Gegevens:

Categorie:
Drama
Geplaatst:
24 juli 2018, om 11:49 uur
Bekeken:
82 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
19 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Levensbron"


De dag voor zijn vertrek was hij ’s morgens bij haar langs gegaan om te zeggen dat hij geen klusjes voor haar meer kon doen omdat hij de brui had gegeven aan zijn studies en besloten had met het geld dat hij had verdiend rond te reizen in Europa. Ze moest maar een andere student zien te vinden om gras te komen maaien en struiken te snoeien.

‘Maar je komt toch wel terug, John?’ had ze teleurgesteld gevraagd.

‘Ik weet het nog niet, het hangt ervan af...’ had hij gemompeld.

Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte haar troostende lippen zachtjes op zijn wenkbrauw en toen plotseling op zijn mond. Het verraste hem volkomen.

‘Kom even mee, John. Ik heb een afscheidscadeau voor je, iets waardoor je altijd aan me zult denken.’

Ze nam hem mee naar de slaapkamer en kleedde zich langzaam uit. ‘Jij ook,’ zei ze.

‘Maar je man dan, is Dr. Goodrich niet thuis?’

‘Hij is in z’n studeerkamer, van hem zullen we geen last hebben,’ glimlachte ze. Ze zag zijn verbijstering en zei: ‘Grapje, hij is op de universiteit en komt pas vanmiddag thuis.’

‘Ik heb niet zo’n... ik heb geen voorbehoeds...’

‘Dat hoeft bij mijn niet, lieve jongen. Ik kan geen kinderen krijgen, anders had ik die al lang gehad.’ Ze hing haar jurk en ondergoed netjes over een stoelleuning. ‘Maar ik waardeer het dat je op zo’n moment aan zulke dingen denkt, de meeste mannen kunnen dat niet opbrengen. Je bent zeker heel netjes opgevoed, he – altijd rekening houden met een ander en denken aan de gevolgen van je daden?  Ik mag dat wel.’

Hij was stuntelig bezig met zijn kleren.

‘Je eerste keer?’

Hij knikte verlegen.

Ze keek hem vertederd aan. ‘Dacht ik wel. ‘Kom maar. Laat alles maar aan mij over. Daar zijn oudere, ervaren vrouwen voor.’ Het was zo vanzelfsprekend.     

Zijn eerste keer. Achttien; hij kende jongens die het op hun veertiende of vijftiende voor het eerst hadden gedaan, maar dan niet met een lieve, rustige, moederlijke vrouw van achter in de dertig, maar met wilde jonge meiden van hun eigen leeftijd die nauwelijks wisten wat ze deden.

Ze keek hem in de ogen en zei met een spottende glimlach: ‘Laatst las ik dat jongens van jouw leeftijd het niet kunnen laten om om de elf minuten aan seks te denken; geldt dat ook voor jou?’

‘Dat weet ik niet, ik heb mezelf nooit getimed,’ lachte hij.

Ze bleef hem plagerig aankijken.

‘Hoe is dat dan bij vrouwen van jouw leeftijd?’ wilde hij weten.

‘Bij mij is het zo dat ik om de elf minuten even aan iets anders denk dan seks,’ lachte ze. ‘Heel even maar. Ik weet niet hoe dat is bij andere vrouwen van mijn leeftijd.’ Ze was even stil en vroeg toen: ‘Heb je nu nog hoofdpijn?’ Hij schudde zijn hoofd.

‘President Kennedy kreeg altijd hoofdpijn als hij een tijdje geen seks had gehad,’ zei ze. ‘Ze lieten dan gauw een vrouw komen naar het Witte Huis. Toen ik dat eens las in een damesblad dacht ik bij mezelf, Waarom zou ik jou dat niet gunnen? Die arme jongen heeft seks nodig, wist ik, als ik die diepe frons in je voorhoofd zag. Medicinale seks, de beste remedie; een probaat middel om iemand van zijn hoofdpijn af te helpen. Als dat niet werkt, helpt niets. Ik heb me al heel lang voorgenomen om dit eens met je te doen. Het kwam er alleen nooit van. En nu ineens...’ 

Urenlang had hij met Mrs.Goodrich  -hij moest haar nu maar Heather noemen, stelde ze voor- in het grote echtelijke bed gelegen, hun naakte lichamen dicht tegen elkaar aan. Hij vertelde haar dat hij een artikel had gelezen over zogenoemde Lebensborn kinderen in Noorwegen die op zoek waren naar hun echte ouders. Het had hem op het idee gebracht om dat nu ook te doen; het had hem altijd al bezig gehouden. Hij vertelde haar over de vrouw die hem had grootgebracht, zijn adoptiemoeder, die onlangs na een slepende ziekte was overleden. Op haar sterfbed had ze iets losgelaten over zijn natuurlijke, zijn biologische vader en moeder. Zijn echte moeder was een jong meisje geweest van vijftien, een kind nog, zwanger geraakt van een leraar, een uitgetreden priester. De twee hadden haar ter adoptie afgestaan, alles geregeld door de kerk. Ze waren samen verder gegaan en hadden zich steeds verder in het verderf gestort. Nee, hun namen kende ze niet, die had ze nooit mogen weten. Later was het meisje in de prostitutie beland  in een van de grote steden, Amsterdam, Rotterdam, Antwerpen misschien.

De ernstig zieke vrouw had haar adoptiekind na veel aandringen alles vertelt wat ze wist: dat de ex-priester en het meisje porno-films hadden gemaakt. Een video had nogal wat stof doen opwaaien in katholieke kringen: een  afschuwelijke film waarin die twee als priester en non verkleed  seksuele handelingen verrichtten in een kerk. Onder valse voorwendselen had de filmmaker toestemming gekregen om binnen in het gebouw opnames te maken. Het gebouw, de Sint Jozefkerk, in welke plaats wist ze niet, zou namelijk binnenkort gesloopt worden en de ex-priester overtuigde het nietsvermoedende kerkbestuur dat het prachtige interieur vereeuwigd moest worden op film. De seks scenes werden er later ingemonteerd. En godslasterlijke film, zei ze, een waarin het rooms-katholieke geloof en het lijden van de Here Jezus bespot werden. Er was een hele rel om geweest, afschuwelijk gewoon. John mocht blij wezen, of Johan zoals hij nog altijd voor haar heette, dat hij door bemiddeling van leden van de katholieke kerk andere ouders had gekregen. Zijn leven zou er heel anders hebben uitgezien als dat niet gebeurd was. 

Mrs. Goodrich, Heather, luisterde naar dit alles en zei: ‘Dat zijn wel weinig aanknopingspunten maar misschien...’

Met het puntje van zijn neus streelde hij haar tepel. Het rook daar zo heerlijk –naar melk, vond hij, maar dat kon natuurlijk niet, dat moest verbeelding zijn. Hij kon daar maar niet genoeg van krijgen, hij bleef haar besnuffelen –als een jong hondje. Dr. Goodrich, zijn docent, had het in een van zijn colleges gehad over het Vatersucher-motif  in de roman Ulysses. Welnu, hij vond zichzelf meer een Muttersucher. 

‘En als je haar dan vindt, die hoermoeder van je, wat dan? Wil je dan hetzelfde met haar doen als zonet met mij?’ vroeg Heather zachtjes terwijl ze met een ondeugende glimlach op haar gezicht naar hem lag te kijken.

Hij wist dat ze hem probeerde te shockeren. ‘Misschien wel,’ zei hij aarzelend. ’Als ze zo iemand is als jij.’

Even was het stil. Toen fluisterde ze: ‘Ik hoop het voor je.’

‘Dat ik haar vind of dat ik met haar doe wat we zonet deden?’ wilde hij weten.

‘Beide,’ zei ze.

Het bleef een lange tijd stil tussen hen. Hij lag met zijn ogen dicht heerlijk ontspannen tegen haar grote zachte lijf. Hij moest even weggedommeld zijn want toen hij zijn ogen weer opendeed en het klokje op het nachtkastje zag, besefte hij ineens dat het veel later was.

Ze streelde zijn lijf en speelde met zijn geslacht. ‘Nog een keer?’ vroeg ze, zoals iemand een welkome gast vraagt of hij misschien nog een kopje koffie blieft. Hij knikte. Ze draaide zich even op haar zij om op het klokje te kijken. ‘O nee,’ zei ze geschrokken. ‘Geen sprake van, het kan niet meer, Martin komt zo thuis. God, is het al zo laat?’

Hij vloog overeind en schoot in de kleren. Ook zij begon zich aan te kleden, maar ongehaast. ‘Jammer,’ zei ze spijtig. ‘Geen tijd meer om samen onder de douche te gaan. Als je terugkomt doen we het nog eens over.’

‘Ik verheug me er nu al op,’ grijnsde hij.

‘Schrijf je me een briefje of een kaartje als je haar vindt? Of als je plotseling zonder geld komt te zitten of wat dan ook? Dan stuur ik je wat.’

Hij keek haar verbaasd aan. ‘Waarom zou je zoiets voor me doen, zou je zoiets echt doen? Maar waarom in hemelsnaam?’

‘Omdat ik je nou eenmaal graag mag. Alsof je mijn zoon bent of zoiets. Is dat nou zo gek?’

‘Eigenlijk wel. Wat we zonet hebben gedaan zou je nooit met je zoon doen bijvoorbeeld.’

‘Dat weet je maar nooit,’ zei ze zangerig en met een geheimzinnig lachje. 

Hij moest maken dat hij weg kwam. Hij wilde Dr. Martin Goodrich niet bij de voordeur tegen het lijf lopen als die nu plotseling thuiskwam. In de gang trok ze hem nogmaals tegen zich aan en zoende hem, een laatste lange afscheidszoen.

‘Altijd als ik je kuste, zo’n onschuldig kusje op je voorhoofd, voelde ik dat je me begeerde,’ fluisterde

ze in zijn oor. ‘Letterlijk, bedoel ik. Ik voelde het tegen mijn bovenbeen. Daarom deed ik dat ook zo graag en zo vaak. Zie je wel, nu weer. Het gebeurt bij jou automatisch. Ik hoef je maar even tegen me aan te houden of...’ Ze streelde over de bobbel in zijn broek. ‘Stop dit... ’ -ze kneep er zachtjes in- ‘stop deze maar in een hele lieve vrouw daarginds, een meisje van jouw leeftijd, en denk daarbij aan mij,’ hijgde ze in zijn oor.

Hij grijnsde schaapachtig. ‘Zal ik doen.’

Ze bleven nog even staan vrijen, toen zei ze spijtig: ‘Nu moet je toch echt gaan; hij komt zo thuis.’

Ze hoorden een auto stoppen in de straat. Het dichtslaan van een portier. Ze keek door het raampje van de voordeur. ‘Niets aan de hand,’ zei ze. ‘Het is bij de buren.’ Ze opende de voordeur. ‘Of wil je even wachten tot hij thuiskomt om hem persoonlijk te bedanken voor het plezierige gebruik dat je hebt gemaakt van zijn vrouw tijdens zijn afwezigheid?’ zei ze lachend. Hij glipte snel langs haar naar buiten. Toen hij omkeek zag hij haar in de deuropening staan met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht.

Een moeder die zojuist vaarwel heeft gezegd tegen haar enige zoon op weg naar het front, niet wetend of ze hem ooit terug zal zien.

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.