Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
26 september 2018, om 22:54 uur
Bekeken:
174 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
95 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Tour de Nesle"


‘Wij passeren thans wederom zo’n saillante griezelgruwelplek,’ gebaarde reisleider Hans, terwijl de bus, bestuurd door de maniakaal grijnzende Sancho Panza, langs de rechter Seine-oever reed. Allen keken naar buiten. ‘Dit keer is onze lieu de mémoire de plek waar in de Middeleeuwen la tour de Nesles stond. Een grimmig uitziend stenen gebouw met hoge torens waarin de nymfomane koningin Marguerite de Bourgogne verbleef. Nachtelijks ontving zij daar jonge minnaars die ze dan de volgende morgen liet doden en in de rivier smijten. Zelfs haar zoon, die aan de Sorbonne studeerde… elle lui baisait, elle baisait avec son fils.’

   ‘Nachtelijks? Je meent het! Iedere nacht?’ vroeg Gansje ongelovig.

   ‘Iedere nacht. De koningin was een seksueel onverzadigbare vrouw. Ze lustte er wel pap van - elle avait du goût pour la sexualité comme pour la bouille.’

   ‘Zo zeg je dat niet,’ protesteerde de Belgin.

   ‘Ze naaide met haar zoon, haar bloedeigen zoon?’ riep Bertus, zijn stem vol afschuw.

   ‘Jazeker. En liet hem vervolgens door haar lijfwacht vermoorden en zijn lijk in de rivier gooien. Hij onderging het zelfde lot als al die andere jonge mannen. Dat is, als we Alexandre Dumas mogen geloven, die er een boek over heeft geschreven.’ Lange Hans had ieders aandacht. Hij stond in het gangpad naast de bestuurder. Zijn krachtige stem, die van een acteur, klonk door tot achter in de bus.

   ‘Ga door Hans, vertel verder,’ werd er geroepen.

   ‘Haar zoon was dus gewoon een van de velen. Of ze hem niet had herkend, of dat het haar gewoon niets uitmaakte…’

   ‘En hij dan? Die zoon herkent toch wel z’n eigen moeder?’ riep Gansje. ‘Of was het was zo’n Oedipus en Iocaste–situatie waarin ze niet konden weten dat ze moeder en zoon waren?’

   ‘Verschrikkelijk gewoon,’ zei Liesje, het roodharige meisje. ‘Bloedschande, ik moet er niet aan denken. De ergste zonde die een mens maar kan begaan.’ Ze keek haar eveneens roodharige broer Bertus geschrokken aan.

   Bertus die aan de andere kant van het gangpad zat grijnsde breed. ‘Die moeder had zwanger kunnen raken. Nog erger! En dan had ze een monsterachtig kind gebaard, een incestprinsje met zwemvliezen tussen de vingers en tenen en schubben op zijn rug.’

   ‘Ja, en een piemeltje dat uit z’n voorhoofd groeit,’ vulde Wanda aan.

   ‘Une quéquette,’ fluisterde de Belgin.

   ‘Een wanstaltig gedrocht met hersens in zijn billen, linkerhersenhelft in de linker bil, rechter hersenhelft in de rechter…’ opperde Nico.

   ‘En zijn spraakorgaan ertussen,’ riep iemand.

   Yuki kreeg aanwijzingen om de groteske vrucht van de incest, het menselijke mismaakksel te tekenen. Hij maakte er iets bizar moois van: een puntige schedel met daarop twee grote opstaande oren, een enorme voorhoofdsleuter, een omgekeerde neus op de kin, een lichaam waar armen de plaats in namen van benen en vice versa, bolle hersenbevattende billen met grote schrikaanjagende ogen en een tussenbilse muil.

   ‘Zulke mensachtigen bestaan echt! In grote getalen!’ klonk zeer overtuigd de stem van Karel, de complotdenker van het gezelschap. ‘Op deze aardbol lopen tegenwoordig honderden, nee duizenden, nee miljoenen van die wezens rond, lieden met hersens in hun billen en ogen op hun achterwerk. Het zijn al die lui die de beelden op tv hebben aanschouwd van vliegtuigen die de Twin Towers binnenvliegen en denken dat het allemaal echt is wat ze hebben gezien. Die niet door hebben hoe ze met die fake beelden besodemieterd zijn. Mensen met ogen en hersenen in hun kont!’

   Toe maar! Honderden, duizenden, miljoenen,’ herhaalde Nico de woorden van Karel. ‘Weer alles in drie, steeds die drie, het magische getal drie, wat is dat toch met drie?’

   Yuki tekende achter het moonende, het provocerend ontblote achterwerk van het schepsel de Twin Towers in de verte met de twee binnenglijdende vliegtuigen.

   Roodharige Liesje uitte nog steeds haar afschuw van de incest tussen koningin en zoon in de toren die langs de Seine had gestaan en zei dat ze het boek van Dumas over dat onsmakelijke onderwerp beslist wilde lezen. De leraar Engels knikte haar toe. Niet voor niets was er een Engelse volkswijsheid, verklaarde hij, die luidde: men moet alles in het leven een keer proberen behalve incest en Morrisdansen. Hijzelf zou in plaats van Morrisdansen eerder hebben gedacht aan klompendansen. De leraar Nederlands vertelde dat volgens Karel van het Reve zulke volkswijsheden, zulke idées reçues, zoals Flaubert ze noemden, voor het zelfde geld konden worden omgedraaid zodat juist het tegendeel werd beweerd. Dan kreeg je dus: in het leven moet men alles een keer uitproberen, en dan met name incest en Morrisdansen.

   ‘Wat is dat toch met die drie?’ vroeg Nico zich nog steeds hardop af. ‘De drie musketiers, De drie biggetjes, drie kleine kleutertjes…’

   ‘De drie van Breda,’ hielp de leraar geschiedenis hem.

   ‘De drie Heemskinderen,’ riep warrige Wanda enthousiast.

   ‘Every Tom, Dick and Harry.’

   ‘Geloof, hoop en liefde. En dan heb je nog de drie-eenheid van God: vader, zoon en heilige geest,’ stelde de domineeszoon.

   ‘Maar Philip Roth dacht daar anders over,’ verklaarde Matthijs, zoon van een immunoloog. ‘In zijn roman over de polio-epidemie van de jaren veertig, kwam de hoofdpersoon tot de conclusie dat God bestond uit slechts twee personen: een zieke klootzak en een kwade genius. Omdat God toestond dat kinderen ten gevolge van polio kreupel of verlamd raakten of dood gingen.’

   ‘Verder heb je nog: Friends, Romans, countrymen. Ook weer drie,’ kwam het van achter in de bus.

   ‘En veni, vidi, vici,’ riep iemand.

   ‘Kwik, Kwak en Kwek.’

   ‘The Good, the Bad and the Ugly, riep een filmfanaat.

   ‘Il buono, il brutto, il cattivo,’ riep de chauffeur terug over zijn schouder.

   ‘Hermans, Mulisch en Reve – de Grote Drie,’ verkondigde de leraar Nederlands.

   ‘Hands, knees and boomps-a-daisy,’ zong de leraar Engels.

   Ze waren bij de Montmartre aangekomen – het doel van hun trip voor die morgen. Iedereen stapte uit en liep langs een standbeeld in de richting van de witte basilisk, la Tarte. Karel nam een laatste slok uit zijn cola-blikje en keilde het lege ding keihard tegen de sokkel van het standbeeld.

   ‘Hé hé, wat krijgen we nou! Wat is dat nou weer voor act van vandalisme, waar is dat goed voor?’ riep Lange Hans verontwaardigd.

   ‘Zo maak ik jullie duidelijk dat een lege aluminium buis, wat een vliegtuig nu eenmaal in essentie is, niet kan doordringen, kan binnenglippen in een betonnen gebouw,’ verklaarde de jongen. ‘Hoe hard het er ook tegen aan botst. Kan niet. Bestaat niet! Die beelden zijn bedrog. Alleen mensen met hersens in hun kont, avec des cerveaux dans le cul, en met ogen op hun billen, accepteren dat als waarheid, als idée reçue.’

   ‘Dit is het standbeeld van ene de la Barre, een jongeman van negentien – dus iemand van ongeveer jullie leeftijd,’ leraarde de docent geschiedenis. Het is goed hier even bij stil te staan. De knaap was in de tijd van Voltaire overtuigd atheïst en hij weigerde te knielen en zijn hoed af te nemen toen er een religieuze processie voorbij kwam. Hij werd daar voor onthoofd en zijn lijk werd verbrand, samen met een boek van Voltaire. Kijk maar wat er hier op de sokkel staat: tué pour n’avoir pas salué une procession.’

   ‘Pff! Da’s geen kattenpis,’ zei een van de jongeren. ‘Ce n’est pas de la pisse du chat.’

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.