. Ik heb haar toen bezworen dat als zij het nog een keer zou wagen ik haar zou ombrengen ! Het beeld van mijn moeder op de vloer van de keuken als een kronkelende en sissende slang staat nog op mijn netvlies gegrift. Een bijna bijbels beeld van het  ultieme kwaad. Zij heeft mij nooit meer aangeraakt.

 

Toen ik puber af was hoorde ik plotseling om mij heen dat ik wel een leuke jongen was geworden. Mijn moeder wilde nu wel met mij gezien worden en glom helemaal als haar geile vriendinnen opmerkingen maakt in de trand van : Gut zeg, heb jij nog zo een jonge zoon ! Van het woord pedofiel had ik nog nooit gehoord. Dat zou later duidelijk worden toen de rol van mijn pedofiele (half ) zusje en broer duidelijk werd en ik begreep wat die plakkerige bijles juffrouw nu echt van mij wilde toen zij mij herhaaldelijk uitnodigde tot etc. etc. en het maar raar vond dat ik niet op haar avances in ging. Ook de meisjes uit de buurt en zelfs op school kregen belangstelling. Zoals de dochter van de drankhandelaar , de groentenboer en de jonge vrouw die bij de bakker werkte bij ons aan de overkant. Toen ik het terloops aan mijn moeder vertelde kreeg ze bijna een fit. Niet van die bijlesjuffrouw maar van die middenstandsdochters die beneden onze stand waren...  Jaja over stand gesproken.

 

Later toen ik in Amsterdam werkte als succesvolle reclamejongen was het leuk om met de wulpse slagersdochters te flirten in de PC Hooftstraat als ik daar tussen de middag een broodje ging eten. Of met de bloedmooie dochters van de Italiaanse Ijsboer en zijn vrouw. Geflirt met Corinne Rotthschäfer (Miss World 1959) die een modellenburo in de PC had. Zij vond dat ik maar model/filmster moest worden in plaats van reclamejongen en heeft mij zelfs voorgesteld aan Paul Verhoeven. Ook in mijn latere Reclametijd heb ik mij verbaast als ik in de lobby zat van het Hilton en er allemaal opzichtige vrouwen verschenen die naar later leek en volgens de barman allemaal op zoek waren naar een Gigolo of zo maar een avontuurtje. Verbazing, ongeloof en foute inschattingen. Te veel om op te noemen en ik had geen idee hoe het werkte tot mijn schade en schande. Barretje Hilton vaste prik voor Harry Mens in die tijd maar die wist wel precies hoe het werkte.  In mijn Hotelschooltijd had ik kunnen aanschuiven bij de rijkste families van meisjes in Zuid Duitsland en Oostenrijk. Nota bene in Lausanne in een andere uiterste situatie als straatarme stagiaire lekker tussen de meisjes van plezier gezeten in Le Chat Noir de enige club in Lausanne van dat niveau. Hoe ik daar terecht ben gekomen weet ik niet meer. En die heerlijk meiden bleven maar roepen: Il est timide ! Il est sympathiek. En de drankjes waren gratis. Omgekeerde wereld tot dat ik eruit werd getrapt natuurlijk door de baas van die tent. In die tijd ook een leuke blonde stoere Hollandse meid tegengekomen voor wie ik het helemaal zou kunnen worden. Volgens haar. Ze is uiteindelijk getrouwd met Rutger Hauer de onlangs overleden acteur die we allemaal kennen.

 

Mijn grootste avontuur in mijn tijd van " Het kan niet op " was op het strand van Saint Tropez. Gezeten op het strand met een vriendje kom ik in contact met een soort Italiaanse filmster die met mij wil zwemmen. Ze had toestemming van haar begeleiders, een paar potige jongens die verderop zaten. Van het een kwam het ander. Mee gegaan naar Rome. Gelogeerd op het landgoed van de familie midden in de druivenvelden van Padoa bij Venetië. Sprookjesachtige tijd gehad in Venetië met de incrowd van de familie zoals in de film Death in Venice ! Angelo Biondo noemde ze mij... Stella Paticia heette ze ! Wat ben ik jarenlang nog dronken geworden van de Witte Wijn uit die streek als ik aan dat avontuur moest denken op mijn balconnetje drie hoog achter in de late zomer avondzon. Allemaal opnieuw aan mij voorbij laten gaan. Ik had geen idee van mijn kansen en mijn onzekerheid en gebrek aan eigenwaarde zaten er toen nog diep ingramd waardoor ik niets op waarde dan wel op een risico kon inschatten en afhaakte voordat het echt  iets kon worden.

 

Maar zoals gebruikelijk loop ik weer vooruit op de zaken als ik dreig af te dwalen in een te somber levensverhaal waarin ook veel is gelachen. Een Levenlang Crisis. Maar ook gelachen is tenslotte de titel van deze hele schrijverij !

 

Toen de grootste ellende voorbij was, leek het er toch nog op dat ik een soort van normale verstandshouding met mijn moeder kon hebben. Het verdringings mechanisme was rond mijn 15 / 16 / 17 jaar zo groot dat er onder voorwaarden een redelijke moeder / zoon relatie mogelijk moest zijn. Met de nadruk op moest want ik moest op de een of andere manier verder met mijn leven ! Ik heb mij nooit extreem misdragen maar deed vanaf een zekere periode wel precies waar ik zin in had. Zo ging ik braaf met mijn moeder naar de bioscoop die zij dan betaalde of begeleide haar naar bezoekjes aan tantes of mensen van vroeger uit Indië om maar te laten zien aan de buitenwereld hoe normaal ik was gebleven onder de gek makende terreur van mijn vroege jeugd waarvoor ik mij nog te diep voor schaamde. Ik had een bepaalde bevestiging gewoon verschrikkelijk hard nodig om overeind te blijven en liet mij nu ongenaakbaar de goedkeurende en geile blikken van links en rechts van jong en oud nu arrogant geworden welgevallen. Maar ze konden allemaal de pot en vertrouwen deed ik niemand meer. Ook sluimerende wraakgevoelens tegenover mijn moeder speelden toen al een rol toen ik haar bijvoorbeeld meenam naar Ciske de Rat en haar vergeleek met Willeke van Ammelrooy en in Rijk de Gooyer een perfecte vertolker van Schul zag. Ik kon haar dan het bloed onder de nagels vandaan halen en ging dan net zo lang door met sarren tot dat ze het niet meer had en begon te scheeuwen dat het allemaal niet waar was.  Ook nam ik haar mee naar Jesus Christ Superstar waarvan het geluid zo hard was dat ze de bioscoop uit wilde. Mooi niet dus ! Ik herinnerde haar dan fijntjes hoe ze mij vernederde toen ik als kind de kinderbijbel las en het nog een mooi verhaal vond. Ook las ik de boeken van Hitchcock waaronder Psycho en was ik een fan van Edgar Allan Poe. En daar mijn moeder niet verder kwam dan de Boeket Reeks en de Libelle is ze een tijdlang diep verontrust geweest over mijn geestelijke gesteldheid en was zij bij tijd en wijle ronduit bang dat ik haar iets zou aandoen... Dat ben ik nooit echt van plan geweest maar dat zij bang voor mij was vond ik langere tijd best ! Ze begon in iedergeval te begrijpen dat ik niets meer van haar accepteerde en mij niets meer liet vertellen. En omdat ze nu bang was dat ik haar zou laten stikken, kon ze niets anders doen dan zich koest houden.

 

Gedurende mijn Vrije School tijd mocht ik op dansles en wel op de elitaire School van Eddy L.Kuypers dansleraar van Trix en de rest van de mutsen. Veel keurige meiden van zogenaamd goede huize die allemaal op zoek waren naar iets wat ik niet was en waarmee je dus geen donder kon beginnen. Die ook nog een beetje bang voor mij waren omdat ik naast mijn niet zo keurige gedrag ook nog iets magisch in mijn handen had. Dat bleek later magnetisme en heb ik ook nog goed gebruikt toen ik eenmaal wist wat het was. Door het tekort aan jongens mocht ik meerdere keren per week naar les om samen met zoon Lucas van Eddy het tekort op te vullen. Leuke tijd gehad. We dansten wat af maar echt klassiek dansen heb ik nooit goed geleerd in de tijd van de opkomende Rock & Roll en van die duffe muurbloempjes werd ik dus ook niet echt opgewonden. Een keer in die tijd een blinddate gehad met een dochter van een hoge Marineofficier uit Marlot ! Ik zie het arme kind nog hoopvol aan de deur staan maar bij de eerste aanblik ging ik rechtsomkeerts. Nog lang heeft dit verhaal de ronde gedaan en het was de grootste rotstreek die ik tegenover een onschuldig meisje heb uitgehaald.

 

Ook vriendinnetjes mee op mijn kamer nemen van allerlei pluimage was een uitdaging die ik nog lang heb vol gehouden. Hoe groter het protest van mama hoe leuker ik de meisjes vond. En als mama ondanks alles toch nog meende recht te hebben op kritiek of wat dan ook dan wees ik haar niet zo fijntjes en zonder pardon aan haar eigen schandalige strapatsen waaraan de herinneringen nooit meer weg zouden gaan. Meisjes die haar goedkeuring hadden werden snel weer gedropt en tot een relatie met enige inhoud was ik langere tijd niet in staat. Toen ik in militaire dienst moest, mocht ik zelfs mijn kamer laten opknappen met nieuw behang etc. Ook kreeg ik een groot comfortabel bed, een ongekende luxe ! In de weekenden gedurende mijn dienst tijd alleen maar feest gevierd met drank op de kamer, leuke meiden en vrienden die er ook wel pap van lustte. Toen ik eenmaal onderofficier was, kwam de drank die ik in het weekend meee naar huis smokkelde voor een paar Florijnen uit de onderofficiers mess. De hofmeester van de vliegbasis waar ik was gelegerd had daar zo zijn eigen illegale handeltje. (Catch 22) Dolle pret allemaal ! Om dat het huis nog net zo gehorig was als in mijn kindertijd mocht mijn moeder nu op haar beurt beneden meegenieten van de feesten die ik op mijn beurt vierde met Wein / Weiber und Gesang...

 

Al hoewel mijn moeder zoals eerder vermeld ergens geestelijk is blijven steken rond haar zeventiende jaar en  altijd  mentaal ziek is geweest, heeft het lot haar al op relatief  jonge leeftijd verder ook niet gespaard. Ik kan mij als kind nog goed herinneren dat zij tussen de ruzies door aan tafel plotseling moeite had met het hanteren van haar bestek. Zij maakte dan grapjes over haar zwemcarriere en het feit dat zij altijd een goed skiër was geweest en nooit ergens blijven last van had ervaren. Ook fietste zij in de mooie zomers zonder moeite naar Scheveningen om daar op het strand van de zon en de zee te genieten. Dus die ongemakken aan tafel zouden wel van tijdelijke aard zijn en iets te maken hebben met kramp of spierpijn zoals vroeger in haar sportieve tijd. Het idee dat er misschien wel heel iets anders aan de hand was, kwam nog niet bij haar op of werd  tegen beter weten in ontkend. Het werd er echter niet beter op en na lang getob met een steeds slechter wordende motoriek wordt er eindelijk actie ondernomen. Een van de oorzaken dat dit zo lang heeft geduurd was het feit dar mama en wij ook nergens voor waren verzekerd. Een bevriend arts heeft via via geregeld dat zij toch zonder lastige keuringen de broodnodige verzekering kon krijgen. Later heb ik mij vaak afgevraad waar mijn moeder vrienden vandaan haalde die zo iets op dat niveau konden regelen. Er werd Parkinson  geconstateerd een sluipende aandoening die tot op de dag van vandaag niet is te genezen en alleen met de zwaarste medicatie enigszins is te onderdrukken. Uiteindelijk is mijn moeder geopereerd en heeft als profkonijn gefuctioneerd daar van enige verbetering geen sprake was. Erger nog ! Haar spraakvermogen werd aangetast. Moet toegeven dat mijn moeder het hele proces zeer dapper heeft ondergaan en ook in de periode daarna heeft zij zich dapper geweerd.

 

De eerste die er nu definitief vandoor ging was haar fijne echtgenoot die ik in een apart hoofdstukje afzonderlijk zal fileren tot op zijn armzalige botten. Ook mijn lieve zusters hielden het wederom voor gezien en ik kan mij niet herinneren dat ze ooit maar één poot hebben uitgestoken om het leed te verzachten. Natuurlijk hebben ook zij te maken gehad met een verwoestte jeugd maar toch. Ook mijn op een na oudere zus had reden om mijn moeder te haten. Ook zij kreeg genadeloos kritiek op van alles en nog wat dat ook met haar uiterlijk te maken had. Zij is in mijn bijzijn een keer onwaarschijnlijk vernederd toen mijn moeder haar betrapte met Kleenex in haar mini behaatje dat iets moest suggereren dat er nog lang niet was. Ze had zich mooi aangekleed in een nieuw jurkje en zou voor het eerst naar een feestje gaan met jongens. De afschuwelijke klap in haar gezicht hoor ik nog tot op de dag van vandaag en is er soms de reden van dat ik af en toe mij dwing om wat milder over haar te denken.

 

Nu het met mama nu duidelijk minder gaat, gaan ook de zogenaamde vriendinnen zich meer en meer met haar zaken bemoeien. Voornamelijk met het grote huis op de van Hogenhoucklaan 144 dat nu toch wel veel te groot voor haar alleen was geworden. Ik telde blijkbaar niet mee in hun ogen en zou toch wel binnenkort het huis uitgaan ?! Maar ja, zonder echte baan, net uit dienst en de woningnood zag ik dat nog niet direct zitten. Op de een of andere manier werd de druk zodanig opgevoerd dat dit natuurlijk weer extra spanningen gaf maar ik had besloten: Ik ga pas wanneer IK er klaar voor ben !

 

Een van die bijdehante dames was Mevrouw Doorman. Althans zo ging ze door het leven. In Indië had ze gedient bij het Vrouwencorps dus een soort MILVA. Ze was rond de twintig toen ze mijn moeder in Makassar assisteerde in de huishouding en de witte pakken van de Resident en de witte jurkjes van mijn zussen mocht strijken. Maar ze had ambitie en wist later te trouwen met een broer of een neef van de befaamde Admiraal Doorman. Die uit de geschiedenisboekjes van de Slag in de Javazee etc. Na het stranden van dit huwelijk heeft ze de naam Doorman maar gehouden want ach, Mevrouw Huppeldepup dat schiet ook niet echt op voor een kale kak madamme met ambitie. Dan word je ook nog eens uitgenodigd als figurant bij de nep parades op 5 mei en meer van dit schijnheilige gedoe. Ze is uiteindelijk wel Decaan geworden van het Maerland Lyceum en was daar natuurlijk ape trots op. Kort na de oorlog kwam ze nog wel eens op de van Hogenhoucklaan en heeft zelfs nog met mij gewandelt in mijn kinderwagentje langs de toen nog statige laan.

 

Uiteindelijk is het haar dus gelukt om mijn moeder uit het huis te krijgen en wat ik toen niet doorhad is een uiterst geraffineerd spel geweest om mijn moeder zover te krijgen. Toen ik haar een paar jaar geleden bezocht vertelde zij mij  dat mijn biologische vader die rusteloze man was. Die gekooide Leeuw (?)

Ik wilde meer weten en heb haar nog een paar keer bezocht en  geprobeerd haar uit te horen zonder dat dit aanvankelijk de bedoeling was. Ondanks het feit dat deze vrouw nu in de negentig was en volledig kromgegroeid heeft ze nooit het achterste van haar tong laten zien. Ze was nog volledig bij de tijd en toen ik iets te dicht bij kwam liet ze mij snibbig weten waar de grenzen voor mij lagen. Gelukkig begreep ik op tijd dat ik nu het recht niet meer had om de goede herineringen uit een belangrijke tijd van haar leven te verstoren. Het was hoe dan ook een bijzondere ervaring om na vijftig jaar weer in dat vervloekte huis te zijn maar tevens ook een herhaalde poging om af te rekenen met de nachtmerris die ik nog te vaak had. Ik kreeg zelfs toestemming om het hele huis nog eens rond te lopen om te kijken of er nog lijken in de kast lagen en of er nog sluimerende demonen ergens verscholen zaten. Mogelijk dat ik die demonen weer heb gewekt want mevrouw is een jaar leter verhuisd.

 

Uiteindelijk is mijn moeder gezwicht voor de druk na  dat ik het huis had verlaten. Na een listige huizenruil met meerdere partijen heeft mijn moeder toegestemd om ook het grote huis op te geven om zich weg te laten stoppen in een lullig woninkje in de Dunclerstraat. Ik zal het nooit vergeten die verhuizing. Mijn zusters waren opnieuw in geen velden of wegen te bekennen en het beetje spullen dat mee kon was te armoedig voor woorden. Ik zie mijn moeder nog uitgeput tussen de rommel zitten in het nieuwe huis en ook ik kon toen weing meer voor haar doen. Ook het enige van waarde, een schilderij van de Haagsche School, was zodanig beschadigd dat het niet meer te repareren was. Het heeft in die staat nog jaren lang aan de muur gehangen als symool van de zoveelste niet te repareren teloorgang.

 

Ook de periode in de Duncklerstraat kan ik mijn natuurlijk nog goed herineren. Achteraf gezien was die oplossing niet eens zo slecht en had ze zelfs een achtertuintje waar ze nog een beetje in de zon kon zitten. Ook de resterende spulletjes kregen allemaal een plaats zodat het toch nog een beetje op een thuis leek. Het was een rustig buurtje met voldoende groen en in ieder geval geen achterbuurt. Ze heeft het er nog redelijk lang vol gehouden en de zware medicatie leken haar leven nog enigszins dragelijk te maken. Zelf hield ik de schijn op dat het met mij allemaal prima ging maar mijn alcohol misbruik moet zij ook opgemerkt hebben. Op haar eigen wijze wel is waar. Zo zorgde ze er voor dat er altijd een paar flessen Sherry in huis waren die dan gedurende mijn bezoekjes geheel naar binnen werden gewerkt. Later had ik vooraf ook een fles nodig om  uberhaupt nog de moed op te kunnen brengen om naar haar toe te gaan. Mijn moeder heeft nog lang geprobeerd iets voor mij te koken in de hoop nog iets goed te maken. Als ze weer wilde bewijzen dat ze nog alles kon en naar de keuken wilde gaan dan riep ik altijd: Laat maar mam ik haal het wel... Maar soms was zij mij toch weer voor en dan struikelde ze met het gevolg dat het biefstukje, de doperwten en de gebakken aardappeltjes door de kamer vlogen. De vetspatten op het behang achterlatend !

 

Als mijn weerstand nu ook nihil is geworden smeek ik mijn zusters en zwagers opnieuw om te helpen. Ik krijg opnieuw nul op mijn rekest en besluit nu om definitief met het lamlendige zooitje te breken dat nog achteraf de gore moed heeft gehad om te klagen over het feit dat ze niets geërfd hebben.

 

Na jaren van gesukkel en gedoe probeer ik voor de zoveelste keer weer eens antwoord te krijgen op de vele vragen die mij blijven achtervolgen. Als ook weer de vragen over mijn vader aan de orde komen, kijkt zij mij quasie verbaasd aan en vraagt: Maar wie ben jij dan ? Caesar ?! Neee die is allang dood ! Dan is de kortsluiting compleet en brandt het laatste draadje door. Ik ga weg en zie haar nooit weer terug.

 

Een paar jaar na dat ik mijn moeder voor het laats had gezien, word ik midden in de nacht wakker. In de hoek van de kamer zag ik een schim en hoorde de welluidende stem van mijn moeder. Ze klonk als vroeger als zij uitging en zei: So long, goodbay ik moet nu gaan ! Kletsnat en badend in het zweet zat ik rechtop in mijn bed naast mijn geliefde van toen der tijd die getuige was van het gebeuren. Ik weet niet of ik het gedroomd heb. Wat ik wel weet is dat de burgerlijke stand heeft bevestigd dat mijn moeder die nacht gestorven is. Uiteindelijk heb ik haar alleen laten sterven maar op een vreemde wijze heb ik hiermee altijd min of meer vrede mee gehad. Mijn moeder heeft mij in ieder geval gespaard voor te veel schuldgevoelen en heeft haar boek op haar eigen wijze gesloten...

 

Als ik nog een keer naar het verpleegtehuis ga om nog een en ander te regelen roept de dirctrice mij voor een laatste gesprekje. Hierbij overhandigt zij mij een dikke stapel briefjes van 100 Gulden die overal verstop zaten in de inboedel. Het waren de honderdjes die ik mijn moeder in de loop van de tijd had toegestopt als aflaat voor mijn eigen falen. Verbazingwekkend deze eerlijkheid van deze directrice van Huize Eikelenburgh die in die tijd de beste zorg leverde die een oud mens zich maar kan wensen. Mijn zusters hebben op hun rooftocht mooi naast de pot gepist en die honderdjes kon ik nu zelf meer dan goed gebruiken...

 

EMILE SCHUL...

 

Het liefst had ik hem doodgezwegen in dit hele verhaal. Maar ik kan natuurlijk niet om dit stuk ellende heen. Hij was de vervloekeling die de tweede echtgenoot van mijn moeder werd. Hij was onderdeel van het duivelse duo dat een belangrijk deel van mijn jeugd heeft verziekt. Maar dit wordt geen aanklacht zonder humor. Dus vooruit met de geit. Of geile bok zoals U wilt


WORDT VERVOLGD !



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.