Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 oktober 2018, om 20:01 uur
Bekeken:
28 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Bacon vernederde George Dyer in het open-baar,"


De aberraties en fixaties van een beeldend kunstenaar zijn van belang om beeldend werk te duiden. Laten we Francis Bacon in deze eens beoordelen

 Bacon was Engelsman en dus van huis uit al excentriek. Je hebt ongeco-ördineerde gekken en gekken die hun gekte onder controle hebben zoals Gerard Reve en Fred van der Wal.Gecontroleerde en gekanaliseerde gekte is een grote bron van artistieke inspiratie, dat kan ik U wel vertellen. We lachen thuis wat af om de minder begaafde medemens! Over Francis Bacon hoorde ik van een homosexuele Engelse kunsthandelaar uit Londen die mij in 1968 vroeg met hem naar bed te gaan en al lang en breed overle-den is maar die toch liever voor de nabestaanden verder anoniem wil blijven (Jimmy McMullen van Obelisk Galllery, Londen) , dat Bacon in bed een masochist was en zijn vriendje, de genitaal extreem groot geschapen fotograaf George Dyer een sadist in het sexuele spel, want het tweetal hield er van om harde S.M. spelletjes te spelen. Bacon genoot er van als bij het sexuele verkeer door George Dyer brandende sigaretten op zijn rug werden uitge drukt. Ik kan mij echter aangenamer divertissement voor twee heren onder de lappendekens voor stellen, maar dat is andere pap.In het daaglijkse leven echter was Bacon dominant en Dyer de volgzame partij.

Het kan verkeer’n, zei Beero. Bacon vernederde George Dyer in het open-baar, bijgestaan door zijn drinkebroers en zuipzusters want zijn aanstelle rige, fatterige vrienden waren allemaal “ echte meiden onder elkaar,” zoals zo vaak gezegd wordt in homo camp kringen.

Het kan verkeren.

Rollen in bed zijn niet analoog aan maatschappelijk gedrag van de partici-panten van spannende machts spelletjes. Zo weet ik uit zeer betrouwbare bron  (Dhr. F. W. v.d. W. sr. te Ede) dat Baron von Hövell tot Westerflier (ex-voorzitter van de raad van bestuur van de AMRO bank) op kommando van zijn echtgenote wekelijks de keuken dweilde met de natte zwabber en een zure dweil en owee als er een pluisje lag na afloop want dan vierden de billen van deze belegen met een hete aardappel in de bek geboren klets-pratende edelman duchtig kermis en stond hij weer eens in echtelijk ver-band met de mond vol tanden.

Ik heb de baron een keer ontmoet bij een tentoonstellingsopening waar hij me op uiterst bekakte toon vroeg toen hij mij zag fotograferen met een 400 Asa zw. wit film in mijn dure Minolta motor drive of er wel een film in mijn toestel zat, omdat ik niet flitste. Hij zei zelfs: ”Zag, kaerel, dat zogenaamde fototoestel, zal’k maar zeggen, zag, dat is toch zeker nap, zag? Is dat van karton,zag? Is dat een foptoestel? Dat krijg je toch met Sinterklaas? Zoiets?”

Ik bekeek hem heel even minachtend alsof hij een insekt was,antwoordde niet,glimlachte begrijpend en draaide me om. De galeriehouder siste in mijn oor: ”Dat is de voorzitter van de Amro bank, die is van adel, denk er om! Je moet hem in alles, maar dan ook àlles gelijk geven, dat zijn die lui van adel gewend als ze met het gewone volk in contact komen”.

 

George Dyer was tot nu toe bij buitenstaanders –en dan nog moesten zij kenners zijn van het werk van Bacon-uitsluitend bekend als onderwerp voor de vervormde portretten in roze, oranje, rood, groen, zwart en grijs. Soms heeft hij twee neuzen, geen mond of geen kin. De film die John Maybury maak te over Bacon zegt niets over zijn schilderijen. Het is aanvechtbaar of de schilderijen van Bacon er beter op worden als we weten dat hij in zijn jeugd het huis uit wordt gestuurd op zestienjarige leeftijd als zijn ouders hem dameslingerie zien aantrekken. Is het belangrijk om te weten dat hij een gokker was,homosexueel, alcoholist, sadomasochist en geld over de balk smeet? Ik vind van wel, maar ik ben dan ook zoals U al lang weet niet vies van een schandaaltje!

Daniel Farson,vriend en biograaf van Bacon:”Over het algemeen is kunst het laatste waar kunstenaars over wensen te praten en in Muriel’s roddelen ze over de dingen die er echt toe deden: sex, drank, schandalen, minnaars, minnaressen, sexuele hang ups en wrede dagdromen van macht en wel-lust, onderdrukking, dominantie en volgzaamheid, zoals decennia later de gespreksstof zou zijn voor verlichte, wereldse deelnemers aan chique sa-lons en televisieforums.

Op de dag dat Bacon wordt gehuldigd in het Grand Palais pleegt George Dyer zelfmoord. Moreel failliet of beseffend dat hij zelfs als middelmatige fotograaf van onpersoonlijke treurig stemmende fotos hooguit afgeleide roem zou kunnnen vergaren en als minnaar van Bacon altijd in zijn scha-duw zou blijven staan? Genoot Dyer om deze reden van de fysieke marte-lingen waar aan hij zijn vriend met liefde en hartstocht onderwierp?

De vraag dringt zich steeds weer op of de geest van een kunstenaar moei-lijker te begrijpen valt dan van een boekhouder bij ‘s Rijks belastingen.Van een kunstschilder of schrijver weet je in elk geval heel duidelijk waar hij mee bezig is. Er zijn meestal te veel getuigen om niet als jury tot een geldende uit spraak te kunnen komen.Van een boekhouder is de geest ondoorgron-delijker en raadselachtiger dan van de scheppende mens die vaak een gla-zen ziel met een geopende patrijspoort heeft. De gebraden duiven vliegen de kunstkritikus net als in luilekkerland de mond in zodat hij voor zijn artike-len niet al te veel moeite hoeft te doen.

Interessante mededelingen wat betreft de film Love is the Devil lijkt mij de fotografiese beeld technieken die de regisseur gebruikt om de verwrongen wereld van Bacon op het filmdoek weer te kunnen geven. Hij gebruikt filters en speciale lenzen om de werkelijkheid te vervormen. Een kunstje dat iede-re computeraar met enige grafies inzicht met Corel draw 8 of Photoshop hem moeiteloos nadoet.

Muriel Belcher, de bazin van The Colony Club  fotografeert en filmt hij door wijnflessen of gereflekteerd in asbakken. Voor de close ups van Deakin, de fotograaf die in opdracht van Bacon veel van zijn modellen fotografeerde , gebruikte Maybury een lens die voor het filmen van insekten in natuur films gebruikt wordt.

Onze wereld van de meedogenloze negentiger jaren is een kopie van de vervormde,meedogenloze wereld van Bacon en die vervorming is naar de werkelijkheid terug gekoppeld.

De kunstenaar als korte termijn profeet. Rooksignalen uit de hel. Nachtmerries van waanzin gestold in verf op dramatiese wijze gevangen in de goud omlijste kooi van canvas. De art directors van de demoniese film ‘The Silence Of The Lambs’ namen voor de hoofdpersoon in zijn kooi de schilderijen van Bacon als voorbeeld. Ik moet de eerste bioscoopbezoeker nog tegen komen die de film voor een tweede keer heeft willen zien.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.