Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 september 2019, om 10:43 uur
Bekeken:
2 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Dat had ik beter niet kunnen doen"


Ik ben na de dood van mijn broers minstens drie jaar lang aan één stuk dag en nacht strontlazerus geweest en bouwde mijzelf tussen mijn deliria door een huis op het dak van een flatgebouw waar ik een wrakke duiventil transformeerde met gejatte bouwmaterialen tot een comfortabel penthouse om daar mijn minnaressen te ontvangen, want drank maakt potent en gewetenloos. De ramen bestonden uit lege drankflessen Bols, Hartevelt en Wodka- dat wel. Gelijk een caleidos-coop. Glas is glas.

Goed voor de inspiratie. Als daar gotbetert de zon door heen viel of de vroege lente regen op tik te…. Tik, tik, tik. En met een regelmaat, daar werd je koud van, daar was die song van die kaal geschoren oorbellendrager Rob de Nijs niks bij! Dan wist je weer waar voor je leefde! En hijsen! Zestien liter sterke drank per dag! Een lever als een voetbal bulkte boven mijn broeksriem uit alsof ik negen maanden zwanger was, maar dat is nog niet alles.

Hoe ik er gekomen ben of door wie weet ik nu nog niet! Ik werd weer nuchter te Burgos in Baskenland en riep van de weeromstuit in een vrolijke bui “Viva Anarchia” tegen een peleton Guardia Civil. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ze reageerden als door een zwerm wespen gestoken. Aanvankelijk dacht ik heel even; een vrolijk tafereeltje, dat zuidelijke, levendige, spontane, bruin verbrande, gezond ogende volkje in die prachtige smetteloze uniformen. Het lijkt Carnaval in Rio wel, maar dat had ik als nuchtere Nederlander toch niet helemaal goed ingeschat! Voor ik het wist lag ik op de grond en het hele peleton boven op mij. Dat ging van knuppel uit de zak wie er mee doet! Het is met mijn schouder nooit meer goed gekomen om van mijn gebroken scheen- en jukbeenderen maar te zwijgen. Van die dag af aan heb ik een scheve kop en een paar blauwe ballen. Ze apporteerden mij vast gebonden in een dwangbuis geboeid aan een brancard met een prop in de mond als o-gewenst verklaard persoon met gillende sirenes naar Portugal dat toen nog zuiver fascistisch was, dus daar voelde ik mij ook gelijk helemaal thuis, dank zij die frisse zeewind en de treinen die op tijd reden. Daar kwam ik de linkse Underground Press versterken tot ik werd uitgewezen als ongewenst persoon met een stempel in mijn paspoort dat ik nooit meer mocht terug komen. Ik kende de Ierse Jimmy Buttercup, die voor de IRA een paar likwidaties heeft uit gevoerd, een echt gevaarlijke jongen, die knapt nog wel eens iets voor mij op tegen adekwate betaling want voor niets gaat de zon op en treedt een bijstandsuitkering in werking. Ik ben toen via Italie dankzij het Vaticaan en de Odessa lijn het land uit gesmokkeld in een container waar zestien nazi officieren in zaten die een uitermate bedenkelijke rol in Auschwitz hadden gespeeld maar toch in principe heel veel van Jodinnen hadden gehouden. We hebben samen heel wat flessen Schnapps leeg gemaakt en met gestrekte arm nog het Horst Wessellied gezongen, dat klinkt fantastisch tegen een stalen wand.

Er stond in Portugal een prijs op mijn hoofd omdat ik een verhouding was begonnen met de bloedmooie vrouw van de plaatselijke politie commandant. Haar vorige minnaar hebben ze gevonden in een droog gevallen waterput van dertig meter. Hij moet nog even geleefd hebben voor hij dood bloedde bleek bij de sektie.

Om bij te verdienen ben ik bij gebrek aan beter onder een andere naam in een bekend bordeel gaan werken. Eerst als portier/uitsmijter omdat ik in drie Oosterse vechtsporten een zwarte band behaalde. Soms was ik stand in bij een groeps sessie. Ik assisteerde als derde of vierde man bij sessies. Ik kan het goed met de vrouwtjes zowel als met de mannen prima in bed vinden, dus vandaar. Ze liepen echt met mij weg in dat bordeel, mijn ster rees snel, ik mocht altijd gratis en zo heb ik de Spaanse Marisol Escobar, zuster van de internationaal befaamde coke dealer, uit het leven kunnen halen, maar niet kunnen voorzien dat ze gelijk met mij wilde trouwen. Daar had ik helemaal geen bezwaar tegen (ze was dertig jaar jonger en bloedmooi) maar wilde dat ze eerst in een kliniek zich zou laten controleren op schimmels, kiemen en virussen. Daar kregen we bonje over. Ze vond dat het tegen de liefde was en ik haar moest nemen zoals ze was met alles d’r op en d’r an. Dat nam ik dus weer niet. Zo knapten we af op elkaar. Ik kon mijn ticket ruim betalen door haar te laten betalen door een rijke lesbienne en haar beursje van Marokkaans leer af te pakken toen ze sliep in de armen van haar minnares, want Marisol hield van de mannen, maar nog veel meer van de vrouwen. Een universele liefde. Ik nam voor de zekerheid een open retour ticket.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.