Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
5 oktober 2018, om 21:00 uur
Bekeken:
327 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
113 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Truth or dare"


Voor wie of voor wat koester je diepe diepe diepe gevoelens van afschuw of verachting, luidde een van de vragen op het lijstje van truth or dare questions dat een van de Amerikaanse jongeren had laten slingeren.

  ‘Tjongejongejong... wie of wat?’ vroeg Japien zich af.

  ‘En waarom? Dat is ook belangrijk,’ zei Robert. ‘Drie vragen zijn het.’

  Japien dacht na, fronste haar wenkbrauwen. Hmmm... who or what and why... feeling of deep deep deep revulsion or contempt… drie keer diep, dat is wel heel diep!

  ‘Mijn ex-man,’ bekende ze, ‘daar koester ik die driemaal diepe gevoelens van afschuw en minachting voor op dit moment. En waarom? Omdat hij een gore zak is, een klootzak, een oplichter van bejaarden die hem jarenlang hebben vertrouwd met hun financiële zaken en die hij jarenlang in de maling heeft genomen. Tot het uit kwam, tot hij tegen de lamp liep, door de mand viel.’

  ‘Dat is ook al driemaal hetzelfde; gaan we vandaag alles in drieën doen?’ merkte Robert droogjes op. ‘Een bejaardenoplichter van beroep is die man van jou dus.’

  ‘Ex-man,’ zei Japien gehaast. ‘Hij heeft ze bedonderd, belazerd en besodemieterd – jarenlang.’

  ‘Mijn vader, van beroep journalist, is een beroepsleugenaar die free lance voor diverse leugenverspreidende kranten en tijdschriften schrijft, dat heeft hij zelf in een dronken bui onlangs aan mij vertelt,’ zei Robert somber.

  ‘Dat verschilt dus niet zo heel veel,’ oordeelde zijn boezemvriend Ronald. ‘Jullie hebben iets in common – argeloze bejaarden- of krantenlezers bedriegen, het komt op hetzelfde neer.’

  Robert en Ronald, Japien haalde die beide jongens vaak door elkaar. Ze waren onafscheidelijk, kleedden zich hetzelfde - altijd in het zwart. Bijna een eeneiïge tweeling, vormde het paar. Op school had iemand ze eens Jansen en Janssen genoemd; alleen de snorretjes en gekke bolhoedjes en wandelstokken ontbraken.

  Ronald zat instemmend te knikken. ‘Als je tegenwoordig voor dagbladen of tijdschriften schrijft – ook als je een zogenaamde onderzoeksjournalistiek bent,’ zei hij, ‘doe je bewust mee met het in standhouden van bergen gigantische shitleugens, met het spuien van gigantische reservoirs vol vloeibaar stront over de hoofden van je lezers. Ook radio en televisie doen hieraan mee. Het is verschrikkelijk... we zijn overgeleverd...’

  ‘Leugens... welke leugens?’ vroeg Japien onthutst ‘Geef eens voorbeelden...’

  ‘Nou, die terreuraanslag op de Twin Towers in New York, tien jaar geleden, bijvoorbeeld,’ antwoordde Robert.

  ‘Er zijn nooit vliegtuigen opgestegen en vervolgens gekaapt en de torens in gevlogen, er zijn geen drie duizend kantoormedewerkers en brandweerlieden bij omgekomen, die gebouwen waren die dag leeg, ze stonden al jaren leeg, de duizenden zogenaamde slachtoffers zijn verzonnen, de beelden van het instorten van de wolkenkrabbers met gigantische stofwolken zijn fake, computer generated, een complete Hollywood film was het, grootscheeps bedrog voor de massa,’ ratelde Ronald.

  ‘Als er iets is waar ik diepe diepe diepe afschuw en minachting voor voel,’ riep Robert, ‘dan is het wel die massa, die daar ingetrapt is, die dat allemaal geslikt heeft, die daar is ingestonken.’

  ‘Driemaal hetzelfde,’ mompelde Japien. ‘Maar ik heb toch echt die beelden van die vliegtuigen op het journaal...’

  ‘Vliegtuigen die als gevleugelde penissen gladjes en moeiteloos binnenglijden en verdwijnen in gelubriceerde vagina’s aan de zijkant van hoge gebouwen...’

  ‘Nou nou nou...’

  ‘Net als in die seksfilmpjes van gisteravond... ik moest direct aan vliegtuigen en de Twin Towers denken toen ik die zag: de close-up pornobeelden van penissen die lichaamsopeningen penetreerden, verschenen boven op de beelden van binnenvliegende zogenaamd gekaapte toestellen in wanden van

hoge gebouwen die geen enkele weerstand boden en ze volledig opslokten en alleen een gat achterlieten.’

 ‘Nou nou nou...,’ protesteerde Japien nogmaals.

  ‘Alweer drie keer hetzelfde,’ merkte Robert op.

  ‘Ik vind het wel een gekke vergelijking, hoor,’ zei ze hoofdschuddend. ‘Gevleugelde penissen... hoe kom je erbij? En zo’n opengereten wond in de zijkant van zo’n gebouw... een vagina! Heel bijzonder. Jullie zouden eens wat minder naar pornofilmpjes moeten kijken, het vertroebelt de geest. Maar vertel eens, hoe kom je erbij dat al die beelden nep, vals en fake zijn – om maar weer eens driemaal hetzelfde te zeggen?’

  ‘Die beelden die we toen op het nieuws gezien hebben – ik was toen nog klein, het is al meer dan tien jaar geleden - maar die we nog steeds voorgeschoteld krijgen... dat zijn beelden uit een Hollywood rampenfilm. Net echt maar... nep, vals, fake. Gemaakt door filmmakers. Op televisie vertoond. Radioberichten zijn bedrog, krantenberichten zijn bedrog, interviews met zogenaamde overlevenden of met zogenaamde familieleden van zogenaamde slachtoffers zijn bedrog. Het is allemaal aangetoond door een jonge, integere, moedige onderzoeker genaamd Simon Shack.’

  ‘Wat soort onderzoek doet hij dan?’

  ‘Hij onderzoekt het grootscheepse media-bedrog van de laatste decennia. Google zijn naam: Simon Shack. Je zult zien dat je overtuigd raakt.’

  Zijn boezemvriend zat erbij te knikken. Ze dachten hetzelfde zoals ze zich hetzelfde voordeden. Ze deelden dezelfde visie.

 

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.