Gegevens:

Categorie:
Vriendschap
Geplaatst:
31 januari 2019, om 16:08 uur
Bekeken:
256 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
110 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dover Beach .4"


Rogier was Jabba kwijtgeraakt. Hij liep naar de keuken, waar mensen zich verdrongen rond twee tafels die vol stonden met grote schalen waarop hapjes, rolletjes in diverse kleuren, allerlei exotische lekkernijen, uitgestald lagen.
‘Aah, sushi!’ riep een korte gedrongen man verheugd. ‘Lang niet gehad. Niet sinds ik terug ben. Probeert u deze eens, professor Abercrombie, deze kan ik u aanraden. Ik ben in de vier jaren die ik in Japan verbleef een echte kenner van sushi geworden.’
Professor Abercrombie, die net iets in het Duits aan het zeggen was: ‘...eine grosse Tat auf eine Seele gelegt. Hamlet geht unter einer Last zugrunde, die es weder tragen noch abwerfen kann.’
‘Mijn Duits laat te wensen over, maar ik spreek ondertussen wel een aardig woordje Japans,’ zei de ander, die de professor een schaal voorhield. ‘Maar waarom iets over Hamlet in het Duits?’
‘Dat was een uitspraak van Goethe over de persoon Hamlet,’ legde de professor uit. ‘Nog zo’n beroemd citaat van het grote Duitse genie is: "Hier wordt een eikenboom in een kostelijke vaas geplant, die in haar schoot slechts lieflijke bloemen had mogen ontvangen."‘ Hij knikte bedachtzaam, in gedachten verzonken, zijn oude hoofd vol denkrimpels. Even later liep hij met zijn lege schoteltje naar het raam en tuurde naar de door lampions verlichte, verwilderde tuin. Rogier, die naast hem stond, hoorde de hooggeleerde mompelen: ‘... een ongewiede tuin vol geil en vunzig kruid, geheel omwoekerd.’
‘Ik ga m’n vriend zoeken, de jongen met wie ik gekomen ben,’ zei hij tot de geleerde. ‘We zijn leerlingen van Quentin Fauwkes, nou ja, vormalge leerlingen eigenlijk - ik heb gehoord dat hij niet meer op shool terug komt om ons les te geven.’
‘Dat is goed, jongen,’ sprak de oude man met een minzaam lachje. ‘Zoals onze bard het zo mooi zei: "En heb je een vriend wiens trouw je kon beproeven, smeed hem tegen je hart met stalen banden." Het is een van die levenswijsheden die de raadsheer Polonius debiteert als hij afscheid neemt van zijn zoon Laërtes - een leerzame zin.’
Rogier liep terug naar de grote volle woonkamer en vond Jabba.
Quentin stond met een lepeltje in een hand, een glazen bierpul in de andere. Hij tikte herhaaldelijk tegen het glas tot het geroezemoes verstomde. Hij vroeg om iedereens aandacht voor wat zijn moeder te zeggen had. Gloria stond op van de sofa en zei dat nu het moment was aangebroken om hun volgende project aan te kondigen. De eenmalige en ophefmakende opvoering van ‘The Mysterious Mother’, een draak van een toneelstuk eigenlijk, was een enorm succes geweest - een succes de scandale, zoals de Fransen het zo mooi kunnen zeggen. Het had bijna alle kranten gehaald en de locale tv had er aandacht aan besteed. En dan dat gedoe van haar zoon Quentin en het Craynbourne College: een cause célèbre! Maar nu dan het nieuwe stuk: het werd... tadaa!... tromgeroffel en trompetgeschal... HAMLET! Ze maakte een breed en sierlijk armgebaar, ze boog zich voorover. Rogier vond het moeilijk zijn ogen af te houden van haar glorieuze boezem; hij vreesde dat elk moment een van haar borsten er met tepel en al uit zou floepen.
De rondsluipende fotograaf met zijn verlekkerde grijnslach klikte en klikte.
‘Maar niet zo maar een Hamlet’, vervolgde Gloria haar toespraakje. Nee, niet de vertrouwde, traditionele Hamlet. Een geheel nieuwe versie van Shakespeares beroemste werk zou het worden. Een moderne Prins Hamlet, een tijdgenoot van ons, zou men te zien krijgen, vertolkt natuurlijk door haar zoon. Zijzelf zou Koningin Gertrude spelen en haar dochter Priscilla nam de rol van Ophelia op zich. Priscilla maakte eveneens een buiging en gunde iedereen een blik in háár diepe decolleté. De kale fotograaf schoot toe. Als een snoek. Rogier hield zijn hart vast.
En verder nog - hier wees de diva met een gracieus gebaar naar twee gedistingeerd uitziende oudere heren - broederlijk naast elkaar: de Geest van de overledene, en Koning Claudius de usurpator. En natuurlijk Polonius de hoveling. De heren knikten haar beleefd toe.
Een extravagante interpretatie van het stuk zou het worden. Men was gewend aan de psychoanalytische benadering, de feministische, de postmoderne, de nietzscheaanse interpretatie van Hamlet... Ze keek naar de oudere bebrilde heer met zijn voorhoofd vol denkrimpels.
‘Dat alles was nu echt wel wat achterhaald en passé, vindt u niet, professor Abercrombie?’ Ze legde uit aan het gezelschap dat de professor emeritus bekend stond als een vermaard Shakespeare-kenner en Hamlet-exegeet.
‘Thank you, thank you,’ zei de geleerde. ‘Hamlet is niet aleen het gaafste, en met zijn 3800 regels tevens het omvangrijkste stuk van onze grootste dramaturg, het is ook het allerberoemdste werk uit de gehele westerse literatuur. Het Hamletmysterie houdt de Shakespeare-scholars nog altijd volop bezig. T.S. Eliot beweerde dat Hamlet de Mona Lisa is van de literatuur. Net als de beroemde mysterieuze glimlach van de geportretteerde zal het mysterie van Hamlet wel nooit verklaard worden.’
Met een buiging gaf de professor het woord terug aan de diva. Er werd geapplaudisseerd voor de geleerde man.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.