Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 december 2018, om 22:50 uur
Bekeken:
66 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
18 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zou niet graag op een driekamer flatje wonen vier hoog"


Ik zou niet graag op een driekamer flatje wonen . Een vrij staand huis met een tuin vind ik een basis voorwaarde om prettig te kunnen leven.

Mijn schilderijen, tekeningen en boeken zijn vanaf het begin in de jaren zestig realistisch, nieuw realistisch of New Fig style geweest. Ik schilder realistisch zonder terug te kijken naar het verleden, de Oude Meesters of het academisme. Collegaatjes van mijn leeftijd, die van de Rijks academie komen, het was niks, het is niks en het zal nooit wat worden. In de jaren zestig waren het onbenullige, mislukte schilders die docent werden via vriendjespolitiek aan de Rijks academie, totaal oninteressant. Neem Jacob Kuijper, Arie Kater of Paul Hugo ten Hoopen. Allemaal niks. Ze tooiden zich met de niet beschermde titel professor. Een of andere mislukte rijksacademie leerling uit Limburg noemde laatst nog Paul Hugo ten Hoopen een ‘beroemd schilder’, die in een prachtig gerestaureerd pand aan de Jacob van Lennep kade zou wonen volgens een van zijn leerlingen uit de zeventiger jaren. Amsterdam west dus, een deprimerende arbeidersbuurt waar alleen grauwe, slecht onderhouden negentiende eeuwse huizen stonden, nog net niet rijp voor de sloop.

Ik woon nu in een vrijstaand huis met tien kamers, vlak bij de Waddenzee, dus in een kleine villa met een grote tuin, dat kunnen flatbewoners in betonnen Oostblokachtige flats niet hebben als je dat vermeldt. Massamensen wonen in flats. 

Mijn schilderijen en boeken vertellen alles over de maker, maar ook uit de wijze waar op iemand woont, kun je iemands persoonlijkheid aflezen. Saaie mensen hebben een tafel vier stoelen, een crapaudje en een televisie. Allemaal in dezelfde hoek. Flats zijn betonnen zelfmoord dozen. Tegen kerstmis regent het daar mensen vanaf de elfde verdieping via de balustrade naar beneden. Pas op dat je er niet onder loopt.

Mijn Friese huis staat vol bijzondere zaken, door mij geselecteerde voorwerpen, oude grafiek van de 17- eeuw tot en met de twintigste eeuw. Het moet schoonheid uitstralen. Daarom luister ik vaak naar mooie muziek, bij voorkeur Barok. Ik beschouw Bach als het hoogtepunt van de Europese cultuur. Schoonheid van de natuur en van kunst heeft een helend effect.

Ik vind het belangrijk om een fysiek aantrekkelijk vrouw in mijn omgeving te hebben, die in staat is tot een passionele relatie. Bij mij gaan leven, schrijven en schilderen in elkaar op. Het is een eenheid. Het ene staat niet los van het andere. Ik schrijf uitsluitend over zaken die ik persoonlijk beleefd heb of heel grondig bestudeerde. Mijn CV is voor sommige mensen om jaloers op te worden. Ik kan mij dat heel goed voor stellen. Zij beleven dan in dat soort gevallen zelf nooit iets. Ze pogen het waar-heidsgehalte van mijn belevenissen aan te tasten. Ik heb ooit eens duizend euro uitgeloofd voor degene onder de Volkskrant bloggers die kon bewijzen dat ook maar één letter uit mijn CV niet op waarheid berustte. Daar heeft niemand van de bloggers die mij betichtten van verdichtsels een reactie op gegeven. Is dat niet merkwaardig? Schreeuwen dat het allemaal onzin was wat ik beweerde, maar niet met bewijzen aan komen. Ik zie dat als een van de voornaamste eigenschappen van extreem linkse mensen. Zelf leugens debiteren en anderen van leugens betichten. Projectie van hun eigen falen. Er zijn dus collegaatjes die niet geloven dat ik alles beleefd heb wat ik over mijn leven schrijf, maar wat voor collegaatjes zijn dat?

Ik zal nooit een roman schrijven. Wel een novelle. Een roman vereist dat je in de karakters en perso-nages van je story je verdiept. Ik heb geen enkele belangstelling voor speculaties op dat gebied. Ik schrijf liever columns, essays of short stories. De roman vereist een lange adem. Ik heb meer de mentaliteit van een journalist. Dat past bij mijn gevoel voor de realiteit. Proza is mijn voertuig, niet

de poëzie. Dat is goed voor neo-romantici. Als ik mij aan het schrijven zet, kies ik voor duidelijkheid. Net zoals een journalist doet. In de jaren tachtig probeerde ik een ingezonden brief altijd zo mooi mogelijk te schrijven, daar deed ik met gemak een ochtend of langer over.

 

(wordt vervolgd)

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.