Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 augustus 2019, om 15:24 uur
Bekeken:
19 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“Zo, vuile oplichter! Dief, dat zat je niet glad, hè!”"


Die Surinamers werden helemaal gek, die wisten niet hoe ze het hadden, die dachten dat hun laatste uur geslagen was. “Oewat, man, oewatbewat is dat, man? Oewaarom dan niet, man?” zeiden ze gemaakt verbaasd. Toen zei ik: “Nou, voor uit, voor deze keer, maar eerst tel je het geld hier even uit voor mij zodat ik weet dat jullie me niet besodemieteren en ik wil tienduizend meer omdat je me hebt willen tillen. En langzaam tellen zodat ik het kan volgen want als het mij niet bevalt…” en ik trek mijn punt 38, zet een smoel op als Humphrey Bogart, knijp één oog dicht en richt de loop op ze en tege lijkertijd pakken die Nigerianen ook hun punt 45 en houden ze onder schot. Het was gewoon een scene uit een goedkope B-film. Het kostte me grote moeite om niet in  lachen uit te barsten, want het was allemaal fake wat we opvoerden, maar onderdehand speelden we het bloedje serieus. Zulke situaties kunnen bovendien vreselijk uit de hand lopen, dat had ik al eens meegemaakt bij een mislukte deal in de Looiersdwarsstraat en aan de Bilderdijkkade in een Chinezenpand.   “Tellen  die poet en een beetje snel of je komt hier niet levend vandaan,” zei ik met een uitgestreken gezicht. Die ene Surinamer: ”Oewaarrrom, man? Die deal gaat toch niet door, man?” En zij de deur uit met achterlaten van de poen. Ze dachten dat ze die bleekscheet wel even konden naaien. Ik ben helemaal niet haatdragend over zoiets. Ze keken gewoon tot hoever ze konden gaan. Typisch iets voor Surinamers. Je moet je grenzen stellen. Je probeert alles soepel te laten verlopen zonder geweld, anders ben je in no time je positie als handelaar kwijt en neemt een ander je plaats in. Tegelijkertijd ben ik altijd  bereid het tot een shoot out te laten komen, maar als het even niet hoeft dan liever niet. Als je die mentaliteit niet hebt kun je beter een winkel in drop en stroopwafels gaan beginnen. De volgende dag kom ik één van die Surinaamse boys tegen in een café en ik zeg lachend tegen hem: “Zo, vuile oplichter! Dief, dat zat je niet glad, hè!”Hij zegt: Oewat, dief, man. Niks dief, man! Ga nou gauw een beetje zoek raken, man!  Oe wat heb ik dan gediefd, man? Jij bent een dief, man! Jij hebt mijn geld gediefd, man! Oewaarom heb jij mij gediefd?” Dus ik zeg uiterst relaxed: ”Never mind the potatoes, man! En neem wat van mij te drinken voor je staat uit te drogen, man!” Ik doe mijn jasje half open om te laten zien waar mijn wapen zat en gaf hem het koffertje met de poen dat hij gisteren bij mij had achter gelaten. Hij wist niet hoe gauw hij weg moest komen. Ik heb hem nooit meer gezien in dat café.   “Ik heb ook wel eens een geintje uitgehaald met een stel andere Surinamers. Een paar maanden later om wraak te nemen op hun vriendjes. Ze wilden tien kilo rooi e Libanon hebben. Ik had wel eens vaker met ze gedeald. En als je dan komt zijn ze altijd verschrikkelijk opgefokt, net opgejaagde, verschrikte konijnen met ogen zo groot als theeschoteltjes. Ze zijn allesbehalve cool, daarom zal het met Surina me ook nooit wat worden. Alle zandwegen lopen daar dood, heeft Hermans al eens geschreven. Nou, het is dertig jaar later, maar die wegen lopen nog steeds dood. Alleen staan ze nu onder water. Die lui uit Suriname rijden dan eerst veer tig andere straten in om bij je adres te komen, want kaart lezen kunnen ze niet, dat duurt uren. Het zijn net Fransen, als ze zeggen dat ze om twaalf uur langs komen heb je mazzel als ze om negen uur ’s avonds de volgende week bij je aanbellen. Er valt geen afspraak mee te maken.


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.