Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 oktober 2018, om 23:16 uur
Bekeken:
44 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
11 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Welk een boulevards van mededogen en stralende vergezichten...."


Heeft u het isolement waarin U zich bevindt zélf gezocht of bent U er door de anderen in gedreven? Valt er uit cynisme te leven ?
februari 2, 2016

U wordt gevreesd door uw vijanden en zélf veracht U het grootste deel van de mensheid. 

Wat betreft mijn isolement te midden van andere Nederlandse beeldende kunstenaars: tja, wat de Friese kunstzinnige collegaatjes betreft …erg interessant hoor, maar ik heb het altijd al erg moeilijk gehad om bijvoor-beeld met specifiek juist die boerse, ongeletterde mensen op een avond een gezellig praatje te voeren. Met de vrouwen erbij, haha, dat is nog er-ger, want dat is op het platte land ouwe meuk met spat aderen en dikke benen in steunkousen of ingezwachtelde natte poten, een pot slappe kook koffie van eergisteren en een schaal vol slappe Friesche Boterduimpjes. Ik versta dat Noord-Duitse dialect dat ze Fries noemen ook niet, noch begeer ik een reis als licht matroos op hunne door gerotte platbodems met bruine zeilen over de benauwde, vervuilde plassen. Om in opperste vrijmaking te liggen ketsen in de kajuit of de kombuis met een vertegenwoordiger van de bruine vloot snokkend tussen mijn achterwangen…nou, nee, niet hele-maal mijn stijl. Ik blijf liever gezond. Maar wanneer zij in hun brique-braque taaltje ideeën verkondigen waar ik het niet mee eens ben, dan kan ik daar toevallig mijn mond niet over houden en ben ik gedwongen tepel-spel, pardon, ik bedoel…tegenspel te geven. Dat is zeer moeilijk voor mij. Het loopt ook haast altijd op enorme ruzies uit of ze denken dat je achter hun wijf aan zit omdat je kunstenaar bent. Het gebeurt maar hoogst zelden dat als je met een schrijver of schilder in Nederland een glaasje drinkt of een smakelijk hapje gaat eten, en die persoon schrijft dingen die je niet goed of niet interessant vindt en je deelt hem dat tussen neus en lippen mee, dat die schrijver of schilder dan niet een geweldige rancune tegen jou gaat ontwikkelen en het liefst je gelijk het licht uit je ogen wil slaan of je met vork en mes gelijk wil aanvallen, dat heb ik vanaf het begin van mijn kunstenaarsschap mee gemaakt. Veel schilders lossen dat soort conflicten handig op door – in strijd met de waarheid – bij zo’n tête à tête met een aantrekkelijke collega van de vrouwelijke soort te zeggen: “Oh! Maar lieve schat, wat zie je er toch weer geweldig goed uit vandaag, je bent ook een gewéldige kunstenares, dat valt niet te ontkennen, hoor, door niemand! In één woord: Geweldig !”

En knielen dan voor haar neer en omvamen haar dijen met beide armen en vleien het leugenachtige hoofd in heur schoot. Pogen haar intieme geur op te snuiven, maar die wordt overvleugeld door een indringend parfum van Versace, omdat elke geraffineerde dame haar poesje duchtig parfumeert om te geuren als een warme roos in een namiddags zomerzonnetje.

Vol verwachting klopt ons hart, want het is wel bijna zeker dat zo’n artistieke dame dan bijna otomatisch welwillend haar dijen van elkaar doet en dan…ja, dan zul je ze de vlak tevoren beleden lippendienst ook daadwerkelijk aan moeten bieden op een non verbale wijze met de leugen-achtige tong en dan maar hopen dat ze zich goed intiem gedoucht heeft, niet aangetast is door het HPV virus of last heeft van een algemeen gangbaar kutschimmeltje en wèl een scheiding in haar schaamhaar heeft aangelegd met de schaamluizenkam om beter de weg te kunnen vinden, anders raakt je tong nog in de knoop!

Terwijl zij onderdehand in hun hart denken: ze is een grote prutser, ze lult je de oren van je hoofd, ze neukt alles wat los en vast zit of op twee poten rond loopt, maar ik wil er nu eenmaal van avond voor klok slag twaalf nog in, want ze heeft een geile kop, gazelle ogen, een aangename mond, een paar billen om met je tong tussen te verdwalen en twee lekkere tieten om een punt aan te zuigen! Dat gedrag heb ik nooit over mijn hart kunnen krijgen, alhoewel ik mij er wel iets bij voor kan stellen als ik aan sommige juffrouwen uit het nabije verleden denk, maar nu is het daarvoor veel te laat.

Ik heb dus net als de misantroop van Molière altijd precies gezegd wat ik over de dingen dacht of ik heb in het beste geval zoveel mogelijk mijn mond gehouden. Maar zeggen: “Marrie Geyser, Johanna Keefman (of Britt Zwakstroom, hetzij Thea Springbock of Wytske Jagermans), wát bent U me toch een waar genie! Wát een licht! Welk een klassieke schoonheid ! Welk een eminentie! Dat neusje ook! Helemaal van de zalm! Ik heb nu eindelijk in jou de vrouw (met een hoofdletter V) van mijn leven getroffen! Wát een visie en breedheid van opvattingen! Welk een boulevards van mededogen en stralende vergezichten ontpoppen zich op dit ogenblik voor mijn geestesoog!” enzovoort, van dat kunstenaarsgelul: nooit gekund en nooit gewild ook. Als ik het zou proberen, de mensen zouden het meteen aan mijn gezicht zien, want dat zou ik niet in de plooi kunnen houden zonder in een even bevrijdend, als smalend lachen uit te barsten en dan val je door de mand.

Ik reageer meestal tegen gesteld.

Een inbleke juffrouw uit Leeuwarden (Tiny Deurdouwer uit de Takken-straat) die coupeuse was tot ze rheumatiek kreeg, enige tijd een eigen winkel had voor grote maten onder de naam ‘Voluit’ en helaas werkeloos werd, volgde drie maanden een cursus in het creativiteitscentrum en maakt nu abstracte vormen in keramiek die op fop kutten lijken.

Ik kan er ook niks aan doen.

Dat heb ik ergens geschreven of door verteld en dat is natuurlijk weer verder door gekletst aan dat lieve, kleine, eenzame, bleke vrouwtje met haar prachtige krulpermanent en d’r Persianer kringloop bontjasje. Sindsdien groet ze mij niet eens meer als ik haar zaterdagsochtends tegen kom op de Nieuwstad. Is me dat niet heel vreemd ?

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.