Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
24 juli 2019, om 08:25 uur
Bekeken:
134 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
72 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Gothic Horror .3"


Ze wees het huis aan waar Jaap woonde, boven het grafkistenfabriekje, en samen liepen ze naar de voordeur. Ernaast was het kantoor en de hoge dubbele garagedeur waarachter ze door een ruitje de zwarte limousine van de begrafenisonderneming konden zien. Toos zocht in haar jaszakken naar de sleutel. `Genoeg over de toverdoos van tante Toos,’ lachte ze, terwijl ze de deur opende. `Later als je wat jaartjes ouder bent, als je zoals ze dat noemen geslachtsrijp bent ─ dat is, rijp om geslacht te worden...’ Ze keek hem hierbij maniakaal-grijnzend aan en met diepe stem vervolgde ze: `Of als je de baard in de keel hebt...’

   Hij keek haar verwachtingsvol aan. `Ja... wat dan?’

   `Dan vertel ik je alles, alle geheimen,’ zei ze nu weer met haar gewone stem. `Alle geheimen van m’n leven. Dat beloof ik je.’

   Bovengekomen keek Johannes zijn ogen uit. Prachtige, oude meubelstukken stonden in de grote voorkamer: een glanzend bureau met vele deurtjes en laatjes waarvan de handvatten met donker hout waren ingelegd, kostbare tafels en stoelen met elegant gebogen poten, een grote boekenkast, een bank met houten armleuningen die glommen in het schaarse licht.

   `Art deco,’ zei Toos. `Amsterdamse School. Jaap is zo’n beetje een connaisseur op dat gebied - een expert, een verzamelaar. Kijk eens wat een boeken hij daar over heeft.’ Ze wees op een rij lijvige kunstboeken achter de glazen deuren van de enorme boekenkast.

   Johannes wreef zachtjes met zijn handpalm over het emailachtig gladde hout van de grote schrijftafel en het buffet. Toos noemde de verschillende houtsoorten: mahonie met palissander, blank gepolijst eikenhout, notenhout... Ze gaf toe dat ze lang niet alles wist te benoemen; daarvoor moest je bij Jaap zijn. Overal stonden sierlijke vazen, bronzen beelden en kandelaars. Ze liet hem de hele bovenwoning zien. Een studeerkamer en een slaapkamer, beide zeer ruim, een keuken waar alles even netjes en schoon was. Terug in de voorkamer opende Toos de glazen deuren van Jaaps boekenkast, zodat Johannes in de prachtige kunstboeken kon kijken, terwijl zij in de keuken voor de twee katten zorgde. Die mochten niet in de voorkamer omdat ze misschien hun nagels zouden scherpen aan de fraai versierde poten van de meubelstukken of aan de wandkleden. 

   Heel aparte boeken had Jaap. Veel boeken over kunst met afbeeldingen van schilderijen, niet alleen oude – Jugendstil - maar ook moderne, hedendaagse. Een tiendelige encyclopedie! Johannes las er al bladerend hier en daar dingen in die aansloten bij wat hij op school geleerd had. Zo stond er iets over Mahatma Gandhi wat hem verbaasde: dat de beroemde man al op twaalfjarige leeftijd getrouwd was. Een jaartje ouder dus dan hijzelf. Kon hij maar spijbelen van school en in zijn eentje hier een paar dagen doorbrengen met al deze mooie en interessante boeken. Jaap was immers toch weg en zou nog wel een tijdje wegblijven: hij verkeerde in een of andere crisis, een geloofscrisis, had Toos gezegd. Als Toos hem nu de huissleutel gaf...

   In een boek over voornamen stond dat Toos de verkorte vorm was van Antonia, afgeleid van de rooms-katholieke naamheilige Antonius. Er waren veel boeken over godsdienst. Ook een aantal geschreven door iemand met dezelfde achternaam als hij; zelfs met één zelfde voorletter: J.K. Huysmans. Maar die boeken waren in het Frans en dat kon hij jammer genoeg niet lezen. Enkele boeken over seks ─ een beknopte encyclopedie. Hij zocht het woord vaginisme. 

   Toos zette het gietertje op de grond waarmee ze door het huis had gelopen en kwam naast hem op de bank zitten. Vagina dentata, wees ze aan op de bladzijde die hij voor zich had. `Belachelijk wat voor voorstelling mannen kunnen hebben van vrouwen. Ze denken dat sommige heksachtige vrouwen daar rijen scherpe tandjes hebben waarmee ze pikkies afbijten en oppeuzelen.’ Ze las met hem mee. Vroegere joodse schriftgeleerden waarschuwden voor de gevaarlijke vulva, de beth shenayim, de plaats met tanden. `Het joodse geloof is al net zo krankjorum als het katholieke...’ Christelijke kerkvaders hadden het over de toegangspoort voor de duivel, waarmee ze het vrouwelijke schaamdeel bedoelden. `Allemaal castratieangst,’ zuchtte Toos. `Toegangspoort tot de hemel zullen ze bedoelen!’ Ze stond op en liep naar de slaapkamer.

   Johannes las wat er stond over vaginisme. Thuis zou hij zulke boeken nooit mogen inkijken. Zijn vader, en ook mevrouw Doornbos, zou dat niet goedvinden, hij was er nog te jong voor. Maar van Toos mocht hij vrijwel alles. Zij was anders. Zij behandelde hem meer als een volwassene, als haar gelijke. `Jij bent een heel bijzondere jongen,’ had ze eens gezegd. Ook had ze hem vroegrijp genoemd. Maar thuis hadden ze zo hun bedenkingen over de opvattingen van Toos. En haar hele levenswijze. Toen Johannes laatst de woonkamer binnenkwam, was hij nog even bij de deur blijven staan. Mevrouw Doornbos was bezig de tafel te dekken en zijn vader stond met de rug naar hem toe uit het raam te kijken. Uit flarden van hun gesprek had hij begrepen dat er iets mis moest zijn met tante Toos, dat ze zich zorgen maakten om haar. `Wat zou u voor haar kunnen doen?’ had mevrouw Doornbos gevraagd. `Ze zoekt haar heil bij die geflipte priesterfiguur...’ En zijn vader had mompelend geantwoord: `Het blijft m’n schoonzuster... misschien zit het wel in de familie, net als bij m’n vrouw...’

   Terwijl Toos in de klerenkast in Jaaps slaapkamer snuffelde, las hij een paar bladzijden in een van de geïllustreerde boeken over initiatieceremonieën bij vreemde volkeren: jongetjes en meisjes van ongeveer zijn leeftijd die allerlei gruwelijke dingen moesten ondergaan ten teken dat hun kinderjaren voorbij waren. Gelukkig hoefde hij zoiets niet mee te maken. Plotseling stond Toos voor hem. Ze was gehuld in een vreemd gelig-wit gewaad dat ze over haar trui en spijkerbroek had aangetrokken. Het hing in grote plooien van haar schouders en reikte tot haar enkels, een stukje van haar broekspijp kon hij nog net zien. Over haar schouders en om haar hals hing een lange kleurrijke bandstrook in rechte banen naar beneden.

   `Kijk, dit heeft Jaap aan als hij de zwarte mis opdraagt.’ Ze draaide in het rond. `Zo zie ik er zelf uit als priesteres.’ Hij keek bewonderend naar haar, ze zag er inderdaad vreemd en indrukwekkend uit ─ een mysterieuze, heksachtige vrouw. Haar lange, donkere haar stak af tegen de vaalwitte stof van het gewaad. Johannes vond dat ze er met haar zigeunerachtig-bruine huidskleur en haar koolzwarte ogen uitzag als die Inca- of Azteken-priesteressen, zoals die stonden afgebeeld in het boek dat hij net doorbladerde. Toos noemde allerlei kledingstukken die priesters tijdens de eucharistieviering droegen. Ze had het over kazuifels, soutanes en andere misgewaden... Johannes kon het niet helemaal volgen.

   `Dit kledingstuk heeft Jaap stiekem meegenomen uit een klooster waar hij het in een bergkast in de sacristie had zien hangen. Dit grote zwarte kruis dat je hier ondersteboven ziet...’ ze opende de brede plooien, zodat het kruis duidelijk zichtbaar werd, `dat heb ik er voor hem opgenaaid. Ook deze grote zakken heb ik er later opgestikt.’ Ze graaide in de zakken die op heuphoogte waren aangebracht. `Daarin bewaart hij de condooms die we altijd gebruiken. Die deelt hij dan uit.’

   `Hoe bedoel je, deelt hij uit? Zijn er dan meer mensen bij? Niet alleen jij en Jaap?’

   `Bij de zwarte mis horen zekere rituelen...’ Ze haalde uit een van de zakken een handvol ronde witgele schijfjes die op kleine biscuitjes leken. `Priesterhosties,’ zei ze. `Die heeft hij ook stiekem meegenomen.’ Ze kwam naast hem op de bank zitten. `Heb je honger?’

   `Wat voor rituelen?’ wilde Johannes weten. `Wie doen er dan aan mee?’

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.