Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 april 2019, om 15:43 uur
Bekeken:
52 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik houd van non-conformistische vrouwen..."


IK HOUD VAN ALLES DAT NIET ALLEDAAGS IS…EN IEDEREEN DIE ZICH ONDERSCHEIDT IN HET LEVEN. IK BEHOOR NIET TOT DE FAMILIE DOORSNEE


Ik vind het heel goed als een zelfbewuste, moderne vrouw grensverleggend bezig is in haar werk en/of leven, voor zichzelf opkomt en zich niet conformeert aan de buren of  de algemeen gangbare politiek correcte opvattingen, opgedrongen door de media. Gelijkheid voor man of vrouw heeft altijd bij mij voor op gestaan. Ik heb meer sympathie voor vrouwen dan voor mannen. Het tiepe van met de boys effe samen een biljartje leggen en nat gaan in de kroeg of naar de hoeren lopen met zijn allen is niet aan mij besteed. Ik kan niet zonder vrouwelijk gezelschap, zo lang het nivo heeft. Aan banaliteiten heb ik een broertje de dood aan.

Bij mij gaan schrijven, schilderen en leven vanaf het begin in elkaar op. Doorgaans werk ik nog steeds een tien uur per dag aan teksten en/of fotos, schilderijen of tekeningen. Het is een eenheid. Schrijven kan niet zonder schilderen en vice versa. Ik schrijf alleen over zaken  die ik persoonlijk heb beleefd of lang heb bestudeerd. Als ik reis staat het in het kader van mijn werk. Vrijblijvend op vakantie gaan om ergens op een zonnig strand te liggen en te vegeteren is er niet bij. Ik wil een doel hebben. Indertijd schreef ik tussen 2006 en 2012 duizenden weblogs. Andere webloggers vielen mij over de inhoud van mijn blogs vaak virulent aan. Een aantal lezers beweerden dat ik niets had meegemaakt waar ik over schreef, maar zij vergissen zich. Ik kan alles bewijzen. De Friese kunsthistoricus drs. Huub Mous, die zich de kunst paus van Friesland noemde waar niemand van de kunstenaars langs kon als ze een opdracht of expositie wilden, meende dat Mathilde Willink nooit een opening van mijn tentoonstelling bezocht in 1976  in Galerie Bouma, Huidenstraat, Amsterdam. Ik heb haar toen niet willen spreken. Ze zat toen al diep in de coke scene met haar immorele vrindjes   en ik ben niet in de kunst gegaan in 1965 om in de onderwereld te belanden. Ik ken mijn grenzen. Lopen langs de rand van de afgrond deed ik altijd al, maar ik zorgde er wel voor niet in de afgrond of de goot te belanden, want dat komt hard aan.

Ik ben een schrijver/kunstschilder met de instelling van een observator. Ik lees veel, zoek en onderzoek, sla alles op als een politie agent die een proces verbaal schrijft. Ik heb een ijzeren geheugen. Zo zit ik in elkaar. Soms heb ik er plezier in om mijzelf voor te doen als een ras psychopaat, een sexual predator, een paranoïde gek. Sommigen kijken daar doorheen, maar de meeste collegas, lezers en kijkers niet of willen niet kijken. Woorden zijn de bouwstenen van het huis van de herinneringen. Het is iets anders dan het kleine huis op de prairie. Life and life only. Taal is de drager van de cultuur. Ik ga niet naar landen waar ik de taal niet van versta en spreek omdat de cultuur anders niet toegankelijk is, dan blijft het Chinees voor mij. Ik houd niet van raadsels, miscommunicatie of onvolledigheid. Diverse reactionaire schrijvers beweren dat  ze kunnen zien aan een tekst of het met de computer is samen gesteld. Het is grote onzin. Taal is taal en of die nou met een ganzenveer, een typemachine of een tekstprogramma is gecomponeerd maakt niets uit. Ik heb geen enkele moeite met schrijven, de woorden rollen er uit als pepernoten uit de zak van zwarte Piet. De politiek linkse opvatting dat literatuur en kunst alleen in een sociale context dient te figureren verwerp ik. Een verwerpelijk politiek idee dat de kunst te kort doet. Kunst heeft geen rechtvaardiging nodig. De kunstenaar moet met kennis van zaken zijn werken maken en of dat nou tekst is, fotografie of beeldende kunst maakt niets uit. Ik zie veel kunstwerken die inhoudelijk en technisch/ambachtelijk heel zwak zijn en waar het kletsverhaaltje van de kunstenaar een excuus is voor zijn falen. Vaak modern ogend wanbegrip vancollegaatjes met een teveel aan soul en te weinig aan body. Er zijn tientallen academies die alleen bestaan bij de gratie van het goed gesalarieerde docentschap. Hoe meer leerlingen binnen stromen des te beter hun posities blijven gehandhaafd. Er is in feite zo weinig talent, zowel bij de docenten als de leerlingen, dat een klein land als Nederland aan één academie waar streng geslecteerd wordt genoeg zou hebben.

Hoe ik schrijf? Door kennis van zaken te hebben en zo te schrijven dat de tekst optimaal leesbaar is. Toch pas ik de niet objectiverende New Journa-lism aanpak nog wel eens toe, maar met mate. Zinnen die goed lopen, kracht, helderheid en een eigen inbreng vind ik belangrijk om in proza vast te leggen. Teksten zonder interpunctie liggen mij niet. Ik lees doorgaans non-fictie boeken. Als ik een roman ter hand neem weet ik al na de ope-ningszin dat het niets is. De roman is een achterhaalde vorm. Interactieve literatuur zoals weblogs horen bij deze tijd.

Vijf jaar kweekschool voor onderwijzers hebben mij discipline bijgebracht maar ook de jaren dat ik judo, jiu jitse en karate beoefende. Ik heb leren schieten met een pistool en een grendelgeweer. Ongebruikelijk onder kunstenaars. Ik val nooit stil in een tekst. Writersblock ken ik niet. Het gaat me allemaal moeiteloos af. Vroeger deed ik een halve dag over een inge-zonden stuk in de krant om het zo mooi mogelijk te schrijven. Het baarde heel wat opzien in de tachtiger jaren toen ik misbruik van overheids aankoop budgetten aantoonde en dat bereikte bijvoorbeeld het ministerie van OCW.

Mijn werk werd geboycot door galeries en musea omdat ik geen potiek correcte links draaiende melkzure flauwe kul verkocht. Het kan mij niet veel schelen. Ik ben niet van het subsidie circuit afhankelijk. Ik schrijf en schilder niet om een machtspositie in kunstcommissies te verwerven dat is goed voor talentloze kunstenaars, die weten dat een ambtenaren baantjes in de cuturele sector hun enige toekomst is door gebrek aan kwaliteiten. Eigenlijk zijn dat ambtenaren van de hofhouding van de nieuwe kleren van de keizer. Ik weiger gebukt te gaan door andermans poorten en trek mijn eigen baan.

Literaire kringen? Kunst critici? Er zijn maar weinig respectabele stemmen die geen clichés hanteren. Het is doorgaans vieuw jeu en opgeworpen stof. Ik maak geen deel uit van de literaire of beeldende clubs. Op nummer één staat voor mij de muziek. Daarna komt de beeldende kunst. Ik ben al in de sixties toen ik nog geen cent te makken had  het onderwerp van veel jaloezie geweest. Mijn publiciteit maakte die afgunst alleen maar groter. Later kwam daar mijn gerieflijke financiële positie bij. Het zogenaamd racistische, rechtse, anarchistsiche, pornografische, sexistische en geweldsaspect  van mijn schrijven heeft mij een bepaalde naam gegeven. Zo wordt ik dus door bepaalde collegaatjes niet als schrijver of als beel-dend kunstenaar beschouwd.  Er heerst weinig solidariteit onder kunste-naars.

Ik ben nu 76 maar train nog drie maal in de week kracht training in een fitness centrum. Ik kan niet zonder sport. Ik ben nog vitaal. Mijn energie om te werken is amper verminderd. Mijn focus is optimaal. Volgens psycho-logen vinden er neurologische veranderingen plaats tijdens het ouder wor-den. Het zal wel. Ik heb niets met psychologie die met gemiddelden werkt. Ik pas niet in het patroon. Mijn dochters vinden mij milder geworden. Voor het slapen gaan rook ik een has joint. Als ik op sta neem ik een kop koffie en een joint. In de rokersruimte van Arti et Amicitiae heb ik wel eens een joint gerookt of coke gesnoven met mijn oudste dochter. Vriendinnen vertel mij soms in vertrouwen heel intieme privé verhalen, die zal ik nooit verder vertellen. Vroeger deed ik dat wel. Het was absoluut verkeerd.

Onlangs is mijn hele archief aan correspondentie door mijn handen ge-gaan. Ik heb tienduizende brieven en privé mails uit gewisseld in de loop van de tijd. Binnenkort publiceer ik het eerste deel dat een 600 paginas bevat en in het tweede deel ben ik al op pagina 400.  Daarnaast ben ik bezig aan ‘Duivelszaad’ een verhalenbundel occult erotische verhalen. Ik heb schoenendozen vol kritieken op mijn werk. Het is zoveel dat ik het moeilijk rubriceren vind.

Ik ben lid van drie kunstenaarsverenigingen. Er zit zo weinig talent bij dat ik het op de vingers van één hand kan tellen en dan nog genoeg vingers over houd voor een glas wijn en een joint.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dag Corry,
dank voor je reactie en doorgaan met je publiceren!

Geplaatst op: 2019-04-13 20:30:30 uur

Een interessant verhaal Fred. Ik heb het graag met aandacht gelezen!

Ik kwam hier weer eens lezen op deze site en wil t.z.t. wel weer gold member worden. Er komen dan tenminste weer veel gedichten van mij in beeld!

Fred, een mooie zaterdagavond en zondag toegewenst.
Een hartelijke groet van Corry.*

Geplaatst op: 2019-04-13 18:47:27 uur