Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 mei 2019, om 12:31 uur
Bekeken:
79 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
19 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"In Amsterdam had je in de fifties één of twee beroepsnegers"


In Amsterdam had je in de fifties één of twee goed willende, vrolijke, getalenteerde beroepsnegers, eentje uit de Bananenbar en de ander uit de Bamboobar; Martin Sterman, de bekende musicus/beeldend kunstenaar, die o.a. in Parijs werkte en zijn broer Otto Sterman, de laatste een geweldige verhalenverteller, zeer gezien in progressieve kringen van romantische, blonde studentes die graag een gekleurde medemens in bed wilde beklimmen om het op te leren. Ik ben -zoals u al lang begrijpt- niet zo voor interraciale ondernavelse betrekkingen en houd het liever bij de blanke, oudere vrouw, want de jongere heeft mij niets te vertellen, Deze laatste categorie meent doorgaans een k*t met een gouden randje te hebben en daarmede op ontuchtige wijze te keer dient te gaan. Welk een missive! Hoe schandelijk voor de moraal en het gezonde, christelijk leven, want ook dat duurt maar even. Nee, nee en nog eens nee, jonge vrouwen...dat zijn net hersenloze barbiepoppen met een Botox kop en opgespoten lippen.

Ik vraag me af, waar ze gebleven zijn: de échte vertellers zoals Otto Sterman en de bevlogen lezers van oud Amsterdam, die zelfs op de straathoeken van Amsterdam in de Belgische schandaalbladen Zondagsnieuws en Kwik waren verdiept op zomerse zondagen daar op die bank onder de Munt toren, waar ik in de silver sixties menigmaal zat om tegen vijf uur dee drommen fietser uit kantoor te zien komen alls de luikjes van hun gevangen burgermans bestaan open gingen. Hoe vaak feliciteerde ik mijzelf niet met het onloochenbare feit dat ik aan die horror was ontsnapt.

Ik heb de laatste decennia toch al geruime tijd een hard hoofd in de overlevingskansen van de jongere generatie. Kuipjes halfzachte Halvarine. Slaan nog geen deuk in een pak boter. De rechts richtende melkvee en schapenboer wordt in Friesland gelukkig in hoog tempo weg gesaneerd, gaat failliet en ploegt nog slechts op versleten klompen zich moedeloos voort, van Bijzondere Bijstands loket naar het UWV loket, gedoemd tot een beroepswerkeloos, uitzichtsloos bestaan, want wat kunnen zij meer dan aan de spenen van de uier van de boerin trekken…het is zonde dat ik het zeg, maar doe het toch maar even, want wat niet weet, wat niet deert. Oj, die zit, lezer en -es.
In de goede, oude tijd werd menselijk leed vooral zichtbaar als voorbij-gangers met een lichamelijk gebrek zich door de straten sleepten tot grote vreugde van de lagere school kinderen. Invalides, veelal overdekt met zweren van de syf, gangreen of lekkend van onderen door de gonorroe. Het loon op de zonde. Een hoer kost een burgerman de kop. Er was nog geen TV dus het enige tijdverdrijf betrof het in zure lappen gehulde onderlijf en dat eiste zijn tol. Er werd op straat met de ongelijke klinkers en hardstene blauwe stoep randen heel veel gehinkeld, gestrompeld, gehoepeld, getrefbald en gepriktold en in heel veel gevallen zelfs door éénbenigen met Olympische aspiraties. Nee, dan bedoel ik niet ongelukken en breekfeest door het beoefenen van de befaamde hink-stap-sprong, want daar kun je best ver mee komen in het leven als je die overdrachtelijk toe past.

Hoe het er vroeger dan aan toe ging in ons eens zo fijne, rustige, voornamelijk nog blanke vaderland van allemaal goed willende vaderlanders naar men zegt? Men hield zich indertijd als gebrekkige nog overeind met een soort vreemde stelten met een dwarshout dat omwonden was met smerig uitziend grijs, bevlekt linnen, de constructie van klop klop klop eerlijk eikenhout onder de oksels werden geplaatst en het gewicht goed verdeelden. Prima geregeld door het ziekenfonds. Kwam geen van de pot gerukte sociaal werker of psychologiater aan te pas.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.