Gegevens:

Categorie:
Vriendschap
Geplaatst:
6 februari 2019, om 10:43 uur
Bekeken:
61 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
16 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dover Beach .7"


Hier had hij niet op gerekend. Dit was niet de bedoeling. Wat moest hij doen? Hij had zo maar wat gezegd. Om ook een duit in het zakje te doen. Meer niet. Gewoon om zijn steentje bij te dragen aan de discussie. Omdat zij het woord tot hèm had gericht. ‘Het is niet zo belangrijk,’ protesteerde hij zwakjes.
‘Komaan, je hebt ons nieuwsgierig gemaakt,’ zei ze vleiend. ‘Vinden jullie ook niet?’ vroeg ze aan de aanwezigen. ‘Jaaa...’ riep iedereen. Hij kon er niet meer onderuit.
‘Het was een klein, onbelangrijk detail eigenlijk,’ sputterde hij tegen. ‘Om daar nou zo de nadruk op te leggen... wat hij daar bij zijn moeder doet met dat sieraad...,’ zei hij bedeesd.
‘Laat eens zien, doe het eens voor wat de film-Hamlet bij zijn moeder doet. Bij mij! Het moet iets zijn wat wij allemaal niet hebben gezien. De hectische filmscènes wisselen zich ook in zo’n moordend tempo af...’
Hij stond besluiteloos voor haar.
‘Doe het eens voor, schroom je niet.’
Anderen zeiden nu ook: laat zien, ons is niks opgevallen.
‘Daar staat hij "als versteend, verstijfd van angst, verbluft en sprakeloos,’ kwam de commentaarstem van een van de Shakespeare-adepten. Een ander zei: ‘... besluiteloos tussen zijn wil en oogmerk en doet niets...’ en ‘zo maakt denken lafaards van ons allen en zo verbleekt de vastberadenheid.’ Flarden van Shakespeare -zinnen waren het, wist hij. Hij mocht hen niet teleurstellen. Hij moest zich niet laten kennen.
‘Kom eens hier lieve jongen,’ zei ze, ‘come on!’
Jabba gaf hem een duwtje. Hij deed wat er van hem verlangd werd en deed een paar stappen naar voren zodat hij dicht bij de sofa stond. Ze reikte haar arm uit naar hem en pakte zijn hand. Ze trok hem nog dichterbij, zodat hij met zijn knieën tegen de bank stond. Ze bleef hem met haar mooie grote ogen aankijken. Hoe moest hij zich hier uit redden?
‘Priscilla, darling, geef our continental friend even je Gothic hangertje zodat hij kan voordoen wat hij met zijn scherpe jonge ogen in de film heeft zien gebeuren maar wat ons allemaal is ontgaan. "Wij zijn geneigd, op onze leeftijd, ons slimmer dan de feiten voor te doen, zoals het jonger slag juist weer te weinig aan oordeelzin bezit."‘
Hij keek beteuterd naar het kettinkje met de medaillon dat Priscilla hem in zijn vrije hand toegestopt had. Een zilveren rond ding ter grootte van een munt. Er stond een zilveren doodshoofd op afgebeeld; langs de rand stond in gotische letters: In Goth We Trust.
‘Als we dat stukje op de dvd nog eens kunnen bekijken...’ probeerde hij nogmaals. Bijna smekend wendde hij zich tot Quentin die met een maniakale grijns aan het voeteneind van de bank zat.
‘Nee, laat jíj het ons nou zien,’ zei de vrouw die nog steeds languit op de bank lag en zijn hand vasthield. ‘Wat jij wel en wij niet gezien hebben. "Tegen de achtergrond van mijn onkunde zal jouw kunde fel afsteken, als een ster tegen de zwartste nacht." Ze trok hem langzaam naarzich toe terwijl ze half overeind kwam.
En toen gebeurde het. Haar borst schoot uit de bovenkant van haar jurk tevoorschijn. Er werd ooh en aah geroepen, de fotograaf schoot toe.
‘Honi soit qui mal y pense,’ riep de diva met heldere stem boven het rumoer uit. Ze deed geen moeite om met haar andere hand haar borst terug te plaatsen waar die hoorde. Rogier keek er verbaasd naar: daar lag ze met haar afgezakte jurk, haar schouder bloot en haar ene verrukkelijke borst. Hij kon zijn ogen er niet van af houden.
Ze bleef aan zijn hand trekken totdat hij over haar heen gebogen stond en een moment later half boven op haar lag. Hij was bang. And, in short, I was afraid - het waren de woorden van T.S. Eliots Prufrock die hem door het hoofd schoten uit een gedicht dat Quentin nog niet lang geleden op school had behandeld. ‘Het ogenblik mijner glorie heb ik op zien flikken. En, kortom, ik was bevreesd.’ Zo luidde het Eliot-citaat, nu wist hij het weer. En hij wàs bang, echt bang. Bang dat hij een halve erectie zou krijgen. Of een héle. Kon zomaar gebeuren!
‘Don’t be afraid of my breasts,’ zei Gloria lief, alsof ze zijn gedachten geraden had. ‘They are full of the milk of human kindness. Maar die woorden komen uit een heel ander Shakespeare-stuk, uit Macbeth: eerste bedrijf, vijfde scène. Of hebben jullie Macbeth nog niet gedaan op school?’
Hij schudde zijn hoofd schaapachtig van nee.
‘Wees jij nu eventjes mijn Hamlet.’
Hoe kon hij zomaar voor Hamlet spelen, het onmogelijke werd hier van hem geëist. Hij moest en zou een Hamlet voor haar zijn, niet meer de onbeduidende schooljongen maar de heroísche figuur uit de wereldliteratuur! ‘No! I am not Prins Hamlet, nor was meant to be...’ herinnerde hij zich de angstige woorden van de vertwijfelde Prufrock. Hij voelde zich danig op de proef gesteld. Haalde ze alleen maar een lolletje met hem uit? Tot vermaak van haar grote schare bewonderaars?
‘Come on, do it, man!’ riep Quentin. Ook anderen drongen erop aan.
‘Of zal ik mijn dochter op hem loslaten,’ vroeg Gloria aan de omstanders.
Weer zo’n uit z’n verband gerukte zin uit Hamlet, wist Rogier.
‘Neee,’ riep iedereen. Ze hadden er duidelijk schik in.
‘Toe maar jongen,’ moedigde ook Priscilla hem aan. ‘Als jij mijn Hamlet zou zijn en je zou mij in de muizenvalscène vragen "Dame, ontvang je me in je schoot?" zou ik in ieder geval niet als die preutse Ophelia antwoorden met "Nee prins, u bent ondeugend," maar ik zou "mijn kuisheidsschat ontsluiten voor jouw hardnekkig en onstuimig dringen". Ze keek hem guitig aan. Er werd gejoeld, geproest, ze had de lachers op haar hand.
‘Kom, mijn jongen. I must be cruel, only to be kind,’ zei Gloria glimlachend terwijl ze hem over zich heen trok zodat hij op haar kwam te liggen. ‘Derde bedrijf, vierde scène: de slaapkamerepisode,’ riep ze.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.