Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 november 2018, om 19:36 uur
Bekeken:
9 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Je zal d’r mee geboren worden, godt bewaarme"


In 1965 raakte Fred van der Wal in een geweldige krisis, die zijn opvattingen over de schijnheiligheid van gereformeerden en evangeliesen voor goed heeft getekend (deel 3)
maart 9, 2017

Ik praatte maar een beetje mee in het evangeliese chantagejargon dat gebruikelijke usance is bij die E.O. kikkers en dat ik nog wel kende uit de tijd dat ik met Els Deutekom om ging) nog één keer die walgelijke familie in Amsterdam Watergraafsmeer aan het Mariotteplein 17 om er nooit meer terug te keren.

Ze dachten dat ik bij ze op de thee kwam om een “sexuele verhouding te beginnen” (zoals de “griffermeerde”  waard is vertrouwt hij zijn gasten) met hun belegen,gereformeerde,met een huiskamer tiran en potentaat degelijk gehuwde, be schimmelde,afgenaaide,sluikharige,zwaar brillende,hypokriete dochter,die lichtelijk uitgedroogde,fantasieloze dorpsschooljuf frouw ener School met den Bijbel,een bur gerlijke kwezel van ver in de vijftig,die gladharige tekkel,die ranzige, lekkende, stinkende teef, die Tenalady  met een uit ge lubberde,gerafelde,lauwe,zuur ruikende, groen beschimmeld uitgeslagen ranzige,af geraffelde,uitgepeunde,afgepeesde met “griffermeerd” schoolmeestersgeil dicht gemetselde klapkut met een venus zand heuvel vol raffia van het naaien en gulzige beffen door dat niet al te slimme,grof gebouwde  schoolhoofd zonder aspiraties en aan voortijdige dementie leed door het naar goed gereformeerd voorbeeld van het vele kinderen baren.Die gereformeerde wijven waren in het verleden uitsluitend baarmoederlijke tiepes,broedstoven en zompige baarmachines, een kinderfabriek! Gereformeerden zien vrouwen als neukvee en geboren keukenprinsessen met een op elk willekeurig moment van de dag of nacht te penetreren konstant vochtige slijm beurs tussen de kromme rachitis achter poten.Je zal d’r mee geboren worden, godt bewaarme in den Hoge!En dat waren dan van die fijne heel inchristelijke mensen die het er altijd maar over hadden dat je alles bij voorbaat al moest vergeven,jaren lang liefde-liefde-liefde stonden te brullen in mijn schoongewassen glad geschoren nek, om mij heen stonden met ten hemel gehe ven handen,de ogen weggedraaid van schijnheiligheid met ogen als een paar wit te,ivoren ballen zonder pupil len,overtrok ken met een wit,zilverachtig vlies als of zij zombies waren uit een afschuw opwek kende christelijke horror story,op de maat van die vreselijke zeur- en zijk liedjes van Johannes de Heer weg zwijmelden maar je onderdehand de meest vuile gereformeerde schofterige gore rotstreken leverden.Ze schreeuwden vaak tegen mij  in hun kriste lijke kolère “Zoon van Satan,” als ik een onschuldig under ground blaadje over pop- en jazzmuziek (Hitweek) of een boek over de psychologie van Jung per ongeluk had laten slingeren in de slaapkamer,aan de voorkant gelegen eerste etage van het Mariotteplein 17,uitzicht op een met prik keldraad omgeven speeltuin,een concen tratiekamp waar het altijd leek te regenen en nooit een kind speelde.Je kunt je vrienden beter zoeken onder de onkerk elijken dan onder dat christelijke schorum. Die in fijne  EO christenen die je met een schijnheilig uitgestreken smoelwerk zitten te besodemieteren waar je zelf bij staat en na afloop nog met moralistiese praatjes en hun ingebak ken burgermansfatsoen aan durven komen.Niet dat bepaalde roomsch katholiek en van de Simonis aan hang beter zijn,dat weet ik uit ervaring met mijn schijnheilige,schijterige,stiekeme,roomse,fascistoïde schoonfamilie.

In 1964 kwam Fred van der Wal  wel eens over huis bij Ger Punte,fotograaf van het Stedelijk Museum en ex-lid van de groep Neder landse surrealisten.

Ger Punte was zo vriendelijk mij in 1964 aan wat catalogi van fantastiese en surrealistiese schilders als Yves Tanguy te helpen.Ik kwam daar met Els D. in zijn appartement aan de Nieuwe Prinsengracht te Amsterdam en die vond het allemaal vreselijk span nend.Ze had nog nooit een kunstenaar in het wild gezien,behalve die vaak beschonken Ed Hoornik toen ze een werkstuk over de rijmpjes van Hoornik maakte voor haar eindexamen kweekschool.Ik heb nog een keer geprobeerd de lichtelijk diktatoriale Her de Vries,die zich de Nederlandse André Breton van de Internationale Surrealistiese Beweging waan de,in 1964 op te bellen maar daar heb ik toch maar van afgezien na één poging.Ger Punte maakte op een heel handige manier collages met veel knip- en plak werk en die vond ik eigenlijk wel aardig. Ei genlijk na het zien van zijn collages ben ik zelf ook surrealistiese collages gaan maken.In de jaren ze ventig is een collage van hem nog aangekocht bij de Amsterdamse gemeente aankopen.Ik vond het wel belangwekkend om te luisteren naar zijn erva ringen met arrogante moderne kunstenaars als Hun dertwasser,die vreselijk moeilijk in de omgang was en maar niet kon beslissen welke fotos in de catalo gus van het Stedelijk van zijn werk moesten komen. Zo hoorde je heel wat inside stories van uit het Ste delijk Museum.Een onbekende kontraprestatie schil der (de dankzij buitensporig hasj roken mafketeliaanse slaapkop R. L. die al jaren lang als subsidie vretend minkukel drie hoog achter in een drukke Amsterdamse straat woont) beweert nog steeds sur realist te zijn omdat hij op klungelige wijze Matta na schildert,maar dat is natuurlijk allemaal interes sant doende aanstellerige kontendraaierij en vooral grote onzin,dat met het zoeken naar een eigen beeldtaal niets van doen heeft.Die R. L. was door het te veel roken van marihuana nog steeds te maf om uit zijn ogen te kijken.Hij was het enige lid van de aankoopkommissie van de kontraprestatie dat onveranderlijk tegen aankoop van mijn werk stemde, maar omdat hij een minderheidsstandpunt vertegenwoordigde maakte zijn stem in het grote geheel niets uit.Dat eeuwig ongewassen vrouwtje van hem, een onsmakelijk ogende kobold heeft nog eens po gingen in het werk gesteld om me te verleiden toen ze zwaar beschonken was,maar dan stop ik mijn lul nog liever in een pot tomaten ketch up of in een zak patates met mayonaise,dan wordt het ten minste nog een petatje oorlog en je kan het na afloop nog op vreten ook.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.