Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 oktober 2018, om 13:58 uur
Bekeken:
30 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
11 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Eerste 10 paginas fred van der Wal biografie (deel 4)"


EERSTE 10 PAGINAS FRED VAN DER WAL BIOGRAFIE 1942-2002. EEN AANZET (DEEL 4)

november 18, 2014

 

Ik verbrak het kontakt met mijn zuster n.a.v. deze onverkwikkelijke gebeurtenis voor geruime tijd. Juni 2002 vroeg ik een tweede keer om een kopie van de brief of inzage.

Wederom weigerde Marjan.

Alhoewel ik begrip heb voor de uitzichtsloze, treurige situatie van Marjan, kostte het dankzij zij vele voorvallen van gelijke aard mij moeite om haar alijd even serieus te nemen.

Zoals mijn echtgenote Ina altijd zegt: ‘Ze haalt je het bloed onder de nagels vandaan en waarschijnlijk niet alleen bij ons!’

Ik stond de weinig praktiese Marjan in erfeniskwesties met raad en daad bij, ondanks dat zij voor grote moeilijkheden zorgde bij de afwikkeling van de nalatenschap van tante Nettie van der Wal in 1985.

Ik hielp haar op eigen kosten en de laatste keer zelfs met een advokaat in de jaren negentig toen Marjan en ik ten onrechte voor duizenden guldens successie belasting werd aangeslagen na het overlijden van de biologiese ‘vader’ Frits van der Wal.

De zaak werd uiteraard gewonnen door mij als eiser. Mijn opvatting (net als van mijn grootvader) is nog steeds dat je alleen moet procederen als het de moeite waard was en je er zeker van bent dat je wint.

‘Posttraumatiese stress’, verklaarde haar mogelijk antroposofiese (?) therapeute Lotte uit Amstelveen naar de laatste mode in psycho-babbleland, een imaginaire streek waar iedereen –therapeut(e) zowel als getherapeuti seerde- lichtelijk van Lotje lijkt getikt. Laatstgenoemde theapeute is een (betaalde) Ersatz moeder voor Marjan. Ik heb nog nooit iemand ‘die in therapie ligt’ ontmoet waarvan ik zeg; ‘God, meid, wat ben jij daar nou reuze van opge knapt, zeg!’

Het tegendeel is eerder waar.

Vanaf haar tweede levensjaar werd zij slecht behandeld door familieleden. Op de hierbij afgebeelde foto ziet U een onzekere, kwetsbare kleuter van een jaar of vier. Haar beulen waren; oma B.v.d. Wal-Bigot, haar ongehuwde tante Nettie, haar opa H. van der Wal. Zij stonden haar broer Bobbie van der Wal toe om haar (Marjan) te mishandelen en moedigden dat gedrag zelfs aan.

Broers Fred en Bobbie mochten als kind op straat spelen, Marjan moest voor het raam zitten sokken stoppen en mocht toe kijken hoe haar broers met andere kinderen speelden of naar het ijsclubterrein (het latere Museumplein) gingen om daar fort en te bouwen van stenen en zand of vuurtje te stoken in zelfgebouwde kachels van bak stenen. Toen zij na veel vijven en zessen vanaf 1962 uit huis werd geplaatst en enkele jaren in de Nieuwe Spiegelstraat onder armoedige, jammerlijke omstandigheden woonde heeft haar vader onder invloed van alkohol zelfs een keer een poging tot aanranding gedaan.

Oom Bob (mislukt op de HTS en enkele malen gescheiden), die tot zijn 37-ste elke middag bij zijn moeder at in de Palestrinastraat, treiterde haar ook regelmatig. Een hatelijke, onmenselijke opmerking van hem tegen de 9-jarige Marjan: ‘Ik draai je een poot uit en sla je met het bloederige uiteinde om je oren!’

Marjan barstte in tranen uit. Andere pesterijen waren het regelmatig terug kerende ritueel om Marjan zo snel mogelijk aan het huilen te krijgen.

De grootmoeder, tante, Bobbie e.a. stonden in een kring om haar heen en herhaalden de litanie ‘Je gaat janken!’ net zo lang tot ze in huilen uit barstte.

Meestal duurde dat niet langer dan vijf minuten voor het zover was. De oma had ook de gewoonte tegen Marjan te herhalen: ‘Voor ik val lig ik al!’

Hetgeen zij onderstreepte door Marjan elke keer een harde duw te geven tot zij op de grond lag. Een andere manier om haar snel aan het huilen te krijgen was het herhalen van: ‘Tsjechoslowakije! Zegjewat, slome keien?’

Deze kinderachtige, beschamende pesterijen t.o.v. Marjan werden door haar naas te familie leden helaas aangemoedigd. Het maakte haar tot een achterdochtige, labiele, eenzame vrouw, die voor haar broer en schoonzuster vaak moeilijk in de omgang was.

Een psychiater die aanbood om haar belangeloos te helpen werd het trappenhuis van haar woning aan de Sportstraat 2 twee hoog te Amsterdam afgevloekt.

Wie Marjan wil(de) helpen werd onveranderlijk afgewezen. Waan en werkelijkheid vloeien naadloos in haar realiteitsopvatting in elkaar over. Zo beweerde zij in nov. 2000 dat haar broer en schoonzuster ‘haar verhinderd hadden’ om hun kinderen (Misja en Natasja) te bezoeken.

Hiermede projekteerde zij op paranoiede wijze de soortgelijke klachten van haar moeder op zichzelf en haar naaste familie. De werkelijkheid was dat Marjan nooit veel belangstelling had getoond voor Misja en Natasja van der Wal en in de drie en twintig jaar dat ik in Friesland woonden en zij mij en mijn echtgenote slechts drie maal kort bezocht. Vaak waren dit weinig aangename bezoeken. Onder hypnose werd haar door haar therapeut naar de waan van de tijd aangepraat dat zij een ‘incestslachtoffer’ zou zijn en haar oudste broer of haar vader -of allebei- de ‘mogelijke dader’.

Waarschijnlijk een wensgedachte van de patiënte.

Ik waarschuwde haar dat ik aangifte zou doen als zij haar dwanggedachten niet snel voor zich hield. Ik had wel anderen in mijn balboekje staan!

Eenmaal bood Marjan in 1985 ruimhartig aan dat ik bij haar kon slapen op haar adres aan de Corn. Anthonisz straat te Amsterdam, maar dan wel in haar eigen bed. Ik sloeg ik het immorele aanbod af. Alhoewel de tolerante Fred van der Wal geen zee snel te hoog ging voelde ik hier toch niets voor. Behalve een beklagenswaardige grote aan- en afhankelijkheid van haar therapeute.

Sportstraat 2 twee hoog te Amsterdam. Een achterstandsbuurt waar voornamelijk moeilijke gevallen en beroeps kwerulanten worden gehuisvest door de gemeentelijke instelling en en woningbouw-verenigingen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.