Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 augustus 2019, om 15:07 uur
Bekeken:
12 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hoogstwaarschijnlijk was hij een politie informant"


. Mijn klant had dus zijn mondje voorbij gepraat of misschien was het wel uitlokking van een strafbaar feit, dan was ik zo vrij ge sproken. Een deal met het openbaar ministerie werd ook nog wel eens gesloten in ruil voor strafvermindering. Je wist nooit precies wat de oorzaak was. Mijn baas heeft toen met die klant afgerekend, daar is nooit meer iets van vernomen. Hoogstwaarschijnlijk was hij een politie informant, daar werd korte metten mee gemaakt in het circuit. Een informant is nergens veilig. Hij heeft nergens vrienden. Ik weet  van informanten die gewoon van de bovenste galerij van een bajes naar beneden zijn gegooid of in een Afrikaans land voor de krokodillen gegooid, die kregen op die manier zwijg plicht opgelegd van boven. Ik heb daar geen medelijden mee. Je moet heel goed weten waar je staat. Wat er ook gebeurt ik; zal mijn opdrachtgevers en leveranciers nooit verraden, hoeveel jaar het me ook zal kosten. Ik ben niet te koop en zeker niet voor de recherche. Bij ver-raden deals zijn altijd twee mensen extra betrokken, dat wordt gearrangeerd door de cops in samenwerking met het openbaar ministerie en de fiscale inlichtingen en opspo ringsdient. Dat is linke soep als je betrapt wordt heb je twee getuigenverklaringen tegen je en dan hoeven ze niet eens wat bij je thuis te vinden, dan hang je automa tisch en draai je een paar jaar de bak in. Als het tegen zit draai je ook nog een extra beveiligde inrichting in, dan zit je helemaal geknipt en geschoren. Daarom moet je altijd geweldig goed uit kijken met wie je zaken doet en wat je los laat tegen derden. Er kwam een lange tijd een Amerikaan uit de Amsterdamse jazzwereld met zijn kaal geschoren kop bij mij over de vloer, een slome drugs addict met een hangsnor die te stoned was om uit zijn bloed doorlopen  ogen te kijken, zijn smoel leek op een saxofoon, maar in zijn zeldzame momenten dat hij helder was had hij het over zijn connecties bij in Duitsland gelegerde hoge mili tairen die in hasj en coke zouden doen op grote schaal. Ik vertel hem dus dat ik met een partij weed van dertig kilo in mijn maag zit, die in een geheime opslag plaats in het haven gebied lag. Het was een geheime berg ruimte in een atelier dat van een vriend was die rare plestik objecten maakte met neonbuizen en die goed verkochten via Galerie 20.

Hij zegt met die rare neusstem: “Nou, ik ken wel een stelletje Surinamers uit de Cottonclub en van een tent op de Zeedijk die het voor je kunnen weg werken zon der dat je enig risico loopt.”

Ik zeg: ”Sodemieter nou gauw op, motherfuckin’son of a bitch. Surinamers stelen het laatste dubbeltje nog van hun opoe als die op sterven ligt, die kwattarepen zijn zo onbetrouwbaar als een aanbieder van een Rolex op een homo ontmoetings parkeerplaats, dus forget it, baby! No way!”

Hij zegt verontwaardigd:”Oh, no, no, no, baby! Ik sta er voor in dat ze dat niet zullen doen. Ik ken ze al jaren. Het zijn bosnegers, dat zijn trouwe honden, net als Ronnie Brunswijk, die zijn heel anders. Bosbessen. Goudeerlijke boys! ”

Ik zeg spottend terug: “Goudeerlijk als doublé zal je bedoelen! Bospenen uit de bush! Huh! Om op te vreten!”

Hij zegt:”Nee. Ik ken hun credentials als mijn eigen broekzak. Niets op aan te merken. Brandschoon. Geen verleden. Wel een heden en een grote toekomst voor de boeg. Hard werkende burgers met een tiet vol met poen, zoals jij en ik, die heb ben er geen belang bij je er bij te lappen, want ze weten dat ze dan een afschuwe lijke dood sterven met een paar afgezaagde achterpoten ingeblikt in een olievat op de bodem van het Noordzeekanaal!”

Ik zeg: ”Okee dan, maar als ze komen om het op te halen dan gaan we wel ergens anders naar toe, dan kom je me maar ophalen met de Jaguar, want ik wil niet dat die lui achter mijn adres komen, dan gooien ze morgen een handgranaat naar binnen in mijn slaapkamer en ik wil mijn ballen toevallig nog even houden voor een liefhebster om mee te kunnen fokken!”

Ik wilde eerst wel eens zien met wie ik te maken kreeg want ik kende toevallig de meeste Surinamers uit de Cotton Club en van de Zeedijk persoonlijk omdat ik nogal eens doorzak met ze en wist dat ze zo onbetrouwbaar als wat waren. Ze hadden een grote bek maar speelden niets klaar. Als je met ze aan tafel zat kon je maar het beste je twee handen op je zakken houden, anders miste je na afloop je creditcard, je gouden kronen uit je bek, je kettingenslipje, je cockring, je zilveren buttplug en je autosleutels. Je kunt in deze business niet voorzichtig genoeg zijn.

Ik zit dus thuis te wachten op het telefoontje van die Amerikaan. Hij belt op en zegt: ”Die zwartjoekels zijn er en ze zijn zo tam als een cavia op sterk water. Ga je effe mee, dan maken we gelijk een dealtje. En hoeveel zit er voor mij aan vast?”

Nou had ik toevallig die avond net bezoek van een paar hele goeie vrienden: drie pikzwarte negers van tegen de twee meter die op een flinke lading van een schip uit Nigeria zaten te wachten en alle drie een punt 45 in hun broekriem droegen, dus als het moest konden we weerwerk geven waar het Nieuwjaarsvuurwerk in Scheveningen kinderspel bij was. Ik kende die jongens heel goed. Ze waren alle maal derde en vierde dan full contact karate en goed getrainde schutters, dus ik voelde me zo veilig als een goudstaaf in Fort Knox. Twee van die jongens waren kampioen van sportschool Oyama waar tiende dan John Bluming de scepter zwaaide. Als je daar kampioen werd tussen die pooiers kon je je gerust wereld kampioen noemen, want het was superieure kwaliteit wat daar aan full contact karate werd vertoond, die knakkers stampten moeitloos met hun karatevuist door zes centimeter hout. Ik heb daar zelf jaren getraind dus ik weet waar ik het over heb. Ik heb een paar jaar tegenover een generaal gewoond en die gaf  hoog op van de militaire basistraining, dat vormde artistiekerige mietjes om tot mannen, zei hij. Hij dacht dat karate een soort modern ballet was. Nou vond ik die dienst plichtigen maar mietjes vergeleken bij die keiharde karate jongens, die stuk voor stuk met hun karatevuist je kop van je romp sloegen. Van de twintig beginners zijn er twee tot hun bruine band gebleven, de rest viel af, zo hard was de training. Een van hen die overbleef was ik. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.