Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 januari 2019, om 11:42 uur
Bekeken:
19 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Altijd bij de dames zeer getapt geweest"


De Kolere kunnen ze krijgen, die collegaatjes met hun achterbakse manieren, maar da’s dan ook alles. Die fijn griffermeerde teken leraar Willem Zijkstraal met zijn lange witte haar tot op zijn reet en zijn wit uitgeslagen bef baard zal ook wel een kampioen in manipuleren zijn, denk ik. Ik heb seksjuweel vrijgevochten kennissen ook uit Rotterdam die hier in de buurt wonen als zomertoerist, die al uiterst nerveus worden als ze mijn naam noemen. Het was ook gelijk binnen vijf minuten stront met die meneer omdat een Amsterdammer en een Rotterdammer niets gemeen hebben. Rotterdammers zijn kleiduikers en baggeraars. Alarmfase drie is op hun aardappelkoppen geschreven. Die man stinkt ook vreselijk uit zijn bek en wie uit zijn bek stinkt doet dat ook uit zijn liezen. Hij begon mij meteen te attakeren en dat moet iemand niet doen die hier gastvrijheid geniet, dat is tegen alle regels in. Bovendien ben ik zwarte band karate sinds 1995 dus ik stamp met een stoot iemand zijn hele gebitbak zijn strot in. Alles wat op beeldend gebied uit Rotjeknor komt is ouwe meuk en imitatie van de Grote Voorbeelden. Nogal logies dat de Duitsers met hun Gesundes Volksempfinden hebben gedacht; we gooien die stad voor straf maar eens plat dan leren ze het wel af in het vervolg. Ausrotten en ausradieren die hap!Nou ik toch in mijn herinnering duik heb ik in the silver sixties nog een zeer aantrekkelijke, lieve, zeven jaar jongere Rotterdamse minnares gehad, Aletta, een hasj doorrookte hippie meid met lang, prachtig, kastanje bruin haar, die in Utrecht Frans ging studeren en me een paar jaar geleden nog een brief deed toekomen voor nadere mondelinge kennismaking waar ik dus wel van gediend ben als Groot Onbegrijpelijk Modern Kunstenaar En Unverfroren Ras Genie.Ik ben verder altijd bij de dames zeer getapt geweest, maar heb daar zelden misbruik van gemaakt en altijd mijn jatten thuis gehouden, behalve als ze er om vroegen, dan is het wat anders, toch, maar dan nog meestal met tegenzin. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd dan op sex jagen. Wat dat betreft kunnen ze in mijn gezelschap hun venusdelta beter aan de wilgen hangen. Wat zullen we nou beleven? Ik verlies van ze met scrabble en dan zit ik me toch tranen met tuiten te wenen!Van jongs af aan ben ik van huis uit trouwens meer op de poes gefixeerd in het algemeen dan op honden in het bijzonder. Hondenbezitters zijn anders, dan poezenliefhebbers. Ik heb gehoord van een los geslagen befaamd artiestenstel (Black Sun Press) die regelmatig een grote Duitse herder in bed namen waarmee Madame werd benaderd. Wel een beetje zielig voor die hond, maar heel prettig voor de dame wellicht. Ik ben tegen bestialiteiten en pedofilie. Het kan niet gezond wezen. Het is ook tegen het christelijke geloof. In het voormalige Oostblok lieten jonge vrouwen zich bezitten door een hengst. Hengstenbal dus!  Ik heb dat indertijd zelf gehoord van de beroemde auteur Jerzy Kosinsky toen hij in de mid sixties in Amsterdam was via Adriaan Morriën, de bekende erotomaan. Is dat geen idee voor het Christian Arts Festival om zo’n Appleloosa White Horse te importeren om die meiden mee op te fokken? En anders kun je toch een mechanische stier huren om op te bokken?

Ik ken ook een verongelijkte, gefrustreerde kunstartiest, die zich T. noemde en korte tijd vlotte cartoons in dag en weekbladen mocht publiceren, die is afgeserveerd door de Amsterdamse sien, ingepakt en afgevoerd, daarna afgetrokken naar Zeeland, omdat de autistiese pseudo-pornograaf Cornelis daar ook woonde, in een dorpje woont met de naam Kats en dat heeft niets met honden te maken of katten te maken alleen met een stoot achterlijk zeekleiboeren.

Ze hebben in dat dorp de meeste verkeersborden van Nederland; als ergens de regelneven wonenT. zit ‘s avonds met zijn sjaggerijnige couscouskop voor zijn arbeiderswoning op een gammele tuin bank een pijpje hasj te roken en werd bij gebrek aan beter voorzitter van de Zeeuwse kunstenaars vereniging. Als je zo moet leven…!

T. was in the silver sixties de Alombekende Intrigant van Galerie Mokum die in zijn kolere drie schilders die hem niet bevielen de galerie uit werkte. Daar was hij trots op. Op Arti lag hij regelmatig beschonken voorover op de bar te grienen als een hyena omdat hij niet beroemd was, dat heb ik zelf gehoord van Martin W. (ex-beheerder societeit Arti et Amicitiae). Bij een kunstverzamelaar, die in dit verband liever niet genoemd wil worden (J. v. B., Loenen a.d. Vecht) kwam hij enige tijd over huis, zo lang er geld viel af te troggelen van de fanatieke kunst liefhebber, was T. paraat. De hond van de verzamelaar, een grote Bouvier, kwam kwispelend en lekkend op T. af en begon onmiddellijk tegen T. op te rijen  als hij nog nauwelijks de drempel over was. Nou was T., die uit de kampong kwam als blauwe, heel wat gewend wat dieren liefde betreft, daar hebben ze ook het kippenneuken in combinatie met de bami speciaal uitgevonden, na aflooop ging zo’n wip kip gelijk de kookpot in, maar op de duur begon het hem toch te vervelen, voor al toen zijn eerste vrouw op en aanmerkingen begon te maken dat onze dierenvriend als hij half lam van de drank thuis kwam op zijn derde huur etage van het cbh , steeds onder de klodders zat van die trouwe viervoeter en dat krijg je er bijna niet uit, zelfs niet met een heel pak Dreft, dat werd al gauw wat te begrotelijk voor onze gesubsidieerde kunstenaar die ook de eindjes aan elkaar moest knopen. Het is om die reden dan ook op een echtscheiding uit gelopen. Nou heb ik T., die het volgens zijn eigen zeggen geen recht op en neer tiepe was , altijd al een onbetrouwbare, grote kleiduiker gevon den, dus soort zoekt soort. Aan de andere kant: gelijknamige polen stoten elkaar af, dus de situuwaatsie is begrijpelijk. T. is van het tiepe artiesten die in 1967 beweren binnen tien jaar aan de Loire te wonen, nooit uit Amsterdam weg te gaan om te eindigen als voorzitter van de provinciale kunstenaarsclub, net als de gepensioneerde tekenleraar J. (“ beroemd in Amerika”, voor lopig woonachtig te De Punt, Drenthe, ka met krenten).

Sinds 2002 woon ik met echtgenote en vier katten aan de Loire in een enorm Grande Maison van meer dan zeshonderd vierkante me ter woon en werk oppervlakte met een tuin van een halve hectare en uitzicht tot aan de horizon. T. niet. J. ook niet en dat stelletje vrijgemaakt art.31 griffermeerde klootzakken waar hij mee om gaat ook niet.( wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.