Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 mei 2019, om 12:28 uur
Bekeken:
58 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
19 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kwam geen sociaal werker of psychologiater aan te pas"


Prima geregeld. Kwam geen sociaal werker of psychologiater aan te pas. De ADO werknemers redden zichzelf in die goeie ouwe tijd heel goed.ADO werknemers?Ja.ADO.Afkorting van Arbeid Door Onvolwaardigen. Maakten houten speelgoed, karretjes met houten wielen die aan een gerafeld touwtje werden voort gesleept door kinderen van lage kom af.Men kende toen nog verschil in stand en moraal. Zo hoort het ook, die tijd komt vanzelf wel weer terug. Ik kom bijvoorbeeld zelf dan ook niet uit een negorij of een gribus.Nee, hoor, uit de Concertgebouwbuurt, Amsterdam Zuid.Alleen voor nette mensen.En toen de winters nog echte winters waren in de fifties met hele rijen fijne Winterboeken in de kast en oorwarmers die op een koptelefoon leken als het vroor, met de alpino als een King Size bloedblaar zo laag mogelijk over de oren getrokken, leren kaphandschoenen en een leren jas tot op de enkels voor op de Solex. De mannen zagen er uit als randdebielen, maar daar lette niemand op vlak na de oorlog, toen er overal nog dikke pakken sneeuw lagen, maakten ik en mijn vriendjes spiegelgladde glijbanen om oude van dagen de bespataderde achterpoten op onderuit te zien gaan en de knoken te horen breken als ze weer een kuitenflikker sloegen met een tas vol boodschappen in papieren puntzakken van de Vana op de hoek waar de grauwe erwten met een kromme, metalen schep met houten handvat uit openstaande vakken werd geschept door bleke, meel bestoven winkelbediendes in grijs blauwe stofjassen toen Nederland nog Nederland was in plaats van gekoloniseerd te worden door sloebers uit Verweggistan. Konden die bejaarden van de weeromstuit weer opnieuw boodschappen gaan doen van hun aerrmoedje.Arme mensen waren selchte mensen, anders waren ze niet arm leerden wij van meneer de dominee en ieder voor zich en God voor ons allen op Zondag.Wij waren jong, hoe konden wij weten?
Wanneer zo’n gehandicapte met behulp van zijn stelten in de veertiger jaren van de vorige eeuw zich weer moeizaam naar omhoog vocht, indien hij geen gebroken heup had opgelopen, van de glijbaan af, kwam er geen enkele klacht over de blauwe, korstige lippen van het slachtoffer, laat staan een liederlijke vloek, ook niet als we hem voor de tweede keer onderuit haalden en met zijn krukken aftuigden om hem een lesje te leren.We hadden op catechesatie geleerd dat de Heir der Heirscharen geeft wie heeft en afpakt van hen die niks hebben, dus handelden wij daar naar als lidmaten van de gereformeerde jongelingen vereniging. Het gristendmocratiese gedachtengoed, zal ik maar zeggen.Het waren hele fijne mensen indertijd. Vervuld van rechtvaardigheid. Mannen en vrouwen met mesjomme.

Dat auteur Fred van der Wal zijn oude toon weer helemaal als vanzelf heeft hervonden, blijkt uit zijn observaties van taferelen waarvan een ieder die niet vergeven is door het vergif van het links draaiende melkzuur direct de humor inziet.‘Ik kan het ook allemaal niet helpen wat er zich in de wereld zoal afspeelt,’ verzucht de omstreden auteur/kunstschilder en kijkt ons meewarig aan.‘Zodra ik mij ergens in meng wat het artistieke veld betreft, breekt er onmiddellijk de pleuris uit of is de pleuris gemixed met de kolere al voldoende aanwezig.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.