Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 maart 2019, om 14:31 uur
Bekeken:
291 keer
Aantal reacties:
0

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"NACHKRIEGS - KINDER !"


 

 

In mijn jeugd was er nog maar één oorlog waar je constant aan herinnerd werd ! Dat was de tweede wereldoorlog. De waanzin van de éérste was al vervaagd. Daar werd niet of nauwelijks meer over gesproken dus alle ellende was nog te overzien. Je wist in mijn jeugd nog precies wie de vijand was en wie uiteindelijk die goede oorlog had gewonnen. De vijand was Hitler en het Duitse Volk en de goeden waren de Amerikanen, de Canadezen en de Engelsen.

 

De Joden hadden het meest geleden en daarvan waren er precies 6.000.000 vergast in de Duitse concentratiekampen. Van de Zio Nazi hadden we nog nooit gehoord en van de Zio Nazi Ashkenazi Khazaren Maffia de werkelijke aanstichters  al helemaal niet. Dat deze Satan aanbidders zowel in Nazi Duitsland als in Engeland en Amerika de touwtjes in handen hadden en hebben is ook in deze tijd voor veel mensen nog ondenkbaar en wordt niet als de gruwelijke waarheid gezien.

 

Dat er ook nog een oorlog was geweest in Azië met name in Nederlands Indië met de Japanse bezetting was in de kringen waarin ik in mijn vroege jeugd verkeerde weinig of niets bekend. Er werden zelfs opmerkingen gemaakt over al die mensen die uit Indië kwamen verwende mensen waren die niets hadden meegemaakt en van de oorlog al helemaal niet. Tot op de dag van vandaag weten veel zogenaamde echte Nederlanders weinig of niets over het ware verloop van dit drama en het ultieme verraad van het Indonesische Volk. Binnenkort hebben we weer de zoveelste herdenking van de vele slachtoffers van die oorlog waarbij de Minister President schijnheilig en zonder enige compassie als een ware robot zijn riedeltje weer zal afsteken en  wat verlepte kransen zal leggen bij het Indië Monument dat pas vele jaren na de oorlog is opgericht.

 

Dat vooral onze geliefde Koninklijk Familie Nooit Genoeg de Koloniën te vuur en te zwaard en ten koste van de vele slachtoffers als wingewesten wilde behouden, dat vergeten we ook maar weer al te snel. Daar hebben we dat half uurtje herdenking dus voor en dan is alles weer goed. Een schande als je bedenkt dat met de herstelbetalingen aan nabestaanden net zo lang is gewacht tot dat de meeste overlevenden dood en begraven waren. Hetzelfde vertragings-schandaal dat de Groningers te wachten staat en de mensen nu al tot wanhoop brengt. Dat die zelfde Familie Nooit Genoeg in de meidagen van 1940 in Londen in het zonnetje liep te flaneren toen de Nederlandse Mariniers nog op de Maasbruggen sneuvelden en de Grebbeberg werd verdedigd met losse flodders heb ik vele jaren later opnieuw moeten vernemen uit de stukken van Gerard de Boer. ( De eerste keer was in Duitsland maar daarover later) Een Historicus die er geen doekjes om windt... Ook staat in de stukken van Gerard te lezen hoe een Nederlandse onderzeeër de Jappen spotte op weg naar Pearl Harbor ! De bemanning is in de volgende haven vermoord door de Britten met goedkeuring van Wilhelmina want die aanval en die oorlog moesten natuurlijk gewoon doorgaan. En wij maar leren over hoe Karel Doorman dapper tenonder is gegaan terwijl de Koninklijke familie nog een paar jaar voor die beroemde slag in de Java zee met een Swastika vlag in top gezellig door de Duitse wateren voer.

 

Nu ruim zeventig jaar later is het beeld van die ontluisterende werkelijkheid een stuk duidelijker maar de ultieme waarheid over ons ( recente ) duistere verleden heb ik nog steeds niet in pacht dus blijft het ook bij dit verhaal een relaas van mijn eigen beleving en perceptie. Enige woede en schaamte zal ik ook in dit verhaal niet onder stoelen of banken steken en aan politieke correctheid doe ik al jaren niet meer. Die tijd is allang en definitief voorbij en het zou ook nu zomaar kunnen zijn dat ik sommigen van U kwets of beledig...

 

Zolang ik mij kan herinneren heb ik wat later bleek altijd geworsteld met mijn identiteit. Zoals ik al eerder heb beschreven fluisterde mijn moeder al toen ik heel jong was: Als het maar geen Jodenjong wordt, blondeerde mijn haar en verzuchtte bij het minste geringste waaraan zij al die ellende te danken had als ik weer eens Jodenstreken had uitgehaald. Dat het mij ook veel ellende heeft bezorgd ga ik nu niet herhalen maar dat het mij nog steeds frustreert mag duidelijk zijn. Wel een van de redenen dat ik met argusogen de multiculti politiek volg die als doel heeft de diverse rassen te versmelten tot een soort met als doel een gemakkelijk te overheersen grouwe eenheidssoort zonder identiteit of trots. Uitgerekend de Israelie zijn nu (of waren altijd) het volk dat bijna Nazi rassenscheiding toepast waaraan de Afrikaners nog een puntje kunnen zuigen. Of hebben de Afrikaners het van de Joden geleerd ?  Ook in de dagelijkse reclame en propaganda bagger van " Goede Tijden Slechte Tijden " likken de spelers van de diverse rassen elkaar af en copuleren bij het leven alsof het de gewoonste zaak van de wereld is...

 

Op de Van Hogenhoucklaan in Den Haag waar wij na het vertrek uit Indië in 1947 als opgebroken gezin uiteindelijk kwamen te wonen, bleek  het al snel dat er al veel mensen waren neergestreken met de meest uiteenlopende achtergronden. De meesten hadden in die tijd geen cent meer te makken en de statige laan hoorde bij uitstek bij een echte Haagse Kale Kak buurt. Veel geblaat, weinig wol ! Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Het bleken later tot mijn verbazing  veelal de Joodse mensen die het opvallend breed hadden voor die tijd. Met dikke Amerikaanse bakken voor de deur terwijl er nog nauwelijks auto's op onze laan te zien waren. Dan waren er natuurlijk ook nog de oorlogs profiteurs zoals de grindboeren en bunkerbouwers die met hun vette speknekken en cigaren in grote Mercedessen rondtoerden.

 

De melkboer was van de Sierkan en had altijd een boekje waarin de op de pof gekochte melk werd opgescheven die dan met moeite aan het einde van de week moest worden voldaan. Het brood kwam van HUS bij ons aan de overkant en het Regeringsbrood uit die tijd was grauw en armoedig. (Marshall hulp !)  Kantkoek, Puddingstukjes samengesteld uit restanten van bakproducten en giftig gekleurde Huishoudjam met een aardbei voor de illusie waren de enige betaalbare Luxe producten. De aardappelen kwamen van de aardappelboer die met een kar en Fjordenpaardje door de laan kwam. De o zo nodige appel jatte ik van de groenteboer op de hoek door er hard langs te fietsen en zo een appel te snaaien uit de bakken die buiten stonden.  Later deed de groenteboer er een net over en was het voorbij.  Met een handkar was er eens per week een bloemen venter met " Moooie Begoniaaaa " !  Poederdons een oude overmatig gepoederde statige dame op de fiets kwam altijd langs en eiste beleefdheid van alle kinderen die toen al in de gaten hadden dat het arme mens niet helemaal snik was ! 

 

De Oranje feestdagen werden gevierd met koekhappen, hinkelwedstrijden en rolschaatsen bij ons aan de overkant. Alle kinderen waren uitgedost met fel Oranje Crepe Papier en slingers om het Oranje gevoel er maar vooral in te stampen bij de naoorlogse jeugd en niet te associeren met het grauwe verraad van die zelfde Oranjefamilie waar de ouderen mee te maken hadden gehad. Nu doen we het wat geraffineerder door tot in de lengte der dagen de Musical Soldaat van Oranje te prolongeren dat niets anders is dan leugenachtige staats propaganda voor een familie die van geen kant deugt. Eric Hazelhoff Roelfzema de vermeende hoofdrolspeler heeft zelfs bij leven publiekelijk geklaagd over de onwaarheden in de film waarin ik eerlijk gezegd toen best een rol had willen spelen. De jeugd en de Nachkriegskinder mogen zich nu rond de Oranje feestdagen zo lam zuipen dat ze de volgende dag al niet meer weten waarover het ging.

 

Het meest schreinende is dat  we al helemaal niet weten dat de meeste echte verzetsstrijders te weten de Engelandvaarders door de Engelsen verraden zijn en met medeweten van Benno en Wilhelmina bij de diverse droppings direct door de Moffen gevangen zijn genomen en een gruwelijke dood zijn gestorven. Deze dappere mensen wisten toen ook nog niet en zullen nooit weten dat bij de landingen op D-Day duizenden jonge mannen van vaak nauwelijks 18 jaar kansloos de dood zijn ingejaagd en  aan flarden geschoten roemloos zouden sneuvelen als bloedoffer voor Satan. Dat daar zeer veel Polen bijzaten werd in beginsel nauwelijks genoemd. Het bloed gutste letterlijk met de branding het strand op terwijl in de Journaal films en de film D-Day deze beelden laf en angstig werden gemeden in opdracht van " hoger hand ".

 

Boven mijn bedje in het in de winter tot vriezen toe ijskoude zijkamertje hing een foto van een stoere vent in haastig vermaakt SS Uniform met daarnaast een slome dame in een soort satijnen onderjurk. Het bleken later Julia & Benno te zijn... De Koningin der Nederlanden en de Prinsgemaal ! Hij leek wel tevreden maar zij niet helemaal snik net als die eerder genoemde dame op de fiets !

 

Ook op de lagere school waren sommige verschillen al snel pijnlijk duidelijk al had ik er natuurlijk geen flauw benul van wat daar allemaal voor misére en narigheid achter stak. Zo was er een meisje dat altijd in de hoek moest staan omdat haar ouders NSB ers waren geweest... Het arme kind was zich van geen kwaad bewust maar het leed dat haar door de misdadig achterlijke leerkrachten van de Haagse van Nijenrode School is aangedaan, is met geen pen te beschrijven. De Joodse kinderen waren herkenbaar omdat ze altijd zwijgend en angstig in een hoekje van het speelplein bleven gedurende de pauze en werden bespot door de andere kinderen zonder dat de leerkrachten ingrepen. De van Nijenrode School in die tijd werd geleid door een zekere van Ringelenstein een foute rare flikker met losse handjes van de zelfde kwalijke soort zoals ik heb beschreven in mijn Vrije School relaas...

 

Een van mijn eerste buurvriendjes was Robby Cormill een wat later bleek een Jodenjongetje uit een zijstraat van de van Hogenhoucklaan. De familie Cormill was in mijn ogen ook rijk. Dat kon je o.a. dus zien aan de auto die Pa Cormill reed. Een lichtblauwe Le Soto in een tijd dat zelfs de Tandarst bij ons in de laan het nog met een Volkswagentje moest doen van net na de oorlog. Bij de familie Cormill heerste een speciale sfeer en in de keuken stond een grote Amerikaanse ijskast van het merk Frigidaire zoals ik nog nooit had gezien. Uit die ijskast kwam altijd wel iets lekkers te smikkelen zoals koude gebraden kippenpootjes en IJs. Zaken die bij ons met goed geluk alleen met de Kerst op tafel kwamen. Pa Cormill was een druk dikkig baasje die in dameslingerie handelde en waarbij vooral de kousen gretig aftrek vonden. Goede handel dus !  Later bleken veel Joodse vriendjes een Pa te hebben die iets in de handel deed. Bont, dassen, vodden, huizen, augurken etc.

 

Zo was er ook de Vodden Jood Lou Lap in de Boekhorststraat waar ik na eindeloos gezeur mijn moeder kon overhalen om daar voor mij mijn eerste echte Blue Jeans te kopen van het merk Lee of Levi. Eentje die echt verkleurde al na de eerste keer wassen en niet zo een nepper van C&A die altijd de verkeerde kleur blauw had en hield. Ook na vertwijfeld eindeloos wassen in onze eerste MIELE wasmachine die mijn moeder de eerste keer met het verkeerde wasmiddel vulde waarna de zeepbellen tot aan het plafond in de keuken stonden. Ook handelde deze Lou in Amerikaanse Legerdump spullen waaronder veldtelefoons maarmee ik  met alle vriendjes in de buurt geheime telefoonleidingen aanlegden  over de daken die jarenlang zijn blijven liggen. We kletsten dan in de avonden in bed heel wat af of sloten de lijn aan op populaire muziekstations zoals Radio Luxenburg etc. In de Puchtijd verkocht hij Duitse Paraparkers die met een oude vossen kraag van de een of andere tante tot een stoere bromfietsjas werd omgetoverd.

 

 Ma Cormill was een prachtige mevrouw met zwart haar en groene ogen. Een facinerende verschijning en al mijn Joodse vriendinnetjes moesten later allemaal een beetje op Mevrouw Cormill lijken. Het mooie zusje Judith maakte het plaatje compleet en ik ging er maar al te graag spelen. Zo speelden wij in de achtertuin waar in het voorjaar altijd een grote blokhut werd gebouwd ter ere van het Loofhuttenfeest en mocht alleen ik op vrijdag het licht en de kaarsen aansteken. Het hoe en waarom daar had ik wederom geen flauw benul van maar het gaf mij het prettige gevoel dat ik er als vriendje een beetje bij hoorde.

 

In die tijd was het bij ons thuis een karige boel. Ons huis stond vol met een samenraapsel aan spullen uit Indië en weggevertjes van de familie en ook mijn speelgoed was van dien aard. Op een dag kom ik iets tegen dat op een ridderhelm lijkt en vind ik een stevige stok waarmeee ik een zwaard kan maken. Uitgedost met mijn helm en zwaard ga ik weer naar Robby om trots mijn nieuwe spullen te laten zien. Ik moet wat lawaaierig zijn geweest aan de deur om indruk te maken en het gebeuren dat volgde staat nog in mijn ziel gegrift. Op het moment dat Robby en Judith de deur openen hoor ik achter hen een luide gil van het dienstmeisje, worden de kinderen naar binnen gesleurd en wordt de deur met een luiden knal in mijn gezicht dicht gesmeten. Totaal van slag en ontdaan kom ik thuis om mijn moeder huilend verslag te doen van het voorval.

 

De helm bleek een oude Moffenhelm en de familie Cormill bleek een familie die nauwelijks de Duitse concentratie kampen had overleefd. Zo werd mij later verteld.

 

Ik heb in mijn kinderjaren en ook later nog vaak gezocht naar Joodse vriendjes en vooral vriendinnetjes. Bij de meesten was ik welkom maar bij sommigen werd ik wantrouwend bekeken omdat ik met mijn blonde hoofd vooral in de zomer er volgens sommmigen wel erg Arisch uitzag. Zeker toen ik na lang zeuren mocht leren paardrijden op mijn achtste jaar en ik in de rijbroek en laarzen van mijn moeder over de laan fietste om maar vooral te laten zien hoe stoer ik was hoorde ik wel eens iets mompelen over Hitler Jugend enzo...  Zo was er bij ons in de buurt een bleke Joodse tweeling waarbij ik niet langs hun huis mocht lopen. Hun moeder was een freule en kamerdame bij het Koninklijk huis en had ook al eens denigrerende opmerkingen gemaakt.  Voor mij al heel snel een uitdaging om het toch maar eens te proberen en wat vaker langs te lopen met als gevolg dat de tweeling heeft geprobeerd om mij een pak slaag te geven. Nu was ik slaag gewend en wel met de mattenklopper als mijn moeder weer eens een bui had... De tweeling heeft het geweten... De bloedneuzen waren niet te stelpen en ik hoor de hysterische moeder nog bij ons aan de deur mijn moeder en mij voor Moffen uitmaken...  Op dat moment begreep ik dat er meerdere soorten Joden waren waarvan er sommigen nog mijn vrienden zijn maar velen ook niet !

 

Op de van Hogenhoucklaan van het naoorlogse Den Haag wist iedereen wie fout was geweest in de oorlog en wie Joden waren die het volgens sommigen  toch echt aan zich zelf te danken hadden. Ook sprak een moeder van een schoolvriendje over een zekere Meneer Hitler die toch wel erg slecht behandeld was door de Joden. Toen al stof genoeg om over na te denken en tot op de dag van vandaag zijn de controversen zo groot en de verhalen over de Holocaust en Israël  zo tegenstrijdig dat je er niet en mogelijk nooit meer uit komt. Zelfs het Dagboek van Anne Frank is met Ballpen geschreven, een uitvinding van na de oorlog en de Holocaust als verdienmodel en eeuwige melkkoe is toch zo langzamerhand te stuitend voor woorden.  Ook de misdaden van de Israelie ten opzichte van het Palesteinse volk is op geen enkele manier te rechtvaardigen.

 

Al zal Hanneke Groenteman en haar Zio Nazie achterban wel weer hysterisch krijsen dat het allemaal Anti Semitisme is. En dan hebben we natuurlijk ook nog Frits Wester die op zijn retour bij alles loopt te roepen dat het zowel racisme, fascisme of wat voor isme dan ook is als iemand een duidelijke mening heeft over de huidige stand van zaken in Nederland. Dit terwijl Frits er zo langzamerhand  uitziet als een gefrustreerde Chinees die constant in de lorem is dan wel zich verslikt heeft in zijn Loempia...  Sambal bij Flits ?!

 

Nee ! Ik stem nog steeds geen PVV en ook geen Forem voor Democratie...

 

Naast de Joden waren er de Katholieken en de Protestanten zoals vooral op de zondagen duidelijk werd als ik als ware Heiden en Zonaanbidder lekker met de hond ging wandelen en de gelovigen naar de Protestanse kerk sjokten en de Katholieken naar de kerk een stuk verderop. Op zondag werd je in mijn jeugd nog uit je bed gejaagd door het oorverdovende en helse kabaal van het gebeier van de beide kerken die er een wedstrijd van maakten van wie er de meeste teringherrie kon maken. Bij ons in de laan diende de Kerkmuur voor mij alleen maar om tegen te tennissen en omdat je niet kerkelijk was, werd je dan onder luid gefoeter door de Koster weggejaagd ! Jaja over tollerantie gesproken !

 

De eerste Moskee werd in 1955 gebouwd in Den Haag bij ons in het Benoordenhout en wel op de Oostduinlaan. Van die Moskee heeft nooit iemand last gehad. Geen herrie op zondag en geen dreigende minaretten en dat soort intimiderende zaken. Ook de mensen waren keurig en hoofdzakelijk diplomaten en dat waren altijd keurige mensen volgens mijn moeder. Behalve die ene keer toen het op mijn hondenspeelveldje in het achterligggende park plotseling zwart zag van gesluierde vrouwen en mannen met baarden die een soort barbecue feest aan het vieren waren. Ze zagen me aan komen met mijn hond en maakten al van ver af dreigende gebaren en of ik maar op wilde rotten met dat onreine beest. Mooi niet en voor dat ik het wist gooide ik de tennis bal zo ver weg dat die bal midden in de groep mensen verdween. En mijn hond er achteraan... De paniek was kompleet met gillende vrouwen, vloekend mannen en vuurmanden met hete kolen die alle kanten uitvlogen. Ik ben toen maar snel doorgelopen en begreep dat ik dat beter niet nog een keer moest flikken... Nu zou ik het er niet levend vanaf gebracht hebben vrees ik...

 

Uitgerekend tegenover de Protestantse kerk bij ons op de laan woonde een jong Katholiek gezin waarvan de vrouw naar ik mij kan herinneren constant zwanger was. Het arme mens was nog maar nauwelijks bekomen van de ene geboorte of de andere stond al weer op stapel. Als ze aan de voordeur stond met alweer een dikke buik dan krioelde het op de achtergrond van de snottebellen die om het hardst om aandacht vroegen en aan haar jurk hingen  waardoor het arme mens zich nauwelijks staande kon houden op haar inmiddels verkromde en verzwakte benen. En die echtgenoot maar trots rondfietsen als een geile haan met zijn p#k konstant in de aanslag die er blijkbaar nooit genoeg van kreeg en zich duidelijk een hele kerel voelde. Dit alles natuurlijk met de enthousiaste goedkeuring van meneeer Pastoor van de Paschalis kerk verderop die overal aanbelde bij Katholieke gezinnen die er een meer menselijke en moderne visie op na hielden ten aanzien van het kinderaantal. Bij die talrijke kinderen was er altijd wel eentje homo-sexueel maar die ging dan steevast naar het seminair en zou priester worden. Ook weer opgelost ! Bij onze direkte buren kwam zelfs eens in de zoveel tijd een soort Sinterklaas in een grote Opel Kaptein met chauffeur maar dan in een paars gewaad. Ik heb die buren letterlijk op hun knieën gezien en de hand kussen van deze charlatan... Maar ja die kwamen dan ook uit Brabant waar de ziekelijke terreur van Satan in die tijd nog een graadje erger heerste.

 

Een van mijn beste buurvriendjes was ook Katholiek en zelfs Koorknaap die altijd als laatste de kerk uitkwam. Dat hij er altijd bleek en ontdaan uitzag, daarvan wisten wij de oorzaak toen nog niet. Bij hem thuis heerste altijd een voorname en gedragen sfeer en struikelde je letterlijk over de Mariabeelden en Kruysifixsen die weliswaar in de loop der tijd naar de kelder verhuisden maar in mijn jeugd nog de sfeer bepaalden. De in onze ogen oude vader was voor de oorlog diplomaat in Zuid Afrika en waarvan de familie ooit puisant rijk was geweest in het Duitsland van voor de oorlog. Iets met broodovens en de staalindustrie ! Nu waren ze ook gewoon arm net als wij met alleen de goede herinneringen uit betere tijden. De stijlvolle kostuums van de oude heer werden gekeerd omdat er geen geld was voor nieuwe en mijn vrienje kreeg mijn oude blazers om op te dragen. Het flesje wijn op zondag bij de lunch na de kerkgang was meestal van abominabele kwalteit waarvan ik ook nog eens mocht genieten. Maar wel geschonken in kristallen glazen en een zilveren lekbakje voor de fles. Ook waren er dikke fotoboeken uit betere tijden met foto's van grote huizen en grote auto's van Daimler en Ford. Ik was dan ook stomverbaasd toen ik plotseling foto's tegenkwam van vrolijke jonge heren in Duitse uniformen met vrolijke grote petten die gezellig thee zaten te drinken in de achtertuin in stoelen die er nog steeds stonden. Gewoon gezellige vrienden of misschien wel familie. Wie zal het zeggen maar na mijn ontdekking heb ik de boeken nooit meer gezien. Misschien zijn zij wel arm geworden nadat hun eigendommen waren geconfisceerd door de Nazis en zij geen Nazi waren. Ik geef ze nog steeds graag het voordeel van de twijfel want ze hebben hun armoede altijd in stijl gedragen zonder verwijt naar wie dan ook !

 

Een ander goed vriendje was van de lagere school met de naam Ruudje Wiegman. Hij stelde zich voor als Ruutsche en was volgens mijn moeder ordinair want hij zat op voetbal. (?) Van Ruutsche heb ik inderdaad onvervalst plat Haagsch geleerd en was verder een tof gozertje. Moest van zijn grootmoeder viool leren spelen maar daar had Ruutsche helemaal geen zin in en tokkelde al snel populaire deuntjes op de viool die bij het overlijden van grootmama definitief onder het bed verdween. Met hem heb ik heel wat B films gezien in Thalia en Roxy in de binnenstad van Den Haag en mocht van hem geen korte broek aan want dan kwamen we de Bioscoop niet in als wij bij voorkeur naar films gingen van boven de 14 jaar. Steevast kaartje nekkramp gekocht en na de pauze lekker stalles gaan zitten. Naast Rio Bravo en veel bagger van John Wayne ook Laurance of Arabia met hem gezien. Na de laatste film weer naar buiten gekomen begon hij dan omslachtig zijn schoenen uit te kloppen want die zaten volgens hem nog vol zand. Ook de uitspraak: Bij de HEMA ruik je op de onderbroeken afdeling WORS is van Ruud. Want humor had hij en ik heb heel wat met hem afgelachen en worst ruik je nog steeds op de onderbroeken afdeling bij de HEMA.       

 

Zijn moeder was dus die mevrouw die jaren na de oorlog nog fan was van Hitler en openlijk op de Joden afgaf. Ook op de familie Danckelmann de buren in de van Neckstraat waarvan Pa Wethouder was die samen met Zwolsman Scheveningen naar de kl#ten heeft geholpen, werd niet gespaard. Toen ze eindelijk doorkreeg wie en wat Hitler was, heeft ze haar houding bijgesteld en toen ik haar jaren later tegenkwam en per ongeluk / express met mijn hakken klikte had je haar gezicht moeten zien...

 

Omdat ik thuis eindeloos opmerkingen moest verwerken over mijn uiterlijk en of mijn neus nu wel Germaans genoeg was of misschien wel Joods en of ik wel mannelijk genoeg was, leerde ik al vroeg hoe ik mijn moeder op de kast kon jagen. Mijn eerste vriendinnetjes en ook later waren dan ook vaak Joods of Indisch of een goddelijke combinatie daarvan. En het liefst zo veel mogelijk want ik moest natuurlijk ook laten zien dat ik een man was. In mijn tijd moest je een boerenhondekop hebben om niet voor homo te worden uitgescholden... Zo als ik al eerder aangaf  werd ik door sommige ouders met een zekere terughoudenheid behandeld. De Indische mensen waren vermoedelijk onder de indruk, of niet natuurlijk, dat mijn vader (s)  hoge bestuursambtenaren waren geweest in Indië en wat de Joodse mensen echt dachten dat weet ik niet zo zeker. Later hield ik mij meestal op de vlakte en kon je het maar beter helemaal nergens over hebben want voor dat je het wist kwam je uit het verkeerde kamp. Toen ik na een succesvolle periode van twintig jaar in de Reclame weer moest gaan solliciteren voor een baan en ik vermelde dat ik in Makassar was geboren, kreeg ik niet eens antwoord op mijn brieven.  Het klonk wel erg buitenlands en lag vermoedelijk in Turkije of zo. Later toen ik Den Haag invulde kon ik zo weer aan de bak. Ook heb ik een meisje Westerman gekend en heb de roemruchte Kapitein zelf nog eens de hand geschud toen ik zijn dochter voor een feestje kwam halen. Maar toen dat bekend werd begon iedereen weer te steigeren. Ook daarvan snapte ik natuurlijk weer niets en vond Pa Westerman een indrukwekkende en joviale kerel. 

 

Als ik toen al had geweten dat mijn biologische vader Karel Anton Lion Cachet als Resident van Makassar / De Grote Oost degene was die gedurende de Politionele Acties in Voormalig Nederlands Indië deze Kapitein op zijn dak had gekregen om de Ploppers van Sukarno uit te roeien, dan had ik de Kapitein misschien gevraagd om mijn vader op te sporen en hem tot verantwoording te roepen aangaande het feit dat hij mijn vader was.  

 

Te vaak kwellen mij dit soort gedachten nog en  ik vraag mij regelmatig af of dat ooit zal ophouden. Het beheerst mijn denken nog tot op de dag van vandaag.  Ook daarom ben ik nog te vaak rancuneus in mijn uitingen en kan ongenuanceerd te keer gaan tegen van alles en nog wat waarmee ik op zijn zachtst gezegd geen vrienden maak. In het Journaal filmpje van de Conferentie van Malino zie je notabene mijn biologische en niet biologische vader naast elkaar driftig bezig als mede organisatoren van deze charade waarin de nieuwe koloniale verhoudingen besproken moesten worden. (?)  Gezien de datering moet hij mijn moeder al besprongen hebben...

 

Nog niet zo lang geleden leerde ik tot mijn grote schrik van mijn neef dat mijn allerliefste tante secretaresse was geweest van een zekere Mussert en dat de vader van mijn zwager na de oorlog naar Duitsland was gevlucht omdat hij zwaar NSBer zou zijn geweest... 

 

Paul Verhoeven maakte voor mij voor eens en voor altijd duidelijk dat zwart wit in de oorlogsjaren nauwelijks had bestaan en dat iedereen in Nederland tenmiste grijs is geweest. De meeste verzetstrijders zijn in deze kontekst ook van na 1945 en de mensen die je het minst hoorde klagen hadden meestal het ergste meegemaakt.

 

Een van mijn andere goede buurvriendjes is getrouwd met een Joods meisje van Katholieke huize waarbij het huwelijk werd ingezegend door een dominee én een pastoor. Dit omdat mijn goede vriend Protestant was met als grootvader Generaal Snijders die weer van Joodse huize kwam. Aleen de Rabbijn ontbrak dus nog. Tikkeltje overdreven allemaal maar na de Zesdaagse Oorlog droegen veel Joodse meisjes opeens weer een Davidsterretje aan hun armbandjes en halskettinkjes. Maar ook opvallend was toen al dat veel van huis uit Joodse mensen fantiek een ander geloof hadden gekozen om maar vooral niet als Jood te worden aangezien. Tot in het Vaticaan toe !

 

Al relatief jong begon ik te begrijpen dat religie de bron is van alle kwaad. Er is bijna geen misdaad op aarde die niet door religie is geinspireerd. De Joden die geen Joden zijn maar Ashkenazi Khazaren noemen zich het uitverkoren volk. De Katholieken die het Christendom hebben uitgevonden hebben de leer zo Satanisch gemaakt dat iedereen een zondaar is en zwaar moet lijden hetgeen ook de bedoeling is. Kijk naar de Katholieke kinderverkrachters in de hoogste rangen van de kerk o.a. als gevolg van het satanische celibaat dat lijnrecht tegen de menselijke natuur indruist. De Moslims zijn volkomen losgeslagen. Althans dat wil men de argelozen en achterlijke burgers doen geloven. We vergeten gemakshalve dat de Moslimlanden tot op de dag van vandaag worden onderdrukt en leeggezogen dan wel vernietigd door monsterachtige oorlogen waaraan de rijke olielanden mede door de hulp van de Zio Nazi USA en wijzelf medeplichtig zijn. Het zijn de Zio Nazi Khazaren en de Katholieken die de zelfde Satan dienen vermomd en verborgen in talloze geheime genootschappen tot en met de Bilderbergers toe die de mensen tegen elkaar opzetten en dan terroristen noemen. De Protestanten zouden een club van lachwekkende idioten zijn als ze niet zo gevaarlijk waren. Eigenlijk de meest schijnheiligen van  de hele religieuse smeerlapperij ! Het is zonder twijfel dat bijna alle religieuse en niet religieuse hooggpaatsten in de maatschappij Joden zijn of cripto Joden die gemakshalve een andere religie hebben aangenomen uit politieke cq opportunistische overweging. Ook mijn eigen oud oom Frans Lion Cachet was de stichter van een belangrijke Protestantse stroming in Zuid Afrika en we weten allemaal wat die Protestanten daar hebben aangericht...

 

Naast een hond die ik op mijn achtste jaar kreeg en die ik tot mijn achtiende jaar heb gehad, kwamen er ook duiven en later paarden. De dieren in het algemeen hebben mij altijd geholpen om zware tijden door te komen en zeker in mijn jeugd. Met de hond kon ik van tafel vluchten als er weer eens hysterische ruzies dreigden te ontstaan tussen mijn moeder en de psychopaat waarmee ze was getrouwd. De Duiven moesten gekocht worden in de binnenstad van Den Haag en ook het voer kwam daar vandaan. De eerste keer word je natuurlijk genept en koop je een duif die niet verder komt dan het balcon. Later werd je handiger en kon je met een potente doffer duiven lokken van jongetjes uit andere straten. Voor het duivenvoer moest je dus naar de binnenstad en wel naar de rosse buurt. Toen ik begreep wat dat betekende maakte het de fietstochtjes alleen maar spannender. Ook die bewuste keer als ik op de fiets van mijn moeder zwaar trappend vanwege de kapotte versnelling en een zak vol korrels even langs de dames fiets. Dat heb ik geweten want als ik voor de derde keer mijn rondje doe komt er plotseling een schaars geklede dame uit haar kamertje geschoten en begint mij luid vloekend met een klerenhangertje te bewerken. Ik schrik mij natuurlijk lam en probeer weg te komen maar door de defecte versnelling kom ik niet weg... Nee, erger nog ! Mijn voet glipt van de trapper, de zak korrels valt en scheurt en ik maak een smakker en lig zo languit op straat met fiets en al tussen de duivenkorrels. Hilariteit alom en de duiven hebben die week oud brood gegeten want mijn zuur verdiende knaak lag op straat en meer zat er die week niet in.

 

We schrijven inmiddels 1962 en ik mag stellen dat ik op mijn zestiende jaar ondanks alle waanzin die ik in mijn vroege jeugd had meegemaakt er redelijk normaal vanaf ben gekomen. Ik moet de ouders van mijn vriendjes eigenlijk ziels dankbaar zijn dat ik er zo vaak mocht komen eten en spelen en mocht meekijken hoe het eigenlijk moest in het normale leven waarvan ze bij mij thuis nog nooit hadden gehoord.

 

De psychopaat waarmee mijn moeder al die jaren  getrouwd is geweest en mijn gestoorde halfzus zijn gelukkig het huis uit. Ook wordt onze bovenste verdieping niet meer verhuurd en daar ik nu de baas in huis ben heb ik de etage in zijn geheel geconfisceerd en ingericht met de legerspullen die al die tijd in de kelder hadden gestaan en de installatie van de eerder genoemde Amerikaanse veldtelefoon. Nog steeds geen cent te makken maar wel voldoende geld bij elkaar geritseld voor een gramofoon voor het grijsdraaien van de Beatles en de Rolling Stones platen waarmee ik mijn moeder knettergek maakte als ze het al niet was. Van het geld dat ik had verdiend met vakantiewerk, auto's wassen en lege flessen had ik inmiddels een derde hands Puch gekocht. De must have van die tijd voor de jeugd van Wassenaar, Marlot en het Benoorde Hout van Den Haag. Dat ding van mij was niet te vergelijken met de Puchs van de rijke jongetjes maar zag er aan de buitenkant super gaaf uit. Zelf gespoten in donker Engels Racing Green met verchroomd kopampje en een nummer plaatje van het Principauté  de Monaco dat ik ergens had opgeduikeld maar perfect paste op het hoog afgezaagde achter spatbordje. Op deze manier  voldeed ik op mijn eigen wijze aan de strenge code waaraan een Puch van rijkeluis kinderen moest voldoen. Ik had het imago van de Lonely Rider daar ik niet af wilde gaan als er geraced moest worden en te duidelijk zou worden dat mijn Puch totaal versleten was en nauwelijks 45 km haalde met veel rook, stank en lawaai.

 

De snelste Puch van de buurt was van Karel Vervloet van de van Alkemadelaan. Helemaal geen rijkeluis jongen maar die jongen kon sleutelen ! Het ding liep over de 80 km per uur en was uitgerust met een Dellorto Carburateur met verstelbare sproeier, uitgeboorde cylinder kop en een uitlaatje (potje) van demping ontdaan met dikke pijpjes en een luchtfiter waar ook aan gerommeld was. Ook iets met de tandwielen etc. Het ding trok zo hard op dat hij met betonijzer het frame moest versterken daar het geheel anders volkomen krom zou trekken. Het oorspronkelijke model was eigenlijk bedoeld als lichte meidenbrommer maar om een of andere reden immens populair bij de Haagse jeugd van die tijd. De rillingen liepen over je rug als Karel voorbijkwam. Beep Beep als een Road Runner over het fietspad van de van Alemadelaan met de Politie achte hem aan die hem tot frustratie onmogelijk kon bijhouden op hun slome Berini ! Daarbij was het stuur van Karel zo hoog dat je er niet aan moest denken wat er zou kunnen gebeuren bij een ongeluk. Maar ook de stuurstang was versterkt en Karel is naar mijn beste weten nooit onderuit gegaan.

 

Waar in die tijd vooral rekening mee werd gehouden door alle Puch Jongetjes was de Puch Gang van Han Blauw. Dirk Sauer en Eric van der Wijde ! Een potig drietal waarvan je al slaag kon verwachten als je naar ze keek. Ze hadden de Corma Brother al in elkaar geramd om niets en de patattent verbouwd waarmee de jongens met hun vader een goedlopende zaak runden. Patatje Corma & Colaatje was op zondagmiddag vaste prik voor ons soort gasten in die tijd ! Daarna naar de Bowling op Scheveningen waar het op zondag zwart was van de Puchs met idioot hoge sturen. Later gingen we dansen in de Pam Pam, Josephs Place en de Beat Club van Fluwelen Jan die verrasend goed Elvis Presley na deed. De Puchgang was het typische tuig van goede huize dat ook de IJsbaan de WW op de van Hogenhoucklaan onveilig maakte. Daar ik ook constant fanatiek aan het IJshocky spelen was, kwam ik hem vaak tegen maar ging hem liever uit de weg. Voor dat je het wist lag je in het hek met een blauw oog en een ijshocky stick in je nek.  Toen Hannetje toch een keer op zijn lazer kreeg van de zoon van de uitbater die zijn terreur zat was, is ook deze het ziekenhuis ingeslagen na een geweldadige wraakaktie van het beruchte drietal.

 

Wel volgden alle zichzelf respecterende  Puch Boys de zelfde dress code om er een beetje bij te horen. Te weten: Parka met Vos in de winter en in de zomer Raglan licht beige regenjas. Bruine Suede sluipers (waarvan er één altijd vet werd als je voetversnelling op je Puch had) van het merk Clarks. Witte sokken. Livi, Lee of Wrangler Blue Jeans. Film helden: Paul Newman, Steve Mc Queen en Charles Bronson. Max Hasfeld van de Coverband The Claks had als jongen geen geld voor echte Clarks en heeft zijn frustratie daarover leuk gebruikt om zijn band dus The Clarks te noemen. Hij is altijd wel een beetje nep gebleven.

 

Han Blauw is later een wat meer redelijke vent geworden als er maar geen drank of coke in zat. In mijn reclame tijd kwam ik hem nog vaker tegen als een hele goede illustrator en superleuk als hij de Daltons natekende met eigen verhalen. Ook is hij figurant geweest in de film Soldaat van Oranje en zie je hem in een kort beeld vastberaden over het water turen als lid van een verzetsgroep. Daarbij was hij amateur parachute springer maar ook hij loog dat hij commando was geweest in plaats van te vertellen dat hij S5 was afgekeurd.

 

Maar Karma is een Bitch en hij in een dronken bui de verkeerden tegenkomt in een kroeg in Amsterdam. Ze slaan hem met barkrukken totaal verrot waarbij Han aan een kant volkomen verlamd raakt. Jaren later kwam ik hem nog vaak tegen in de Supermarkt van Hoogvliet waar hij dapper worstelde met plastic tasjes en weerbarstige boodschappen die er maar niet in wilden. Hij noemde mij de Marinier en toen ik een keer in de rij stond tussen de huisvrouwen bij de pin automaat van de ABN/Amro riep hij van een afstand zwaar op zijn stok leunend: Marinier ! Dat doe je verkeerd... Daar moet je dynamiet voor gebruiken ! Moet jij toch weten. Het lachsalvo was niet van de lucht en ik had respect voor zijn humor gezien de verschrikkelijke toestand waarin hij verkeerde. Van Plofkraken hadden we toen nog niet gehoord...

 

Eric van der Weide is voordat hij in de Here ging nog lang een vervelende jongen gebleven en sloeg regelmatig Jerney Kaagman de Haagse zangeres waarmee hij een verhouding had van de trap. Sauer verkocht op een gegeven moment Wafels in Amsterdam en is naar zeggen vervolgens geemigreerd naar Canada waar hij waarschijn ook wafels verkocht want echte slimme jongens waren het niet.

 

Of ik nu wel of geen slimme jongen was, daar ben ik nog steeds niet achter. De lagere school, de MULO en de Vrije School waar ik inmiddels van af gestuurd was maakte het voor mijn " opvoeders " niet gemakkelijk. Van opvoeding was echter nauwelijks sprake maar je moet toch wat en zo werd out of the blue besloten dat de Land & Tuinbouwschool in Boskoop uitkomst moest bieden. Ik was nog op vakantie in Frankrijk met Vrije School vriendjes toen ik na drie weken werd teruggeroepen met de mededeling dat ik mij in Boskoop moest laten inschrijven. De vakantie zou zeven weken duren dus ik baalde als geen ander en in het bijzonder toen bleek dat iedereen nog op vakantie was en de ook de school in Boskoop nog was gesloten. Typisch een aktie van mijn niet biologische vader waarvan ik toen al het idee had dat ook deze man niet helemaal spoorde. Mijn Boskoop ervaring is verre van spectaculair maar heb ik toch ondanks die snerpend koude winter als hartverwamend ervaren. Ik zou eerst een half jaar stage lopen bij een boomkweker en zou onderdak krijgen in een kosthuis. Hoewel ik de eerste dag heb gezworen dat dit het niet zou worden, heb ik na de eerste cultuurshock mijn ervaring in Boskoop als uiterst leerzaam en positief ervaren. Mijn kosthuis familie bestond uit een zwaar katholiek gepensioneerd bakkers echtpaar en een ongetrouwde zus. Een soort Tante Sidonia die ik mij als tante Toos kan herinneren. Aanvankelijk zou ik de kamer van Tante Toos betrekken... Een werkelijk kraakhelder vertrek vol Maria beelden en een enorme Krusifix boven het bed. Om Tante Toos, de Here en mijzelf geen geweld aan te doen heb ik voor het alternatief, de zolder gekozen.

 

Stervens koud die zolder maar dat was ik gewend en met een dik pak dekens en een warme kruik van... Tante Toos goed uit te houden. Als dank voor mijn zogenaamde grootmoedige houding heeft Tante Toos voor mij een enorme wollen sjaal gebreid die goed van pas kwam in die snerpend koude winter.

 

Een ongekende ervaring was de ongekende warmte en liefde die deze mensen uitstraalden. Altijd echte belangstelling en zorgzaamdheid. Dingen die ik van mijn moeder en laat staan van mijn vader (s) voorheen nooit heb mogen ervaren en nooit zou ervaren. Om zeven uur begon de ketel te fluiten en altijd iemand die je goede morgen wenste. Zonder het geklaag van mijn moeder, haar giftige ochtendhumeur en dodelijk katers die bij voorbaat je dag zouden verpesten. Lekker ontbijt met eigen gebakken brood en spuculaas. In de avond een echte gedekte tafel met een pan dampende aardappelen, draadjesvlees en vette jus... Zelfs het bidden voor het eten en het dankzeggen erna kregen voor mij een echte betekenis. Na het eten werd altijd nog even naar het zwart / wit Teeveetje gekeken waarna ik altijd tevreden en moe mijn bed intuimelde. Een keer heb ik in het zwaar katholieke huis hardgrondig gevloekt en dat was toen President Kennedy was vermoord...

 

Ook op de tuin van Siem van Klaveren, mijn stage adres alleen maar ongelofelijk aardige mensen met veel koffie en gebak en ook nog een leuk vrindinnetje die er ook stage liep. Ik ben ook nog een keer door de voorman uit het water gered toen ik met bakfiets en al door het ijs was gezakt.

 

Mijn toelatingsexamen heb ik gesaboteerd en met tranen heb ik afscheid genomen en als een haas terug naar Den Haag.

 

Ik kreeg nog één kans en mocht naar de Hotelschool van Bad Reichenhall in Zuid Duitsland. Beieren om precies te zijn. Nu is het de Steigenberger Acedemie maar toen nog eine Statlich Anerkannte Privat Schule waar voor leerlingen zoals ik het door de vingers werd gezien dat die bij lange na niet de gewenste vooropleiding hadden. Een Rotary Club Lid / Ex leerling en Hotelondernemer in Noordwijk en bekende van mijn niet biologische vader heeft toen een beetje geholpen.

 

Het Hotelvak leek mij wel wat en de school zelf was een verademing na mijn heilloze zwerftocht langs allerhande onderwijsinstellingen waar ik nauwelijks of niets had gepresteerd. De locatie was schitterend en gelegen midden in het Duitse Wintersport en Alpengebied op steenworp afstand van Hitlers Adelaarsnest. En zoals ik in Den Haag in de winter elke vrije minuut ging schaatsen, ging ik nu skiën op de oude houten sky's van mijn moeder die er vroeger erg goed in was. Ik merkte ondanks de Duitse taal hoe gemakkelijk ik leerde zonder de terreur van thuis etc. De internationale sfeer en de vrienden die ik maakte doen mij die tijd als uiterst plezierig herinneren. Natuurlijk waren er ook kanttekeningen die tot nadenken stemden. Zo was er een leeraar die konstant verhalen vertelde in de sfeer van: Damals haben wir gegen die Russen gekämft am Ostfront... Sie meine Damen und Herren ! Sie haben nichts mitgemacht. Ihr Seit nur verwöhnte swächlinge. Ihr seit nur:

                                      

             NACHKRIEGS KINDER !

 

En zo was het hoge woord er uit ! Toen ik er wat van zei kreeg ik nog eens de wind van voren en hoorde voor het eerst dat Benno & Juul al in de meidagen van 1940 in Londen in het zonnetje liepen te flaneren toen de Mariniers nog op de Maasbruggen sneuvelden en de Grebbelinie met losse flodders moest worden verdedigd. Daarbij liep hij voor de klas te paraderen en brulde naar mij voor dat hij mij de klas uitjoeg: Und damals stand das Wasser so hogh hetgeen hij aangaf met een onvervalste Hitlergroet ! En of ik ook maar mijn muil wilde houden en mij vooral doodschamen. Ook kon ik de groeten doen aan onze Königliche Feiglingen. Ga er maar aanstaan als pikkie van nauwelijk 18 jaar in het hol van de Leeuw !

 

In onze stamkroeg Swaben Bräu werd een stamtafel gereserveerd voor de zogenaamde Alte Krieger. Dat waren oorlogsveteranen die duidelijk herkenbaar waren om dat ze een arm of een been misten of beiden en in rolstoelen zaten of op krukken liepen. Als wij dan als scholieren binnen kwamen en we waren iets te luidruchtg naar de smaak van de heren dan was het steevast:  Juden Raus !

 

Ook viel het op dat er opvalend veel nieuwbouw was in Bad Reichehall niet wetende dat het stadje praktisch met de grond gelijkgemaakt is toen de oorlog al was verloren. Toen ik een keer diep in gedachten over het Kerkhof wandelde en pijnzend de teksten op de vele grafstenen las met namen van gesneuvelde leeftijdgenoten en vaak met fotootjes, hoorde ik plotseling een stem van een wat later bleek treurige weduwe die ook nog haar zonen verloren had. Zij observeerde mij aandachtig en zei: Hättest du damals gelebt. Du hättest eine schöne Zeit gehabt. Du bist ein richtiger Germaner...

 

Van af dat moment had ik het idee dat dit misschien toch niet zo slecht was. Het maakte mij in ieder geval  populair bij de Duitse dames en ook meerdere meisjes van school met adelijke achtergrond dan wel van gefortuneerde huize wilde wel gezien worden met een Richtiger Germaner.  Schaamteloos heb ik de diverse uitnodigingen geaccepteerd en ben te gast geweest op onverstelbare locaties met het idee dat ik een gewild product was en schaars nog zo kort na die verschikkelijke oorlog waarin vele, vele ook goede jongens zijn gesneuveld voor de Zio Nazi Cabal ! Een van die meisjes was de dochter van een Oostenrijkse Groot Industieel. We werden opgehaald in een grote donkergrijze Mercedes met chauffeur met pet en leren handschoenen. Der Caesar gaat het helemaal maken werd er al geroepen door mijn klasgenoten. Het huis in Wenen en het land goed Alt Prerau van de familie hebben een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Ook werd mij een foto getoond van Prins Bernard in gezelschap van de familie en werd mij indringend gevraagd of ik wel of geen voorstander van hem was... Enigszins op mijn hoede heb ik toen maar ja gezegd. Hoe goed of niet zo goed de familie in de oorlog was ? Daar heb ik ook maar geen navraag naar gedaan...

 

Misschien had ik  net zo moeten zijn als de Roy van Zuydewijn en moeten aanschuiven bij het grote geld. Maar dan was ik misschien ook door de grootste opportunist uit de Nederlandse geschiedenis  de Nazi Benno zur Lippe achterna gezeten etc.

 

Om dat ik moest werken voor mijn zakgeldje ( daar mijn vader zakgeld een luxe vond die ik niet nodig had op een school vol miljonairs kinderen ?)  kwam ik ook op andersoortige locaties. Zo ook kwam ik in Passau  aan de Donau terecht  voor een weekend Kaffee & Kuchen slepen op een enorm teras van een uitbating tot dat je er bij neerviel. Passau is volledig door de Nazi's  leeggehaald en waarbij de Joodse bewoners bijna allemaal zijn vermoord. Daar stond je dan met je Germaanse hoofd tussen die overgebleven Joodse mensen die geduldig en zonder verwijt vertelden wat er allemaal gebeurd was. Maar ook werden wij als scholieren ingezet bij grote partijen van Duitse en Oostenrijkse Industriëlen van voor, gedurende en na de oorlog. Zo ook op het Slosz Klesheim bij Salzburg. Een partij kan ik mij als de absolute top herinneren. Princessen en miljonairs werden in een constante stroom aangevoerd door glimmmende Rolls Royces en andere limousines van super merken. De gastheer  was Dimitri Pappas een puissant rijke Griekse Zakenman en consul voor Griekenland in Oostenrijk. Er waren prominenten als Prinses Ira von Fürstenberg, Herbert von Karajan en Gunter Sachs von Opel. Zelfs Hitlers voormalig financiële top ambtenaar Hjalmar Schacht kon nu als President van de Oostenrijkse Staatsbank ongestoord een vorkje meeprikken. Jah, jah ! Zo ging dat toen al...

 

Ik heb die avond in mijn nederige hoedanigheid als hotelschool leerling met witte handschoenen en een grote fles Champagne de hele avond de glazen bijgevuld en genoten van al die mooie mensen. Het liefst had ik natuurlijk die fles zelf leeggezopen en was met Ira aan de zwier gegaan maar die had het te druk met von Opel...

In mijn naschoolse stage in Lausanne Zwitserland huurde ik een kamer in een vervallen stadsvila waar ook een Oostenrijkse jongen woonde. We raakten bevriend en ook hij was een typisch Nachkriegs - Kind met een dramatische achtergrond waarbij de mijne in het niet viel. Hij was opgevoed met een pijlloos diepe Jodenhaat en vertelde vol overtuiging van die smerige Joden die in Wenen waar hij vandaan kwam de sfeer bepaalden. Het was verder een reuze aardige kerel en ik vroeg mij verbijsterd af waar die haat nog vandaan kwam. Het werd duidelijk toen hij vertelde over zijn vader die bij de SS had gediend en nog met hart en ziel Nazi was. Hij werd met de regelmaat van de klok zwaar mishandeld door die vader die hem dan met de SS ring om zijn vingers stompte waardoor de afdrukken van die ring tot bloedens toe in zijn lijf werden geramd.

 

Op een onverwacht ogenblik vertelde ik hem dat ik ook Joods bloed had maar geen Jood was. Of toch een beetje ? De ontzetting en de verbijstering die op zijn gezicht verscheen zal ik nooit vergeten. De tranen en de excuses ook niet. En daar wij beiden nog in dienst moesten, hebben wij naief en plechtig beloofd als rechtgeaarde Nachkriegs - Kinder aan geen enkele oorlog meer mee te doen... Hij is zelfs nog een keertje in Nederland geweest en heeft bij mij op de van Hogenhoucklaan gelogeerd.

 

Dat wij ongewild en machteloos medeplichtig zijn en blijven aan alle smerige conflicten in deze wereld en dat er nooit meer iemand zal zijn die geen Nachkriegs - Kind is,  blijft natuurlijk te treurig voor woorden...

 


Einde Verhaal

~*~



 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.