Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 september 2019, om 10:40 uur
Bekeken:
8 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een lingerie toerist op aarde in de wijngaard des Heren "



Het is een vreemdeling, die verdwaald is zeker…(Deel 3)


U bent nu- juni 2010- bijna acht jaar uit Nederland weg. Doctorandus Gerard Geytenbeek heeft vorig jaar een punt gezet achter zijn buitenlands verblijf en is in Amsterdam gaan wonen en schoffelt langs de grachten als een soort Wammes Waggel achter zijn rollator.

Voelt u behoefte zijn voorbeeld te volgen?


Als je ouder wordt raak je mensen kwijt, dat is onvermijdelijk. Van oude mensen de dingen die voorbij gaan in het voorbij gaan, maar controleer dan wel vantevoren de remmen van je rollator en de memmen van je vriendin, die je als knijptoeteer kunt gebruiken.
Alle oude mensen vereenzamen, verzuren, verbitteren en als vreemdeling die als bijwoner verdwaald is in een buitenlandse stad is dat gevoel ongetwijfeld sterker. Maar vergelijk je dat met het leven in een stad als Amsterdam dan weet ik zeker dat je daar nog veel eenzamer wordt. Wat mij betreft kun je beter in de Bourgogne zitten. Heel wat minder neurotische kunstklootzakken, artistieke kolerelijers en senuwelijers.
Wat drijft daar toch in het stinkende, grauwe grachtenwater?De politie vist steeds meer zestigers op die met open gulp in de grachten drijven en echt niet alleen op de wallen. Ze staan langs de kant van het water fluitend uit hun lul te pisssen, de mistige kop beneveld ddoor drank, krijgen een attaque, een hartaanval of een appelflauwte en storten de gracht in, meestal stontlazerus en kom er dan maar eens op eigen kracht uit. Onderkoeld leggen ze het af. En daarbij vergeleken is een martelmethode als waterboarding helemaal niks, dat is een vakantie uitje op de glijbaan van de torture garden. Zie ze naar adem happen. Vis op het droge. Doe er maar nog een scheut water bij uit de gillende fluitketel. Slechts de gefolterde mens fascineert. Het vlees dient gekneed te worden en opgebonden als een rollade. Mijn enige geluk ligt in de slavernij. Boeiend onderwerp. After party in het huis van de gehangene.


Maar is dit Uw thuis? De tuin der foleringen? 


Een huis is niet altijd een thuis. Het zou opschepperig zijn om ja te zeggen. Ik ben een kluizenaar in de wereld steden en een bon vivant op het platteland, omdat het plat is.Als je maar genoeg hijst gaat het vanzelf dansen voor je ogen. Ik ben zelf ook plat, op het banale af. Toch trek ik nog al eens een zwarte, opengewerkte beha aan om de curve mijner mannenborsten te benadrukken, want wie wat bewaart, die heeft wat. Ik ben nog van het ouderwetse tiepe van doe opn je klep, laat zien wat je heb en daar hoort de inhoud van het bloesje bij. Dameslingerie is het verplichte uniform van de onderdanige man.Nee dus, dat is niet echt het geval , hoor, dat ik overal de hele dag aan één stuk door loop rond te geuren met een geparfumeerd decolleté als behabewuste, onderda-nige man, ik blijf wel een behabeluste vreemdeling, een lingerie toerist op aarde in de wijngaard des Heren waarin het zwaar ploegen is door de zware calvinistische klei. Het was voornamelijk schrale grond waarop mijn talenten moesten gedijen, maar ik ben een knokker en laat me niet afsijken. De vette klei laat ik aan anderen over. Wat staat mij te doen, vraag ik mij soms bij de koffie en een pak stroopwafels af.Terug slaan dus, maar met tranen in de ogen!Ik heb daar geen problemen mee, in Amsterdam voelde ik me immers ook altijd al een darmtoerist met de vliegende slingerschijt. Totaal ontheemd! Is dat niet ten diepste de existentie van de mens?



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.