Gegevens:

Categorie:
Maatschappij
Geplaatst:
30 december 2018, om 08:29 uur
Bekeken:
24 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
10 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De vogel shikra"


DE VOGEL SHIKRA

Ik vind het achter de stortbak van de wc. Er zit nog een punaise doorheen. Waarschijnlijk heeft het op een prikbord gezeten en is tijdens de verhuizing van de vorige bewoners daar terecht gekomen. Ik herken het papiertje. Het is een staatslot. De trekking moet nog plaatsvinden !

 Ik ben heel blij met mijn flatje in deze wijk van N.  Na alle omzwervingen door Europa en Nederland, wordt dit mijn eigen plekje.  Dit is een geweldige start,  een goed voorteken !!

 

Ik hing op mijn schoffelhak en tuurde door de trillende luchtlagen naar de bosrand. De zon brandde door mijn strooien hoed. Ik wist, dat er regelmatig lotgenoten verdwenen via die bosrand, op de vlucht uit dit land. Zelden hoorde je nog iets van hen. Op de tv zag je de beelden van omgeslagen bootjes en aanspoelende reddingsvesten. We horen over de praktijken van de mensensmokkelaars.

Ik was nu drie maanden in dienst en dat betekent in mijn land dat je te werk gesteld wordt op een regeringsbedrijf. In mijn geval een grote boerderij. Na je middelbare school wordt je gedurende een half jaar ingewijd in de militaire wereld en na je vervolgopleiding kom je in dienst, voor onbepaalde tijd, want we zijn  officieel in staat van oorlog met het buurland.

Ik was dus al drie maanden aan het schoffelen, hakken, wieden en plukken. En dat zou zo doorgaan, voor on-be-paal-de tijd . Gewoon slavenwerk. Geen wonder, dat iedereen denkt over vluchten.

’s Nachts op de slaapzaal hoor je gefluister, er worden plannen gesmeed. Ook ik ben in gesprek met mijn slaapbuurman P.  Hij wordt, net als ik,   gek van onze situatie. Samen fantaseren we over een nieuw bestaan en onze mogelijkheden in West-Europa.

Onze plannen worden steeds resoluter, onze fantasieën groter . Maar… wie durft ?  Een vlucht uit dit kamp naar West-Europa lijkt op een verkapte suicidepoging. Het alternatief voor ons is echter gek worden van dit uitzichtloze slavenwerk voor een regering, die ons in een wurggreep houdt, zowel fysiek als psychisch.

Misschien wil ik wel te veel en ben ik een verwend ventje. Mijn leven tot nu toe was niet al te zwaar.

Ik groeide op zonder vader. Hij werd net voor mijn geboorte opgepakt wegens politieke uitlatingen en stierf na een paar dagen in de gevangenis aan een ‘hartstilstand’, zoals zovelen in mijn land. Misschien was ik daarom het oogappeltje van mijn moeder, een laatste herinnering aan haar man, mijn vader. Ik groeide onbezorgd op. We hadden een boerderij, die dankzij de hulp van opa en mijn drie oudere broers genoeg opleverde om comfortabel te kunnen leven. Op, zowel de lagere als de middelbare school was ik vaak de beste van de klas en dan krijg je van je ouders en de school cadeautjes. Geen elektrische treinen of legopakketten, maar iets nuttigs,  een nieuwe boekentas of schoenen. Ik had genoeg vrienden en af en toe een stiekum vriendinnetje. Na de middelbare school en de militaire training studeerde ik weg- en waterbouw aan de universiteit, een studie, waar je wereldwijd mee aan de slag zou kunnen.

 

Vluchten betekende afscheid nemen van mijn familie, mijn broers, mijn zus en mijn moeder. Vooral die laatste. Het zou haar hart breken. Haar lievelingetje, haar trots,  wilde haar verlaten. Een reis op leven en dood. Ik hoorde haar al, door haar tranen heen, zeggen: “Maar jongen, dat is toch veel te gevaarlijk.  En wie zit daar al helemaal op jou te wachten ?”.  En dan zou ik zeggen: “Moeder, ik hou het niet uit in dit land. Ik moet wel weg en ik zal zorgen dat ik daar kom en dat ze blij zijn, dat ik gekomen ben”. Dat was ook wat ik voelde. Ik zou het gaan redden.

Een vlucht betekende ook: geld !  Zonder geld kwam je niet ver. Geld voor een gids door het oerwoud, geld voor transport naar Karthoum en van daaruit naar de Lybische kust en natuurlijk de overtocht naar Lampedusa. Omgerekend moest ik zo’n tweeduizend euro bij elkaar scharrelen. Dat is in mijn land een vermogen !

Een vlucht betekende ook gevaar, met een hoofdletter G. Zou ik wel durven ? Was ik wel  sterk genoeg voor zo’n hachelijke onderneming. Was ik wel opgewassen tegen die meedogenloze mensensmokkelaars ?  Ik ben maar een klein ventje en heb nog nooit gevochten.  

Om te vluchten moest ik  aan al deze voorwaarden voldoen. Ik besprak dit alles met P. tijdens onze nachtelijke fluistergesprekken. We deelden onze twijfels en angsten en de details van onze vluchtroute.

Het moment, dat we een definitieve keuze moesten maken naderde. We konden niet eeuwig blijven fantaseren. Durfden we het,  of niet ?  We hadden beiden een duwtje in de rug nodig, een bevestiging.

Uiteindelijk bedachten we, dat we een teken wilden zien, dat een hogere macht ons plan goedkeurde. Maar wat kon dat teken zijn ? We kwamen, na talloze opties, tot een ‘voortekenplan’.  We waren allebei vogelliefhebbers en wezen elkaar, onderweg naar de boerderij,  vaak op vogels die we zagen. Zo hoorden we elke morgen wel het geschreeuw van de shikra, een kleine roofvogel, maar alle maanden dat we hier waren, hadden we hem nog nooit gezien. Dit werd ons omen: de shikra. Als we de volgende morgen een shikra zouden zien, dan gingen we !  We beloofden elkaar plechtig, dat dit onomkeerbaar was.

Die morgen reden we uiterst gespannen in de open truck naar de boerderij. Er heerste een vrolijke stemming, er werd gelachen en gezongen. We keken elkaar aan. Zo kon je natuurlijk de shikra niet horen. Maar een omen is een omen. Dat zag je , of niet. Misschien hoopten we wel , dat we hem niet zagen…

We naderden de boerderij. De kans, dat ons voorteken zou opdagen werd wel uiterst klein. Maar toen gebeurde het. Vanuit het open veld, links van ons, kwam een vogel aanvliegen met in  zijn klauwen een jong konijntje. We hoefden de schreeuw niet te horen om hem te herkennen. Hier kwam onze toekomst aanvliegen, het begin van onze reis.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.