Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 november 2018, om 15:38 uur
Bekeken:
27 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het is al lang normaal als een man lingerie draagt..."


De opkomst van de naakte of halfnaakte man ter verhoging van de attentie waarde van geschreven artikelen in de media is een gelukkige verworvenheid waarin de biseksuele en homoseksuele man en vrouw eindelijk eens aan zijn trekken komt en een flinke stap voorwaarts in de richting van een bisexuele maatschappij.

Er zijn zo ontzettend veel gehuwde mannen die er in het geheim een minnaar op na houden. Het is al lang normaal als een man lingerie draagt, oorbellen,een direktie vergadering voor zit terwijl op een anaal dildo zit en zich na afloop laat neuken door zijn vriendin of vriend.Opsiering en lichaamstaal zijn niet biologies bepaald maar aangeleerd gedrag. De cliché nicht en de travestiet zijn daarvan een voorbeeld. Het probleem is dat zij als imitatie vrouw vaak lijken te beklemtonen dat mannen eigenlijk helemaal niet vrouwelijk kunnen zijn.

Te vaak komt het over als een mislukte parodie.De popsterren van de zestiger en zeventiger jaren za gen er anders uit dan de saai ogende mannen van nu. Ze waren vrouwelijker, kleuriger,opgesierder, vrijer in het tonen van hun emoties en vooral; langhariger. De zanger van Queen droeg sexy da mes kleding. Hij draaide met zijn heupen, duwde zijn kruis tijdens het zingen wel lustig naar voren om het publiek  als het ware van zijn intieme charmes te laten proeven. Jim Morrison stond te masturbe ren op het podium voor het publiek bij zijn optre dens.Boy George zag er prachtig uit en even leek het dat de rok voor mannen het zou gaan maken. Een make up advertentie met een opvallend opgemaakte man kon toen heel goed.David Bowie en Mick Jagger zagen er niet alleen heel vrouwelijk uit maar hadden sexuele relaties met vrouwen en mannen,vaak tegelijk.Al die mannen waren interessanter om naar te kijken dan de man van de negentiger jaren.Ik vraag mij vaak af waar de vrouwelijke mannen van toen zijn gebleven.Er is helaas een algemene trend om mannelijkheid en vrouwelijkheid weer veel sterker tegen over elkaar te profileren en dat is een verarming in plaats van winst. Het zou veel beter zijn als mannen zich meer androgyn zouden presenteren.Mijn ideaal van de androgynie is echter ver te zoeken in het huidige maatschappijbeeld waar de vrouw weer zoals vanouds in de keuken staat,altijd hoofdpijn heeft in bed als haar echtgenoot haar tegen heug en meug bestijgen wil en de man in het bedrijfsleven of het bordeel zijn tijd door brengt.De ideaalbeelden van manlijkheid en vrouwelijkheid in de media kontrasteren met de werkelijkheid zoals ik die ervaar.Bij de observatie van gewone mensen is het op vallend hoe divers de mensheid zich openbaart en uit.

Ik ken grote,stevige, lange dominante, kordate, zakelijk geslaagde vrouwen en slanke, zeer vrouwelijke, timide, zorgzame mannen, die thuis met een schortje voor in jarretels, nylons, tangaslipje en beha de handwas doen en de keuken kuisen.

Eén keer zag ik in de Bijenkorf een man die het mij mogelijk maakte anders naar mannen te kijken. Hij was sierlijk, langharig,had een prachtig harmonieus gezicht met een gladde olijfkleurige huid,droeg make up en oorbellen, ketting om de hals met een medaillon, was gekleed in een heel kleurig, half doorzichtig gewaad waar onder je zag dat hij een beha droeg, een totaalbeeld dat toch niet direkt als manlijk of vrouwelijk kon worden bestempeld. Zijn androgiene schoonheid was fascinerend, ver leidelijk en sexueel uiterst opwindend om dat het over schoonheid ging.Ik kon mijn ogen niet van hem af houden en volgde hem gedurende enige tijd waarbij ik genoot van zijn sierlijke bewegingen en vanzelfsprekende kalme uitstraling. Hij zat overduidelijk goed in zijn vel. Het kostte mij moeite om hem niet aan te spreken en uit te nodigen voor een kop koffie of meer. Hoe zou het zijn als bezienswaardige en begerenswaardige mannen een ge-woon straatbeeld zouden worden met alle mogelijkheden van dien? Hoe zou het zijn als ieder mens voor zich zelf bepaalt welke symboliek het beste bij hem/ haar past? Of bij zijn/haar aard? Of bij zijn/haar stemming? Het is toch mogelijk lichaamstaal niet te koppelen aan al gemene geslachts-kenmerken, maar aan de individualiteit en de persoonlijke levensstijl van de mens? 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.