Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
24 juli 2019, om 08:23 uur
Bekeken:
134 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
70 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Gothic Horror .4"


Ze zweeg. Aan haar gezicht kon hij zien dat ze er niet zeker van was wat ze hem erover kon vertellen. Toen haalde ze onverschillig haar schouders op en zei: `We vormen een klein, select gezelschap... een soort geheim genootschap. Enkele beter gesitueerde en welgestelde lieden behoren ertoe, mensen van wie je het niet zou verwachten: een rentenierende notaris, een paar zakenlieden en advocaten - ook vrouwelijke -, de burgemeester en zijn vrouw, leden van een vrijmetselaarsloge... Tijdens geheime, middernachtelijke bijeenkomsten, soms bij die rijke mensen thuis, soms hier, maar in de zomer ook wel eens op het kerkhof buiten... een keer in de aula van het crematorium in de nabijheid van de overledene...’

   Ze bleef zwijgend voor zich uit staren.

   `Wat doen jullie dan precies?’

   `Ik weet niet of ik je daar alles over moet vertellen. Later misschien.’ Ze zag de teleurstelling op zijn gezicht en sloeg haar arm om zijn smalle schouders. `We wijden ons aan occulte seks, onder meer aan karezza oftewel coitus sublimatus,’ zei ze op ernstige toon. `Zoek het maar op in dat boek. Het is een methode om extatische religieuze gevoelens op te wekken, een gevoel van tenhemelopneming, vooral als in m’n Heilige Maria na urenlang coitus prolongatus...’ Ze voelde met beide handen in haar kruis. `Als het in m’n Heilige Maria helemaal begint te gloeien van tot gekmakens toe uitgesteld... als m’n Heilige Maria in opperste staat van genot is gebracht... als ik dat genotvolle, romige gevoel in m’n honinggleuf krijg...’ Ze keek hem verschrikt aan. `Moet je mij eens horen...’ Ze stond op en liep naar de boekenkast. `Hier, het staat allemaal in dit boek van Dr. Alice Bunker Stockham van de Oneida Community in New York. Een heel oud boek waar Jaap met veel moeite de hand op heeft weten te leggen. In het Engels, je zult dus moeten wachten tot je op het gymnasium bent, in een van de hogere klassen, voor je dit kunt lezen.’

   Ze zette het boek terug en kwam weer bij hem zitten.

   `Daar zijn dus die condooms voor. Alleen een paar vrouwen die al door de menopauze heen zijn en die dus geen gevaar meer lopen, doen het zonder condoom.’ Ze keek hem even van opzij aan, nieuwsgierig naar de uitwerking van haar woorden op hem. `Artsen waarschuwen er voor dat karezza heel gevaarlijk kan zijn -- psychisch oftewel geestelijk, niet lichamelijk natuurlijk. Maar dat zal wel loslopen, want onder de gasten bevinden zich een arts, een rijke weduwnaar, en zijn assistente. In gezelschap van zijn nerveuze achttienjarige dochter blijven die meestal gewoon toeschouwer bij de gebeurtenissen, maar ze hebben er ook wel eens alle drie lijfelijk aan deelgenomen. Soms gebruiken we afrodisiaca - zekere kruiden, merg uit stengels van planten en in het najaar ook wel een extract van een paddenstoel genaamd amanita muscaria - om de liefdeslust op te wekken en om visioenen te krijgen. Honderden jaren geleden zouden wij - en vooral ik - als heksen verbrand zijn.’

   Toos keek peinzend voor zich uit. Het was een lange tijd stil tussen hen. Toen pakte ze een van de boeken over moderne kunst van de stapel die Johannes naast zich op de bank had gelegd. Ze keken samen naar de afbeeldingen van schilderijen. Jaap had een paar jaar kunstgeschiedenis gestudeerd aan de universiteit, vertelde ze hem.

   `Hier, dit zal je wel aanspreken.’ Ze stootte hem aan. `Dit jongetje lijkt sprekend op jou. Birthday Boy van Eric Fischl.’ Ze keken aandachtig naar de afbeelding van een volwassen vrouw en een jongetje, beiden geheel naakt en liggend op een groot bed. De jongen lag op zijn buik half naast en half onder haar en keek tussen haar benen terwijl de vrouw haar rechterbeen voor hem omhooghield. `Kijk, dit ben jij... en dit ben ik. Zou je wel willen hè?’

   Hij voelde zich uiterst verlegen en durfde haar niet aan te kijken. Ze porde hem in de zij. `Zou je dat graag willen? Om me zo te zien?’ Er verscheen een plagerige glimlach op haar gezicht toen ze zag hoe verlegen hij was geworden. Hij knikte beschaamd. Ze drukte hem teder tegen zich aan. `Gekkie...’

   Met het hoofd gebogen zaten ze dicht tegen elkaar - haar wang raakte de zijne -, het boek tussen hen in. Langdurig keken ze naar de afbeelding. `Dat jongetje... zullen we hem maar Hansje noemen, of ook Johannes, net als jij? Want jullie lijken wel heel veel op elkaar - als twee druppels water.’ Haar stem was hees van opwinding - alsof ze beiden een geheime schat ontdekt hadden waar niemand verder iets van mocht weten. `Dat jongetje ligt op zijn buik en zo kunnen we niet zien of hij zijn voelhoorntje naar haar uitsteekt, maar dat is vast wel het geval. Hij ligt daar quasi onverschillig toe te kijken met een hand onder zijn hoofd, maar we weten heus wel dat verscholen in het beddengoed zijn stijve piempje als een ijzeren staafje als door een magneet tot haar grote broeinest wordt aangetrokken. Zijn jonge vogeltje verlangt terug naar zijn warme, ruime moedernest.’

   Ze keek hem ontzet aan alsof haar eigen woorden haar in verwarring hadden gebracht. Alsof ze niet goed begreep waar ze mee bezig was geweest.

   `Zullen we het boek maar wegdoen?’ vroeg ze zacht. `Dit is vast niet goed voor ons.’ Maar ze legde het boek niet terug op de stapel. Een andere afbeelding had haar aandacht getrokken - een schilderij van dezelfde kunstenaar, getiteld Bad Boy. Het liet een naakte volwassen vrouw op een bed zien en een schooljongen, gekleed dit keer, die op een stoel aan het voeteneinde zat.

   `Bad Boy,’ zei Toos. `Eigenlijk had het schilderij Bad Woman moeten heten, vind je niet?’ Ze keken er gefascineerd naar. `Deze vrouw lijkt meer op mij. Dat zou ik kunnen zijn. Als het haar op beide plekken wat donkerder was. Haar borsten kun je niet zien. Die heb ik ook niet - nou ja, nauwelijks. Haar vogelnest zit ingeklemd tussen twee forse naakte boomtakken. Zulke stevige benen heb ik ook.’ Haar stem was dromerig geworden. `Een mooi effect, dat binnenvallende goudgele licht, die kronkelige sliertjes geel die door de neergelaten jaloezieën naar binnen sijpelen.’ Ze keek op naar de grote ramen waar het late middaglicht naar binnen viel. Alsof ze overwoog ook hier de jaloezieën te laten zakken. Johannes wachtte ademloos. Het was of er iets gebeuren ging.

   `Zo’n stout jongetje zou jij ook wel willen zijn zeker?’ Ze keek hem met uitdagende ogen aan en hij sloeg beschaamd de ogen neer. `Malle jongen...’ Ze trok hem weer dicht tegen zich aan en fluisterde in zijn oor: `Voor jou zou ik alles willen doen, dat weet je wel, lieverd. Zelfs me door jou in m’n vogelnestje laten kijken...’ Ze wachtte op zijn reactie, maar hij zat als versteend. Ze begon de begeleidende teksten uit het boek hardop voor te lezen: `Fischls perspectief is in de regel dat van een kleine jongen of van een buitenstaander... Loerende of sprakeloze blikken van de handelende personen, waarin verborgen angsten oplichten. Een jongen die een masturberende vrouw in het geslacht staart...’

   Ze keek hem geschrokken aan. `Dat had ik er niet achter gezocht,’ mompelde ze. Ze keek nog eens goed naar de afbeelding. `Dat ze daarmee bezig was, dat had ik er niet uit begrepen... Goed, dat kan er nog wel bij...’

   Ze las verder. `Een vrouw die zich overduidelijk aan een opgewonden jongen aanbiedt...’ Ze keek hem vertwijfeld en gespannen aan. `Hier moeten we echt mee ophouden. Het zou ons in verzoeking kunnen brengen. Een tante die zich overduidelijk aan haar lieve, opgewonden neefje aanbiedt... foei wat een afschuwelijke gedachte!’ Even was het of ze zich er geen raad mee wist, maar daarna lachte ze uitbundig. `Jij kleine geilneef,’ zei ze. `Zou je wel willen, zeker!’ Johannes zei niets. Ze bleef hem met grote spottende ogen aankijken en hij wendde zijn gezicht af. `Zou je dat graag willen?’ vroeg ze teder. Johannes knikte.

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.