Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
26 september 2018, om 21:50 uur
Bekeken:
224 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
81 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nerd Nico Cimetière Père Lachaise"


De struise Oostenrijkse belde Lange Hans op en bracht hem op de hoogte van hun plan. Het kleine groepje vrouwen en meisjes zou dus pas morgenochtend terugkeren naar hun hotelletje. Has vond het goed maar wilde voor alle zekerheid de potige chauffeur sturen. Zo zouden de dames ’s nachts alleen op de begraafplaats geen enkel gevaar lopen.

   ‘Maar die kerel met z’n maniakale grijns in onze nabijheid, huu! … ik moet er niet aan denken. Die Corsicaan vormt toch in z’n eentje al een bedreiging,’ protesteerde ze.

   Maar nee, Hans verzekerde haar dat ze geen last zouden hebben van Sancho Panza. Ze zouden zijn aanwezigheid zelfs in het geheel niet opmerken, hij zou ergens onzichtbaar in het donker rondhangen in de buurt van de uit het graf klimmende stenen gedaante. Louter voor hun bescherming was hij daar, om hun te hulp te schieten in geval van nood. Ze hoefden maar een gil te geven en hij zou er zijn voor hen. Uit het niets opduiken, mes in hand. Om eventuele nachtelijke belagers over hoop te steken. Zoiets zou trouwens niet de eerste keer zijn voor hem. In een kroeg een paar jaar geleden…

   ‘Hou op Hans, ik wil daar niets over horen, zulke dingen weet ik liever niet.’

   ‘Hè ja, het begint nu al griezelig te worden,’ zei La Grue. ‘En we zijn nog niet eens op het kerkhof beland. We moeten straks wel zo onopvallend mogelijk daar naar binnen. Misschien niet als groep maar een voor een. Als ze dan tegen de avond de poorten gaan sluiten zullen ze niet denken aan een hele groep die het terrein – de dodenakker - nog niet heeft verlaten.’

   ‘Best een engerd, die man,’ mompelde Maria, die ook wel eens Annemarie genoemd werd – dat wilde ze trouwens liever. ‘Die grijnzende kop van hem… ik zie altijd weer die foto van Jack Nicholsen voor me uit de film The Shining.’

   La Grue klapte haar laptop open en tikte de naam in van de acteur en de naam van de film. ‘Ja inderdaad, hier heb ik hem, kijk maar.’

   Allen bekeken de afbeelding.

   ‘Huu!’ zei de Oostenrijkse weer.

   ‘Hij zegt haast nooit wat,’ mijmerde Annemarie, ‘maar gisteren noemde hij me zomaar Maria Dolorosa, ik weet niet waarom.’

   ‘Nou, dat lijkt me wel duidelijk,’ zei La Grue. ‘Het komt omdat je de laatste tijd zo treurig kijkt, zo bedrukt.’

   Inderdaad, dacht Jolien. Het meisje was zo stil, in de bus had ze stilletjes de hele reis van Brussel naar Parijs uit het raam zitten staren naar het voorbij vliedende landschap. Er was iets vreemds met haar, ze scheen gebukt te gaan onder een zware last. Eerder, toen men bij de lunch lacherig bezig was geweest gekke namen voor elkaar te verzinnen had het meisje op ernstige toon gevraagd of men haar voortaan alsjeblieft Annemarie of Maria wilde noemen en niet langer Marianne zoals ze werkelijk heette. Haar voornaam min of meer achterstevoren of ingekort dus. Daarover doorgevraagd gaf ze toe dat het te maken had met haar achternaam: Vaatstra. Een doodgewone veel voorkomende Nederlandse naam, weliswaar maar toevallig wel de naam van een vermoord Fries meisje, Marianne Vaatstra, in het geheel geen familie, maar toch, ze moest steeds aan haar naamgenoot denken, het was een obsessie geworden. Een obsessie… voor haar broer Sjoerd al helemaal, haar oudere broer die jarenlang het gekrakeel over de moordzaak had gevolgd op internet. Tot hij er zowat van onderdoor ging  

***

Het groepje slenterde voort over het grindpad. Plotseling stak Nico een van zijn lange benen over het ijzeren hekwerk met scherpe pijlen rondom een graftombe. Hij worstelde zich met onhandige bewegingen omhoog zodat hij binnen de omheining kon springen. Met grote danssprongen liep hij naar het grafmonument, een stenen gebouwtje van pilaren en een dak. Daaronder was een verhoging van metselwerk waarop twee uitgebeitelde liggende figuren te zien waren. Nico klom er op.

   ‘Hier kunnen we met z’n allen overnachten,’ riep hij. ‘Lopen jullie nu om dit graf heen om een poortje te vinden dat toegang geeft tot deze plek. Die moet ergens te vinden zijn, misschien aan de andere kant. Dan hoeven jullie er niet allemaal overheen te klauteren.’

   ‘Nico, wat doe je nu? Hou op met je geklompendans boven op die heilige plek, kom daar af, dat is grafschennis wat je daar aan het doen bent,’ riep Wanda onthutst.

   ‘Het is meer een klompvoetdans dat hij daar staat uit te voeren tussen die liggende figuren,’ merkte Karel de kontschopper op. Hij werd zo genoemd sinds de brugklas – ook wel Karel de retentrapper – sinds hij eens tijdens een voetbalwedstrijd door de scheidsrechter van het veld werd gestuurd. ‘Wie zijn die stenen man en vrouw eigenlijk?’

   Arie had al gauw het antwoord op zijn vraag, dankzij zijn iPad. Ze stonden bij het monument van Abélard en Héloïse.

   ‘Abélard, dat was toch die zeer wetenschappelijke geestelijke die ontpiemeld … eh… ontpenisd…werd,’ herinnerde Wanda zich vaag.

   ‘Ontmand,’ knikte Sue, ‘ontmand, dat is het woord voor zoiets: hakkie takkie, weg met ’t zakkie.’ Ze maakte een vlug hakgebaar met vlakke hand.

   ‘Dat bedoelde ik,’ zei Wanda. ‘Was hij niet het schoolvoorbeeld van een leermeester die misbruik maakte van zijn positie en op heterdaad betrapt werd bij het zich vergrijpen aan een onschuldige leerlinge?’ Ze keek boos om zich heen.

   ‘ Die Abélard daarginds is niet de enige kerkelijke hoogwaardigheidsbekleder die op deze begraafplaats ligt en die betrapt werd met zijn pik in een voor hem verboden vrouwelijke lichaamsopening,’ wist Arie via zijn iPad te vertellen. ‘Verderop moet ergens een kardinaal liggen die stierf tijdens een orgasme boven op een hoer. Er is een soort ollekebolleke aan die gebeurtenis gewijd:

Kardinaal Daniéloe

Naaide een prosti

Onaartsbisschoppelijk

Bleef erin wegens

Apoplexi.’

   ‘Kijk eens aan,’ mompelde Karel. ‘Zijn er nog andere interessante graven, van Maria Monk, bijvoorbeeld, de zwarte non?’

   ‘Nee, die ligt ergens in Canada begraven,’ wist Arie.

Nerd Nico was terug geklommen over het ijzeren hek. De groep kon verder.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.