Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 oktober 2018, om 22:19 uur
Bekeken:
46 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
31 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn Verspilde jaren 1960-1966 aan de christelijke kweekschool "


Mijn Verspilde jaren 1960-1966 aan de christelijke kweekschool te Bloemendaal

Een paar dagen geleden trof ik via Google toevallig de naam van ex klasgenote Anneke Junge aan en stuurde haar een mailtje. In de tweede klas van de kweekschool vertrok zij met haar familie van Heemstede naar Rotterdam. Ze vroeg mij eens of ik geen deel wil nemen aan het les geven aan een zondagsschool. Ik weigerde resoluuut want daar zag ik niets in. Ik ben altijd net iets te weinig pedofiel geweest om mij te vermeiene en kale jongens piemeltjes en kale mossel van meisjes met scharregatjes en bleke benen.

Ze wilde zwaar beledigd daarna niet meer het woord in de klas tot mij richten. Ik zou ‘een domme jongen’zijn en haar gekoeioneerd hebben. Geen probleem. Klasgenoten hadden niet mijn belangstelling. Het waren doorgaans onaantrekkelijke meisjes en ambitieloze jochies die schoolmeester wilde worden. Voor ambtenaar in de wieg gelegd. Vakantie voor die onappetijtelijke soort betekende elk jaar in kuddes vertrekken naar de camping en in kuddes weer terug komen. Loonslaven, die onderdanig aan de baas hun leventje leefden in rijtjeshuizen en twee onder één kap nieuwbouw hutten.
Ik verloor haar uit het oog.
Dezelfde avond dat ik haar na jaren een mail stuurde kreeg ik een vriendelijke mail terug waarin ze mij vroeg om iets te vertellen over mijn bestaan. De reden om dat te doen ontging mij, want leerkrachten aan de lagere school hebben niets met kunstenaars, dat is bekend, maar okee, ik wilde niet al te principieel mij opstellen. Ik mailde een paar dingen -niet alles- die ik had gedaan met de aantekening dat op Google genoeg over mij te vinden is om te voorkomen dat ik een hele waslijst aan activiteiten ging opnoemen om mijzelf te profileren, iets waar ik een grote hekel aan heb. Ik ben nu eenmaal een be-scheiden, eenvoudige, timide, ongeletterde kunstartiest zoals de oplettende lezer en -es al lang weten.
Ze vermeldde “diepe gesprekken” ( let op de aanhalingstekens die zijn aanbracht bij deze woorden om haar scepsis te laten blijken) die ik met haar zou hebben gevoerd. Het is mogelijk, doch niet zo diep gingen die gesprekken dat ik ze me niet zou herinneren. Het zal wel over het geloof in een hogere macht gegaan zijn. En dan te weten dat ik mij aan God en Gebod nooit gestoord heb, dus volgens reli fanaten rijpals brandstof voor de hel, zoals ik van bevoegde fundamentalistsiche gristelijke zijde menig maal vernam.

Een doorgaans gespeelde existentiële twijfel was de grote mode begin zestiger jaren waar menig semi-intellectueel was aangetast door het existentialisme. In elk geval stonden mijn levensopvattingen dichter bij de situationistische ethiek van Camus dan het existentialisme van Sartre om over de onleesbare Duitse existentie filosofen maar helemaal te zwijgen.
Wellicht zijn de gesprekken van Anneke Junge en mij over het enige en alleen zalig makende protestants christelijke geloof gegaan daar ik begrijp dat zij betrokken is tegenwoordig bij de Wereldgebedsdag. Dat kan de wereld gebruiken! Banvloeken vanaf de kansel. Veel effect heeft het niet op de wereld politiek.

In 1996 bezocht ik met tegenzin een reünie van de klas 2 B waar Anneke ook in had gezeten. Zij was merkwaardig genoeg niet uitgenodigd door de organisator. Evenmin als mijn voormalige minnares Da Costakweekschool medeleerlinge Els D.
Haar afwezigheid had ik als voorwaarde gesteld voor mijn eventuele aanwezigheid.
De reünie.
Geen opwekkende aangelegenheid, noch veel belovende aanblik van het weinig dynamische gezelschap.
Een verzameling onaantrekkelijke, uitgebluste, met zichzelf zeer ingenomen, grijze dames en heren, die het voortdurend over hun ongetwijfeld weinig opwindende bestaan voor de klas van een lagere school tot aan hun pensioen praatten, onder het genieten van een glas slechte slobberwijn. Vin du Chagrin en Côtes du Kut. Een Pomerol kunnen zij zich niet permitteren en zo hoort het ook.
Het zij de laag betaalde onderwijskrachten met hun small talk die middag vergeven, gezien hun schamele salariëring en uitzichtsloze positie, maar ik ben nu eenmaal heel wat beter gewend in de Bourgogne in mijn vrijstaande Longère van dertig bij tien meter op een halve hectare bosgrond. Na een uur of twee nam ik opgelucht afscheid van het weinig inspirerende gezelschap. Dit was eens maar nooit meer.

Ik vermoed dat Anneke J. na raad plegen van de informatie omtrent mijzelf op Google de conclusie heeft getrokken dat mijn leven toch net iets anders en avontuurlijker is verlo-pen dan de laag gesalarieerde gemiddelde onderwijskracht voor de klas van een lagere school en het niet raadzaaam is verder contact op te nemen. Existentiële angst zal haar ongetwijfeld bevangen hebben.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.