Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 december 2018, om 12:27 uur
Bekeken:
69 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"In de loop van drie achter liggende heftige weblogjaren..."


In de loop van drie achter liggende heftige weblogjaren zijn er regelmatig bezwaren geuit door een aantal mede webloggers tegen mijn aanwezigheid op het Volkskrant Weblog. Voornamelijk academische geschoolde extreem linkse kritikasters die zelf weinig weblogs produceerden en niet in het centrum van de belangstelling van de lezers stonden. Waarschijnlijk een kwestie van kinnesinne. Een beeldend kunstenaar die iets te zeggen heeft met zijn werk heeft lauwe vrienden en verbitterde vijanden, dat is mijn ervaring sinds 1964.

Bij benadering meer dan een dozijn webloggers poogde mij weg te werken van het web log met de meest merkwaardige argumenten. Zij zijn daar niet in geslaagd. Ik hield stand, soms zelfs tegen vier of meer opponenten tegelijk.

De behoefte aan mijn bijdragen is naar ik denk minder geworden, de vijandigheden naar de geest van de tijd des te groter, de aanvallen, zelfs uit de collegiale hoek nog onterechter, achterbakser en gemener dan voorheen.

Andere werkzaamheden roepen.

Mijn dag is gevuld met schilderen vanaf 7 uur des ochtends een paar uur, webloggen, verhalen schrijven, documentatie verzorgen en mails behandelen, publicaties in boekvorm voorbereiden, administratie verrichten, het afbouwen van dit immens grote huis in Couloutre, meerdere keren daags correspondentie met Isis Nedloni, tuin onderhoud van een tuin van 4670 kwadraatmeter, vakliteratuur lezen, secundaire Nederlandse literatuur bestuderen. De dag telt te weinig uren. Vaak sta ik om half zes op en ga om twaalf uur naar bed na een dag gevuld met heel wat activiteiten.

Een ver familielid wist mij eens te vertellen dat beeldende kunstenaars tot een uur of twee in bed liggen. Het is mij niet zo opgevallen. In mijn geva niet van toepassing, doorgaans om zes uur op.

De grote mate van reacties uitwisselen op het Vkblog tussen Isis Nedloni en mijzelf heeft geresulteerd in een voorlopige verbanning van de reactie- en aanbevelingspagina. Ik twijfelde om de reden van verminderde vindbaarheid om door te gaan.

De redactie deelde mee dat trouwe bezoekers waarschijnlijk toch wel zullen blijven komen.

Daar had ik niet aan gedacht.

Misschien is dat zo, misschien ook niet. De tijd zal het leren. Wie weet ben ik langzamerhand uitgepraat. We kunnen niet altoos maar doorgaan gelijk het eeuwig door klotsen van de golven van de Noordzee.

Ik ben Toon Hermans niet of Heintje Davids, performers die niet weg te branden waren van het toneel.

Na heel veel bijdrages die ik met veel enthousiasme heb neer gezet slaat de vermoeidheid heel hevig toe en valt het mij steeds zwaarder een dagelijks weblog neer te zetten.

Isis doet veel moeite mij over te halen om te blijven op het weblog. Diverse reageerders -zelfs uit onverwachte hoek- geven morele steun. Ook in het verleden heb ik enkele malen op het punt gestaan te stoppen. Het was geen pose. Eerder twijfel en een lichte vorm van wanhoop of wellicht in combinatie met vermoeidheid. Soms -heel zelden- ben ik net een mens.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.