Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 september 2019, om 12:49 uur
Bekeken:
5 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een verstandig mens hoort wel eens wat"


We werden bovendien maanden lang afgeluisterd na een tip te hebben gegeven over een Mossad aktie, dat wisten we al heel snel. Een verstandig mens hoort wel eens wat. Ik wil potentiële slachtoffers waar ik enige sympathie voor heb/had soms nog wel eens helpen voor een keer. Relaties bij de Mossad en de AIVD zijn noodzakelijk hoor je wel eens en anders luistert de militaire inlichtingen dienst je wel af. Info: Heer X. Ik ben de enige ex-Friese kunstenaar die lid is van Arti et Amicitiae in Amsterdam, maar ook de Nederlandse Kring Voor Tekenaars en Pulchri Studio in Den Haag. Ik ben behalve een gelukkige man ook de enige realistische schilder die met negen werken al sinds 1971 in het Stedelijk Museum is vertegenwoordigd, zestien in het Rijksmuseum Amsterdam, twee in het Fries Museum, één werk in het Musuem Möhlman, dat kan ik zwart op wit aan tonen. In Friesland ben je beter uit als tuberculeuze beroeps dobberneger zonder verblijfstatus, aan aids lijdende homophiel of brutale allochtoon dan als ex- Amster-dammer en geniaal beeldend kunstenaar zoals ik, Fred van der Wal.

Ze doen het in Friesland in de schamele broek voor Amsterdammers, maar ze zijn er óók door gefascineerd. Hoeveel gereformeerde Friese teven met mij niet een potje hebben willen rol bezemen en Nillfisken, mannen die houden van holtorren en de pijp door raggen dat wil geen mens geloven. Die Friezinnen zijn door al die koeien en schapen zo geil als een boterduimpje en dat is het enige pluspunt in een verder oninteressant landschap, waarin de Friezen slechts als uiterst onaantrekkelijke stoffering fungeren tussen het melkvee en de koeienvlaaien.

En dan denk ik weer aan die prachtige 34 jarige donkerharige meid (ze leek op Frie, maar dan zonder clamydia infectie) in de beroemde Les Deux Magots in Parijs in 1988, Madeleine, die mij mee nam naar haar atelier in Montparnasse en hoe ik daar zestien maanden lang bleef, daar kon geen Friezin tegen op, want zij deed het vanzelfsprekend als Francaise bij voorkeur op d’r Frans, swassant nuffen dus. Ik noemde haar La Reine de la Pipe en dat zegt genoeg. Het heeft vanzelfsprekend bijna tot een echtscheiding geleid, maar dat is een lang verhaal, dat vertel ik nog wel eens op een hete zomer avond.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.