Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 april 2019, om 15:43 uur
Bekeken:
138 keer
Aantal reacties:
3
Aantal downloads:
17 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik houd van non-conformistische vrouwen..."


IK HOUD VAN ALLES DAT NIET ALLEDAAGS IS…EN IEDEREEN DIE ZICH ONDERSCHEIDT IN HET LEVEN. IK BEHOOR NIET TOT DE FAMILIE DOORSNEE


Ik vind het heel goed als een zelfbewuste, moderne vrouw grensverleggend bezig is in haar werk en/of leven, voor zichzelf opkomt en zich niet conformeert aan de buren of  de algemeen gangbare politiek correcte opvattingen, opgedrongen door de media. Gelijkheid voor man of vrouw heeft altijd bij mij voor op gestaan. Ik heb meer sympathie voor vrouwen dan voor mannen. Het tiepe van met de boys effe samen een biljartje leggen en nat gaan in de kroeg of naar de hoeren lopen met zijn allen is niet aan mij besteed. Ik kan niet zonder vrouwelijk gezelschap, zo lang het nivo heeft. Aan banaliteiten heb ik een broertje de dood aan. In one night stands zie ik niets. Sex  zonder relatie? Een gruwel in mijn ogen.

Bij mij gaan schrijven, schilderen en leven vanaf het begin in elkaar op. Ik zat nog op school en publiceerde zo nu en dan in de schoolkrant, zoals zovelen. Mijn belangstellingvoor het surrealisme viel slecht bij mijn stijl gereformeerde, burgerlijke vriendin.  Na de relatie van drie jaar met haar ontmoette ik in Amsterdam geapssioneerde, wilde vrouwen. Soms lichtelijk geschift, maar dat maakte mij weinig uit. Als de sex goed was, dan was alles goed. Zo lag het in het leven voor een mooie, intelligente, artistiek boy in de silver sxities.

Doorgaans werk ik nog steeds een tien uur per dag aan teksten en/of fotos, schilderijen of tekeningen. Het is een eenheid. Schrijven kan niet zonder schilderen en vice versa. Ik schrijf alleen over zaken  die ik persoonlijk heb beleefd of lang heb bestudeerd. Als ik reis staat het in het kader van mijn werk. Vrijblijvend op vakantie gaan om ergens op een zonnig strand te liggen en te vegeteren is er niet bij. Ik wil een doel hebben. Indertijd schreef ik tussen 2006 en 2012 tienduizenden weblogs. Andere webloggers vielen mij over de inhoud van mijn blogs vaak virulent aan. Vooral lijders aan AA (Academische Arrogantie) die van huis uit alles beter weten.

Een aantal lezers beweerden dat ik niets heb meegemaakt waar ik over schreef, maar zij vergissen zich. Ik kan alles bewijzen. De Friese kunsthistoricus drs. Huub Mous, die zich de kunst paus van Friesland noemde waar zogenaamd niemand van de kunstenaars langs kon als ze een opdracht of expositie wilden, meende dat Mathilde Willink nooit een opening van mijn tentoonstelling bezocht in 1976  in Galerie Bouma, Huidenstraat, Amsterdam. Ze drong zich aan mij op en gedroeg zich onwelvoeglijk.  Ik heb haar toen als keurige jongen niet willen spreken. Ze zat toen al diep in de coke scene met haar immorele vrindjes   en ik ben niet in de kunst gegaan in 1965 om in de onderwereld te belanden. Ik ken mijn grenzen. Lopen langs de rand van de afgrond deed ik altijd al, maar ik zorgde er wel voor niet in de afgrond of de goot te belanden, want dat komt hard aan. Een strikt calculerend leven leid ik nog steeds en dat heeft heel veel opgeleverd.

Ik ben een schrijver/kunstschilder met de instelling van een observator. Ik lees veel, zoek en onderzoek, sla alles op als een politie agent die een proces verbaal schrijft. Ik heb een ijzeren geheugen. Zo zit ik in elkaar. Soms heb ik er plezier in om mijzelf voor te doen als een ras psychopaat, een sexual predator, een paranoïde gek, een gestoorde kunst artiest. Sommigen kijken daar doorheen, maar de meeste collegas, lezers en kijkers niet of willen niet kijken. Waar hebben we het over? Woorden zijn de bouwstenen van het huis van de herinneringen en daarom schrijf ik mij het schompes. Always larger than life. En zo hoort het ook voor een kunstenaar. Het huis van de herinneringen is net iets anders dan het kleine huis op de prairie. Life and life only. Als artiest ben je een kaars die aan twee kanten opbrandt. Kaarsen genoeg. Pak je gewoon een nieuwe van bijenwas.

Taal is de drager van de cultuur. Ik ga niet naar landen waar ik de taal niet van versta en spreek omdat de cultuur anders niet toegankelijk is, dan blijft het Chinees voor mij. Ik houd niet van raadsels, kruiswoordpuzzles, mens erger je niet, miscommunicatie of onvolledigheid. Diverse reactionaire schrijvers beweren dat  ze kunnen zien aan een tekst of het met de computer is samen gesteld. Het is grote onzin. Taal is taal en of die nou met een ganzenveer, een typemachine of een tekstprogramma is gecomponeerd maakt niets uit. Ik heb geen enkele moeite met schrijven, de woorden rollen er uit als pepernoten uit de grof jute zak van zwarte Piet. De politiek linkse opvatting dat literatuur en kunst alleen in een sociale context dient te figureren verwerp ik. Een verwerpelijk politiek idee dat de kunst te kort doet. Kunst heeft geen rechtvaardiging nodig. De kunstenaar moet met kennis van zaken zijn werken maken en of dat nou tekst is, fotografie of beeldende kunst maakt niets uit. Ik zie heel veel kunstwerken die inhoudelijk en technisch/ambachtelijk heel zwak zijn en waar het kletsverhaaltje van de kunstenaar een excuus is voor zijn falen. Vaak modern ogend wanbegrip van collegaatjes met een teveel aan soul en te weinig aan body. Er zijn tientallen academies die alleen bestaan bij de gratie van het goed gesalarieerde docentschap. Hoe meer leerlingen binnen stromen des te beter hun posities blijven gehandhaafd. De zwakke broeders in heet kunstenaarsplantsoen worden vrijwel zonder uitzondering docent aan een van de vele kunst acdemies. Als een leerling op de honderd talent heeft is het veel. Er is in feite zo weinig talent, zowel bij de docenten als de leerlingen, dat een klein land als Nederland aan één academie waar streng geslecteerd wordt genoeg zou hebben. Moderne kunst is al meer dan honderd jaar oud, maar nog steeds pretenderen klatsj klatsj kunstenaars dat ze het artistieke wiel opnieuw zullen uitvinden. Moderne kunst is doorgaans modieus ogend wanbegrip en imitatie. Deze visie wort mij niet in dank afgenomen door de geachte collegaatjes van Arti et Amicitiae te Amsterdam. Het is er net de papegaaienkooi van Artis en van Amicitiae heb ik op die locatie nog nooit iets gemerkt. Als de ene artiesst de ander geen streken kan flikken leven zij niet.

Hoe ik schrijf? Door kennis van zaken te hebben en zo te schrijven dat de tekst optimaal leesbaar is. Toch pas ik de niet objectiverende New Journalism aanpak nog wel eens toe, maar met mate. Zinnen die goed lopen, kracht, helderheid en een eigen inbreng vind ik belangrijk om in proza vast te leggen. Kort maar krachtig. Teksten zonder interpunctie liggen mij niet. Ik lees doorgaans non-fictie boeken. Als ik een roman ter hand neem weet ik al na de openingszin dat het niets is. De roman is een achterhaalde vorm. Interactieve literatuur zoals weblogs horen bij deze tijd.

Vijf jaar kweekschool voor onderwijzers hebben mij discipline bijgebracht maar ook de jaren dat ik judo, jiu jitse en karate beoefende. Ik heb leren schieten met een pistool en een grendelgeweer. Ongebruikelijk onder kunstenaars. Ze maken je gelijk uit voor nazi en fascist. De keuze voor linkse politiek van de collegaatjes berust op compensatie voor wat niet is en nooit zal worden. Voornamelijk dus een slap volkje. Ik val nooit stil in een tekst. Writersblock ken ik niet. Het gaat me allemaal moeiteloos af. Vroeger, begin jaren tachtig, deed ik een halve dag over een ingezonden stuk in de krant om het zo mooi mogelijk te schrijven. Het baarde heel wat opzien in de tachtiger jaren toen ik misbruik van overheids aankoop budgetten aantoonde en dat bereikte bijvoorbeeld het ministerie van OCW. De deelnemers aan de gesubsidieerde luiwammes cultuur in de beeldende kunst nam heet mij niet in dank af.

Mijn werk werd en wordt geboycot door galeries en musea omdat ik geen potiek correcte links draaiende melkzure flauwe kul verkocht, noch ooit zal verkopen. Het kan mij niet veel schelen. Ik ben niet van het subsidie circuit afhankelijk en verkeer in zeer gerieflijke omstandigheden met mijn kinderen, mijn minderen en mijn vrouw. Het is standaard procedure dat de doorssnee artiest herrie heeft met het vrouwtje. Ik kijk wel uit. Zij heeft een rijbewijs, een voortreffelijk automobiel die goed onderhouden wordt en voldoende middelen. Het kan gewoon niet op. Ik schrijf en schilder niet om een machtspositie in kunstcommissies te verwerven dat is goed voor talentloze kunstenaars, die weten dat een ambtenaren baantjes in de cuturele sector hun enige toekomst is door gebrek aan kwaliteiten. Eigenlijk zijn dat ambtenaren van de hofhouding van de nieuwe kleren van de keizer. Ik weiger al decennia lang gebukt te gaan door andermans poorten en trek zodoende op geweldige wijze mijn eigen baan.

Literaire kringen? Kunst critici? Er zijn maar weinig respectabele stemmen die geen clichés hanteren. Het is doorgaans vieux jeu en opgeworpen stof. Ik maak dan ook geen deel uit van de literaire of beeldende clubs. Op nummer één staat voor mij de muziek. Daarna komt de beeldende kunst. Ik ben al in de sixties toen ik nog geen cent te makken had  het onderwerp van veel jaloezie geweest. Mijn publiciteit maakte die afgunst alleen maar groter. Later kwam daar mijn gerieflijke financiële positie bij. Het zogenaamd racistische, rechtse, anarchistische, pornografische, sexistische en geweldsaspect  van mijn schrijven heeft mij een bepaalde naam gegeven. Zo wordt ik dus door bepaalde collegaatjes niet als schrijver of als beeldend kunstenaar beschouwd.  Er heerst weinig solidariteit onder kunstenaars. Het zijn eigenheimers met een teveel aan soul en een tekort aan body. Meestal zenuwelijers van den beginne.

Ik ben nu 76 maar train nog drie maal in de week kracht training in een fitness centrum. Ik kan niet zonder sport. Ik ben nog vitaal. Mijn energie om te werken is amper verminderd. Mijn focus is optimaal. Ik zit geramd en gebeiteld. Volgens psychologen vinden er neurologische veranderingen plaats tijdens het ouder worden. Het zal wel. Ik heb niets met psychologie die met gemiddelden werkt. Ik pas niet in het patroon. Val buiten elke statistiek. Mijn dochters vinden mij milder geworden. Het zal wel. Voor het slapen gaan rook ik een has joint. Als ik op sta neem ik een kop koffie en een joint. In de rokersruimte van Arti et Amicitiae heb ik wel eens een joint gerookt of coke gesnoven met mijn oudste dochter. Een dekselse meid, laat ik de lezer dat vertellen. Vriendinnen vertellen mij soms in vertrouwen heel intieme privé verhalen, die zal ik nooit verder zal vertellen. Vroeger deed ik dat wel. Het was absoluut verkeerd. Hun privacy is mij heilig.

Onlangs is mijn hele archief aan correspondentie door mijn handen ge-gaan. Ik heb tienduizende brieven en privé mails uit gewisseld in de loop van de tijd. Binnenkort publiceer ik het eerste deel dat een 600 paginas bevat en in het tweede deel ben ik al op pagina 400.  Daarnaast ben ik bezig aan ‘Duivelszaad’ een verhalenbundel occult erotische verhalen over incubussen en succubussen. Ik heb schoenendozen vol kritieken op mijn werk. Het is zoveel dat ik het moeilijk rubriceren vind.

Ik ben lid van drie kunstenaarsverenigingen. Er zit zo weinig talent bij dat ik het op de vingers van één hand kan tellen en dan nog genoeg vingers over houd voor een glas wijn en een joint. Daar kunt u mij mee feliciteren

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Herschreven 8 mei 2019

Geplaatst op: 2019-05-08 10:12:10 uur

Dag Corry,
dank voor je reactie en doorgaan met je publiceren!

Geplaatst op: 2019-04-13 20:30:30 uur

Een interessant verhaal Fred. Ik heb het graag met aandacht gelezen!

Ik kwam hier weer eens lezen op deze site en wil t.z.t. wel weer gold member worden. Er komen dan tenminste weer veel gedichten van mij in beeld!

Fred, een mooie zaterdagavond en zondag toegewenst.
Een hartelijke groet van Corry.*

Geplaatst op: 2019-04-13 18:47:27 uur