Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
28 december 2018, om 20:55 uur
Bekeken:
169 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
82 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Deel 1 Leigh Ledare’s ‘shock art’ foto van zijn moeder"


Carin stond ’s morgens haar schouderlange rode haar te kammen voor de spiegel in de badkamer waarvan ze de deur opengelaten had omdat ze toch alleen thuis was. Ze hoorde het dichtslaan van de voordeur. Haar zoon. Eindelijk. Ze had zich ongerust gemaakt.

   ‘Ah, daar heb je mijn verloren zoon, mon fils prodigue,’ riep ze. Ze herhaalde vaak haar woorden in het Frans zoals ze dat op school deed om wat ze gezegd had te benadrukken en gebruikte daarbij haar speciale conrectrice toon, zoals haar zoon dat noemde. Ze liep de gang op terwijl hij zonder groeten doorliep naar de woonkamer.

   ‘Evert, je moet nu kiezen,’ confronteerde ze hem met uitschietende stem, ‘of je verhuist terug naar je vader, of je blijft bij mij wonen, maar dan moet je wel gewoon ’s avonds op tijd thuiskomen en niet de nacht doorbrengen bij ik weet niet wat voor ongure types in een of ander kraakpand…’

   ‘… in een woonboot,’ zei hij afwezig en met vermoeide stem. ‘In een van die woonboten waar we ook die weggelopen jongen hebben ondergebracht.’

   ‘Die buitenlandse jongen?’

   ‘Het is gewoon een Nederlandse jongen, hij heeft een Hollandse moeder, zijn vader is een Griek en werkt in een Grieks restaurant. Papadapadopoulos, of zoiets. We noemen die jongen Papalaatmelullos, want hij werd seksueel misbruikt door die vader. Ook wel Papaslaatmetotallos want hem werd ook lichamelijk geweld aan gedaan.’

   ‘Goed van jullie dat je die jongen hebben geholpen. Maar die woonbootbewoner – ik heb hem eens mogen ontmoeten… toen ik jullie toevallig op straat tegen kwam voor een kroeg, weet je nog? – dat is me nogal een type met die gezichtstatoeage… Die kerel is ver in de dertig zo te zien, wat moet je bij zo iemand, en wat moet hij van jou? Jullie zijn toch niet…’

   ‘Een prima kerel. Ik leer veel van hem. Fotograferen en video-opnames maken. Hij is oorlogsfotograaf en wordt voor kranten en tv uitgezonden naar allerlei oorlogsgebieden. Ik help hem dan bij terugkomst foto’s te ontwikkelen en stukken video’s te selecteren in zijn donkere kamer in het voorste gedeelte van de boot. Volgend jaar wil hij me meenemen op een van zijn reizen.’

   ‘Als je dat maar uit je hoofd laat.’

   ‘Volgend jaar ben ik achttien en heeft niemand meer iets over mij te zeggen. Kan ik m’n eigen beslissingen nemen.’

   ‘Jongen, die oorlogsgebieden, besef je wel hoe gevaarlijk die wel niet zijn, een en al vernietiging, ontploffingen, ontvoeringen en martelingen, onthoofdingen…’

   ‘Mooi toch… videobeelden van uiteengereten lichamen na een terroristische zelfmoordactie of een geëxplodeerde bermbom… hompen lillend vlees in bloedplassen op marktplaatsen, oogbollen rollend over de weg…’ vulde hij aan met lijzige stem. Hij keek verveeld. ‘Maar eerst moet ik hem bewijzen zelf ook wat interessante, gewaagde, shockerende, taboedoorbrekende beelden te kunnen maken.’ Hij plaatste zijn rugzak op de lage koffietafel.

   ‘En hoe wil je dat doen? Waar?’

   ‘Gewoon hier in de stad, op straat, in de hoerenbuurt bijvoorbeeld, junks, daklozen…’

   ‘Jongen, ik heb eens gehoord over een Amerikaanse toerist die een foto stond te maken van een raamprostitué en toen een klap kreeg met een honkbalknuppel van haar pooier. En is dat niet wat puberaal, dat grenzen-opzoekende, dat speuren naar het onbekende, het verbodene, het donkere verborgene, het verzwegene.’ Ze hijgde. ‘Dat zien hoe ver je te ver kunt gaan. Nou ja, zo was ik vroeger eigenlijk ook als pubermeisje. Als ik daar nu aan terugdenk… Ik begrijp het wel een beetje maar toch...’

   ‘Of gewoon hier thuis,’ zei hij vaag.

   ‘Thuis? Hoezo thuis?’ Ze keek hem onthutst aan.

   Nou, foto’s à la Leigh Ledare bijvoorbeeld. Een geweldige kunstenaar, net als Andres Serrano met zijn Piss Christ waar zoveel om te doen was, een representant van de stroming Shock Art of Transgressive Art. Heel controversieel allemaal: lijken in doodkisten, verbrande mensen, kinky portretfoto’s met veel urine, moedermelk, menstruatiebloed…’ Zijn stem was nu veel levendiger, opgewonden bijna.

   ‘Aha, pour épater le bourgeois, begrijp ik.’

   ‘Ja, om zelfingenomen, hypocriete kleiburgerlijke mensen te verontrusten.’

   ‘Nou, daar ben ik zelf ook wel voor in, hoor. Die Lee Nogwat die jij zo bewondert…’

   ‘Leigh Ledare, een Amerikaan. Wacht, ik zal je wat van zijn werk laten zien.’ Hij haalde zijn iPad uit zijn rugzak en tikte wat zoektermen in. ‘Deze beelden heeft hij van zijn moeder gemaakt, gewoon bij haar thuis.’

https://officebaroque.com/artists/11/leigh-ledare/works/5518e7232a3d3 

https://theartstack.com/artist/leigh-ledare/mom-spread-red-heels-2

   Carin keek verschrikt naar de pornografisch aandoende afbeelding. ‘Incroyable!’ riep ze. Te zien was een naakte vrouw van ongeveer haar leeftijd, eveneens met rood haar, uitdagend poserend op een bed. Steunend op beide armen achter zich, hield de moeder op de foto haar lichaam schuin opgeheven, haar onderlijf en met name haar heupen optillend, zodat het leek alsof ze aan de toeschouwer haar gladgeschoren geslacht met halfgeopende vagina aanbood. Geheel bloot op een halsketting en rode schoenen met hoge hakken na.  

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.